บทที่ 5 ท่านย่าจากบ้านใหญ่ (ตอนต้น)

บทที่ 5 ท่านย่าจากบ้านใหญ่

"ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าพบมันขึ้นอยู่ที่โคนต้นเกาลัดใหญ่ ลึกเข้าไปราวสองลี้ ต้องเป็นความเมตตาจากท่านเทพ ที่ดลใจให้ลูกอยากมาหาสมุนไพรในวันนี้แน่ๆเลยเจ้าค่ะ ลูกถึงได้พบเห็ดหลินจือสองดอกนี้เข้า"

คำกล่าวอ้างที่อาจฟังดูเกินจริง หากแต่ไม่เกินจริงสำหรับครอบครัวสกุลมู่บ้านรอง ด้วยเพราะพวกเขา พบเจอปาฏิหาริย์อันเลิศรสมาหลายคืนติดกันแล้ว!

ซูซื่อพนมมือขึ้น เงยหน้ากล่าวขอบคุณท่านเทพทั้งน้ำตา นางซาบซึ้งใจจนมิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด เห็ดหลินจือทั้งสองดอกนี้ มีความหมายสำหรับครอบครัวของนางมากจริงๆ

สามคนแม่ลูกสะพายตะกร้าขึ้นหลัง เดินลงเขาด้วยสีหน้าแช่มชื่น

จนกระทั่ง…

"พวกเจ้ากลับกันมาได้เสียทีนะ! ปล่อยให้ข้ารออยู่ตั้งนาน น่าโมโหจริงๆ!" เสียงแหลมสูงของ หลัวซื่อหรือหลัวอวี๋ ผู้ซึ่งเป็นมารดาของมู่เฟิงดังขึ้น

หญิงชราหน้าตาท่าทางร้ายกาจ ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้านรอง ข้างกายมีหลานสาวคนโปรดนาม มู่อวี๋โหรว ยืนหน้าขาวโบกพัดกลมเหยียดยิ้มหยัน

ซูซื่อชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าหลัวซื่อยืนอยู่หน้าบ้าน ลักษณะท่าทางเหมือนตั้งใจมาหาเรื่อง

"ท่านแม่ ข้ากับลูกๆไปเก็บผักป่า กับสมุนไพรบนเขามาเจ้าค่ะ" ซูซื่อตอบเสียงอ่อย ดูหวาดกลัวแม่สามียิ่ง

มู่หนิงชิงมองผู้เป็นย่าและลูกพี่ลูกน้องของร่างนี้ด้วยสายตาเย็นชา ดูจากรูปร่างของทั้งสองคน สามารถคาดเดาได้ทันทีว่า อยู่ดีกินดีกว่าบ้านรองเป็นแน่แท้ อีกทั้งมีนิสัยชอบกดข่มเอารัดเอาเปรียบบ้านรอง เหมือนเนื้อหาในนิยายแนวชีวิตหลายเรื่อง และที่มาวันนี้ คงตั้งใจมาหาเรื่องซูซื่ออีกตามเคย

"พวกเจ้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรอย่างนั้นรึ แบบนี้ก็แสดงว่านังตัวขาดทุนหายดีแล้วสินะ พรุ่งนี้เจ้าก็กลับไปทำงานที่บ้านข้าอย่างเดิมเสีย อย่าทำตัวขี้เกียจ ยกเรื่องลูกสาวป่วยมาอ้างอีก ว่าแต่ขึ้นเขาได้อะไรมาบ้าง ไหนเอามาดูซิ!”

ร่างอวบอ้วนของหลัวซื่อก้าวมาหาซูซื่อ ยื่นมือมากระชากตะกร้า จากหลังลูกสะใภ้ตามความเคยชิน บ่อยครั้งที่นางแย่งชิงสมุนไพร หรือของป่าที่หามาได้ไปเป็นของตัวเอง

ทางด้านมู่อวี๋โหรวก็ปรี่เข้ามาหามู่หนิงชิง เพื่อจะแย่งเอาตะกร้าจากหลังของอีกฝ่ายเช่นกัน ทว่าร่างบางเอี้ยวตัวหลบ ก่อนที่อีกฝ่ายแตะจะถูกตัว มู่อวี๋โหรวเลยเสียหลักล้มลงเข่ากระแทกพื้น