บทที่ 2[ตอนต้น]:นางร้ายถูกพรากลูก

สำหรับจ้าวเหมย ที่ยึดเหนี่ยวเดียวของนางยามนี้คือบุตรชาย แม้เขามิใช่ลูกแท้ ๆ ทว่านางเลี้ยงตั้งแต่สามเดือน ตนรักเหมือนลูกคนหนึ่งไปแล้ว

เมื่อคืนสิ่งที่โจวอ๋องกล่าว ราวกับทุกอย่างพังทลายลงมาตรงหน้า นางจะมิใช่สตรีเพียงคนเดียวของเขาอีก จากเดิมที่เป็นคนนอกสายตา ยิ่งห่างไกลมากขึ้นเท่าทวี

หญิงสาวนั่งบนตั่งนิ่ม ทอดมองออกไปยังหน้าต่างแววตาเลื่อนลอย ในหัวมีภาพโจวอ๋องและจ้าวโม่ที่ยิ้มให้กัน ใกล้ชิดคลอเคลียด้วยความรัก หัวใจก็พลันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง

“ท่านแม่” เด็กชายแก้มกลมปีนขึ้นไปนั่งบนตั่งนิ่ม โจวหมินเซินเอื้อมมือสั้นป้อมไปเช็ดน้ำตาให้มารดาเบา ๆ

เขากำลังนั่งคัดอักษร ฝึกความแข็งแรงของมือ ทว่ายามเสียงสะอื้นแผ่วเบาของท่านแม่ดังกระทบหู หัวใจคนเป็นลูกก็เจ็บปวด จึงวางทุกอย่างลงก่อน

จ้าวเหมยชะงัก นางยิ้มให้ลูกทั้งน้ำตา อย่างน้อยตนก็มิได้โดดเดี่ยว ในวันที่จมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร โจวหมินเซินคือคนที่ดึงขึ้นมา “เซินเอ๋อร์ แม่ขอกอดเจ้าสักครั้ง”

เมื่อหญิงสาวดึงบุตรชายบุญธรรมเข้ามากอดแนบอก น้ำตาก็ถูกปล่อยออกมาราวเขื่อนแตก “ฮึก...”

ที่ผ่านมาแม้เจ็บที่รักโจวอ๋องฝ่ายเดียว ทว่าตนคือพระชายาของเขา จึงหวังว่าสักวันความดีทั้งหมดจะทำให้กำแพงอันสูงชันของสามีพังทลายลงบ้าง

แต่ความดีมิเกี่ยวข้องกับความรัก คนที่ไม่ใช่อย่างไรก็ไม่ใช่ ต่อให้พยายามมากเพียงใด สิ่งเหล่านั้นก็ไร้ค่าราวฝุ่นผง

“ท่านแม่อย่าร้องไห้” มือสั้นป้อมของโจวหมินเซินลูบแผ่นหลังมารดา ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยน้ำตา เพราะเห็นท่านแม่ร้องจึงจะร้องตาม

“วันนี้แม่มิอาจเข้มแข็งจริง ๆ ฮึก...” จ้าวเหมยร้องไห้สะอื้น เมื่อก่อนยามอ่อนแอ นางมักปลีกตัวไปร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว แต่เรื่องที่เพิ่งเผชิญมาครั้งนี้รุนแรงมาก เขาถึงขั้นจะรับสตรีอีกคนเข้ามาเป็นชายารอง

และสตรีผู้นั้นมิใช่ใครอื่นไกล น้องสาวของนางที่เขารักมาตลอด สิ่งที่นางทำเพื่อเขาหลายอย่างช่างไร้ความหมาย

คนไม่รักทำดีแทบตายเขาก็ไม่รัก

“รักท่านแม่” โจวหมินเซินไม่รู้ว่ามารดาพานพบเรื่องใดมา ทว่าเขาอยากบอกรัก คอยเคียงข้าง อย่างน้อยก็มีลูกคนนี้อยู่

“เซินเอ๋อร์ ขอบใจเจ้า” หากไม่มีลูก ชีวิตของนางอาจมืดมนกว่านี้ ความรู้สึกทรมานจากความรักช่างเจ็บปวดหัวใจ ไม่รู้วันใดจะดีขึ้น หนทางข้างหน้าช่างยากเย็นเหลือเกิน

“จะอยู่กับท่านแม่เอง” โจวหมินเซินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เขามิทราบวิธีการใดจะทำให้มารดาดีขึ้น รู้เพียงว่าตนจะไปที่อื่นไม่ได้ เพราะร่างของท่านแม่ยามนี้สั่นสะท้าน ร้องไห้สะอื้นตลอดเวลา

จ้าวเหมยหลับตาแน่น น้ำตาไหลรินหนักกว่าเดิม “ต่อไปแม่จะเข้มแข็ง แม่ขอเวลาไม่นาน”