ตอนที่ 193 จริงๆแล้วผู้ชายง้อง่ายมาก

"คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"

ฮ่อฉวนสือประคองศีรษะของเขาด้วยมือข้างเดียวอาจเป็นเพราะคืนนี้เขาอารมณ์ดีและไม่ว่าใครจะมาชนแก้วเขาก็ดื่มหมด

ทุกคนในเหตุการณืดูออก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซิ่วหยู

ข้างๆซิ่วหยูมีตันเวย์นั่งอยู่ เขาโอบเอวเธอไว้แน่นไม่ปล่อยให้เธอเดินไปรอบ ๆ

ตันเวย์ ก็เชื่อฟังเช่นกันอยู่ข้างๆเขาและไม่เคยจากไป

เธอเคยอาศัยอยู่กับซิ่วหยูมาเป็นเวลานานและเธอได้เข้าใจอารมณ์ของชายคนนั้นอย่างชัดเจนแล้ว

ซิ่วหยูเป็นสิงโตที่มีขนระเบิด แต่ตราบใดที่คุณติดตามขนก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ซิ่วหยูหรี่ตาและมองไปที่ ฮ่อฉวนสือ ที่กำลังดื่มเหล้า

แม้ว่าเขาจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้ ฮ่อฉวนสือ ทุกปี แต่ทั้งหมดก็เพื่อความตื่นเต้นและทำให้ ฮ่อฉวนสือมีวันหยุดพักผ่อนและผ่อนคลาย

อย่างที่เราทราบกันดีว่าฮ่อฉวนสือ เป็นคนบ้างานและโดยพื้นฐานแล้วเขาจำวันเกิดของตัวเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เขานั่งอยู่ที่นั่นเหมือนพระใหญ่ในงานเลี้ยงราวกับว่าความวุ่นวายรอบตัวเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย .

ต้องการที่จะได้รับความโปรดปรานจากแกงทุกคนต่างก็ตกใจกับอากาศที่หนาวเย็นของเขา

แต่คืนนี้แตกต่างออกไป ซิ่วหยู ไม่เชื่อเล็กน้อยแม้ว่าแมวหรือสุนัขจะชนแก้กับเขา เขาก็จะดื่มมัน

คิ้วเขาชนกัน แล้วยืดขายาวออกไป พูดอย่างเย็นชาว่า โดนสาปออ

ใครจะไม่รู้ว่าคน ๆ นี้เป็นคนที่รับใช้ยากมากและคืนนี้เขาช่างคุยง่ายเหลือเกิน

เขาสงสัยว่ามีการเปลี่ยนสกินคู่นี้

ฮ่อฉวนสือ หยุดชั่วคราวในขณะที่ถือแก้วมุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย "มันก็แค่อารมณ์ดี"

เวลาต่อไปเขานั่งบนโซฟาเอียงศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่ทางเข้า

ณ เวลานี้ สือฮว่า ก็ควรอยู่ที่นี่ด้วยนอกจากนาฬิกาแล้วยังมีอย่างอื่นอีกเหรอ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ดวงตาของเขาก็อ่อนลงและหน้าอกของเขาก็ชามาก

อย่างไรก็ตามความจริงก็คือ สือฮว่า ลืมงานเลี้ยงไปแล้ว และได้กลับไปที่ เฉียนสุ่ยวานแล้ว

วันนี้เธอออกไปยุ่งข้างนอกทั้งวัน เธอเหนื่อยนิดหน่อย เธอกำลังจะเข้านอนจากนั้นเธอก็จำงานเลี้ยงที่ ฮ่อฉวนสือ พูดได้

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่ามันเป็นเวลาเก้าโมงครึ่ง เธอผงะและออกเดินทางพร้อมกระเป๋าของเธอ

เมื่อมาถึงสถานที่จัดเลี้ยงก็เป็นเวลาสิบโมงแล้ว

เธอกัดริมฝีปากอยู่เสมอรู้สึกว่าหัวสุนัขของเธอจะไม่ปลอดภัย

เมื่อ ฮ่อฉวนสือโทรหาเธอในตอนบ่าย เธอเน้นย้ำเวลาซ้ำ ๆ แต่เพราะเรื่องของ พานเยว่เธอจึงลืมเรื่องนี้ไปโดยสิ้นเชิง

ผู้ชายคนนั้นจะไม่โกรธเหรอมั้ง?

ในห้องโกง

ไม่มีใครกล้ากลับ ใช่ ไม่มีใครกล้ากลับ

เดิมทีงานเลี้ยงควรจะจบลงในเวลา 9:30 น. และฮ่อฉวนสือแค่จะมาเดินเล่น อยู่ไม่นานก็กลับ ถือว่าเป็นการให้หน้าซิ่วหยู

แต่วันนี้เขานั่งอยู่บนโซฟานิ่งๆไม่ว่ารอบ ๆ ตัวเขาจะกำลังทำอะไรอยู่ เขาก็ไม่มีความตั้งใจที่จะออกไปเลย

เขาดาวันเกิดคนนี้ไม่กลับ แล้วคนอื่นจะกล้ากลับได้ยังไง

ดังนั้นผู้ที่เล่นไพ่ยังคงเล่นไพ่ต่อไป และคนที่จุกจิกกับสาวงามยังคงจุกจิกต่อและพวกเขาไม่กล้าหยุดสักครู่

ฮ่อซือหนาน วางมือบนหญิงสาวสวยไว้ข้างๆและมองฮ่อฉวนสือ ด้วยความสนใจถ้าเขาเดาถูก ฮ่อฉวนสือ กำลังรอสือฮว่าอยู่ใช่ไหมละ?

เหอะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็โง่เวลาชอบใคร

มุมปากของเขาขมวดมุ่นอย่างเยาะเย้ย แต่ สือฮว่า เป็นผู้หญิงที่ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

สือฮว่า ผลักประตูเข้าไปและเห็นฉากที่มีชีวิตชีวาภายในได้อย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เธอปรากฏตัวทันใดนั้นสายตาที่ร้อนแรงก็ตกลงมาที่เธอ

เธอเงยหน้าขึ้นและสบตากับฮ่อฉวนสือโดยตรง

ฮ่อฉวนสือ รู้สึกเพียงว่าในที่สุดโลกที่ปิดสนิทที่สุดในใจของเขาก็ถูกเปิดออก แต่ดวงตาของสือฮว่า ดูเหมือนลูกศรที่แทงทะลุชีวิตของเขาในครั้งเดียว

เขาบังคับตัวเองให้นั่งลงและไม่ไปพบเธอ

สือฮว่า รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยกับความตื่นเต้นวันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟเธอคิดว่าคนรุ่นที่สองที่ร่ำรวยเหล่านี้มารวมตัวกันที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล

เธอเดินไปที่ด้านข้างของ ฮาอฉวนสือ และยิ้ม "โทษที มีเรื่องนิดหน่อย"

ฮ่อฉวนสือ ไม่ได้ตั้งใจที่จะโกรธเขาระงับความคาดหวังในดวงตาของเขา "อืม นั่งลงสิ

เขาพูดอย่างแผ่วเบามือของเขาที่จับแก้วไว้แน่นขึ้นเล็กน้อยและเขามองไปที่กระเป๋าของ สือฮว่า โดยไม่รู้ตัว

ด้านในคงมีของขวัญที่เธอเตรียมให้เขาใช่มั้ย?

เขาลดตาก้มปากและจิบไวน์แดง

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอกโชคดีที่คืนนี้ ฮ่อฉวนสือ อารมณ์ดีไม่เช่นนั้นเธอคงจะถูกอีกฝ่ายเยาะเย้ยในตอนนี้

สำหรับคนที่มีวินัยในตัวเองอย่าง ฮ่อฉวนสือ สิ่งที่เขาไม่ชอบมากที่สุดคือคนที่ไม่ตรงต่อเวลา

ฝูงชนนั่งครึ่งชั่วโมงอีกครั้งโดยสงสัยว่าทำไมฮ่อฉวนสือถึงยังไม่กลับ และ ฮ่อฉวนสือ ก็อยากรู้ว่า สือฮว่าจะหยิบของขวัญออกมาเมื่อไหร่

ฮ่อซือหนาน นั่งอยู่ในฝูงชนโดยนั่งไขว่ห้างแล้ว เอียงหลังจากเห็นเส้นโค้งด้านในเขาก็ผิวปากเป่านกหวีดดัง