ตอนที่ 267 สิ่งนี้เรียกว่าความอดทนและความอัปยศอดสู

"คุณปล่อยฉัน!"

เธอดิ้นรนอีกครั้ง แต่ถูกชายคนนั้นผลักลงบนเตียง

ดวงตาของ สือฮว่าแดงขึ้นราวกับว่าเขาได้ระบายกำลังทั้งหมดของเขา

เธอจ้องไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า กางมือออก "หลังจากทำสิ่งที่คุณต้องการแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ"

เธอหลับตาลงและยอมแพ้ในการดิ้นรน

พฤติกรรมของเธอทำให้ฮ่อหมิงหยุดลง "ทำไม ไม่กลัวว่าฮ่อฉวนสือรังเกียจแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย และเขามองลงไปที่เธออย่างลึกซึ้ง

สือฮว่ายิ้มอย่างเยือกเย็น "รังเกียจ？ ถ้าฉันดิ้นรนอีกครั้ง ชีวิตของฉันจะสูญสิ้น ความบริสุทธิ์ไม่ได้สำคัญนักเมื่อเทียบกับชีวิตของฉัน สิ่งนี้เรียกว่าความอดทนและความอัปยศอดสู ฉันอยากเห็นเขาตอนที่ยังมีชีวิตอยู่"

เกี่ยวกับระดับของการบาดเจ็บ อาวุธทั้งหมดในโลกนี้ไม่สามารถเทียบได้กับปากของสือฮว่าได้

ดวงตาของฮ่อหมิง ร้อนแรงและความเจ็บปวดก็เหลือทน

เขาไม่ได้โกหก สือฮว่า ที่เขาได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้ง และเขามักอยู่ในระหว่างความเป็นและความตายหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยกลัวเลย

ตอนนี้เธอเพิ่งพูดคำเหล่านี้เบา ๆ ราวกับว่าโลกของเขาเริ่มพังทลาย

เขาต้องการเธอ อยากครอบครองมันอย่างบ้าคลั่ง แต่เขากลัว

ความกลัวนี้เกินความปรารถนาที่จะครอบครองเธอ

เขาไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจว่าทำไม ฮ่อฉวนสือ จึงได้รับความอ่อนโยนจากเธอ

หัวของเขาถูกแทงอีกครั้ง และเขาก็พลิกตัวจากเธอ ดึงผ้าห่มที่ด้านข้าง และคลุมทั้งสองไว้

เส้นประสาทของสือฮว่า แน่นตลอดเวลา จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงหายใจเล็กน้อยจากด้านข้าง เธอรู้ว่าชายคนนั้นหลับไปแล้วจริงๆ

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงกล้าที่จะขดตัวในมุมหนึ่งอย่างระมัดระวัง หลับตาและหลับไปอย่างแผ่วเบา

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นก่อนฮ่อหมิง และกำลังคิดว่าจะหนีอย่างไร ก็มีคนมาเคาะประตู

"อาหมิง เป็นไงบ้าง"

เสียงของ ยวี่ป๋ายเยี่ยน เป็นกังวล และเขากลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคน

ในที่สุดฮ่อหมิงก็ตื่น ขมวดคิ้ว และสวมเสื้อผ้าที่อยู่ข้างๆ เขาลุกขึ้นเพื่อเปิดประตู

ยวี่ป๋ายเยี่ยน เห็นว่าเขาไม่เป็นไร และเมื่อเขาเห็นว่า สือฮว่า ยังมีชีวิตอยู่ หัวใจของเขาก็โล่งในที่สุด

"คุณหนูหมิงยังไม่ได้กลับไปเมื่อคืนนี้"

ยวี่ป๋ายเยี่ยน ไม่เพียงแต่ไม่เข้าใจ ฮ่อหมิง แต่ยังรวมถึง หมิงยวิ๋น ด้วย

คู่หมั้นของตัวเอง กำลังเล่นกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ชั้นบน และเธอยังคงอาศัยอยู่ที่ชั้นล่างได้ด้วยใจที่บริสุทธิ์

"อืม"

ฮ่อหมิง หันไปมอง สือฮว่าและค่อยๆปิดประตูออก

หลังจากลงมาที่ชั้นล่างแล้ว เขาเห็นหมิงหวิ๋นนั่งอยู่บนโซฟาเพียงชำเลืองมอง

หมิงยวิ๋น เป็นผู้หญิงที่มาจากครอบครัวใหญ่ แต่เธอไม่มีทาท่าของสาวตระกูลใหญ่ ตรงกันข้าม มีร่องรอยของความกล้าหาญระหว่างคิ้วของเธอ

ออร่าความกล้าหาญนี้ค่อนข้างคล้ายกับความเย็นชาของสือฮว่า ดังนั้นหลังจากดูเป็นเวลานาน คุณจะพบว่าเธอคล้ายกับสือฮว่า

มีคำกล่าวที่จริงว่าคนที่สวยมักคล้ายกัน

"คุณชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอ"

ทันทีที่ฮ่อหมิงนั่งลง หมิงหวิ๋นก็พูดและจิบกาแฟในมือของเธอ ใบหน้าของเธอก็ซีด

"ชอบ?"

ฮ่อหมิง เอนหลังและเหล่เล็กน้อย "ฉันควรมีสัตว์เลี้ยงอยู่ข้างๆฉันจริงๆ"

"แล้วงานแต่งของเราล่ะ"

หมิงหวิ๋น ดูเหมือนจะไม่สนใจเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของสือฮว่า เลย และเธอก็มองไปที่ ฮ่อหมิง ด้วยร่องรอยของความรัก