ตอนที่ 335 รูปร่างที่คล้ายกัน

ฮ่อฉวนสือเลิกคิ้ว รอยยิ้มขดขึ้นที่มุมปากของเขา "คุณนอนหลับสบายตลอดทาง และไม่มีใครพูดกับฉันเลย"

ปากของสือฮว่ายังคงมีกลิ่นเปรี้ยวและขม และเธอก็เอนตัวไปปิดริมฝีปากของเขา ปล่อยให้เขาได้ลิ้มรสเช่นกัน

ที่ไหนได้แค่จูบก็จบลงแล้ว เขาก็เช็ดริมฝีปากออกโดยที่ยังรู้สึกไม่จบ "หวาน"

จมูกของสือฮว่า คดเคี้ยวด้วยความโกรธ และเธอก็นิ่งและไม่พูดอะไร

ฮ่อฉวนสือวางจานผลไม้และล้มลงบนตักของเธอ

"สือฮว่า" เขาตะโกนมองเธอด้วยความงุนงง

สือฮว่าเอียงศีรษะของเธอ หยิบจานผลไม้ที่เขาวางลงแล้วป้อนเข้าไป

ฮ่อฉวนสือ หลับตาลงและกินเสร็จอย่างเงียบ ๆ โดยยังคงจ้องมองไปที่เธอ

สือฮว่าขมวดคิ้วและวางจานผลไม้ลง "ฮ่อฉวนสือ คุณกำลังกลัวอะไร?"

ในที่สุดเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง เธอรู้สึกถึงความกังวลและความซับซ้อนของเขาอย่างชัดเจน

ฮ่อฉวนสือ หลับตา ริมฝีปากของเขาบาง "คุณรู้สึกได้แล้วเหรอ"

"มีหลายสิ่งหลายอย่างในตี้เซิ่ง คุณกำลังพาฉันไปเล่นสกีในเทศกาลนี้ ฉันจะไม่รู้สึกได้อย่างไร คุณอยากอยู่คนเดียวกับฉันและต้องการสร้างโลกของสองเราฮ่อฉวนสือ เมื่อมิถุนายนมาถึง สัญญาการแต่งงานของเราจะผ่านครึ่งทาง ฉันบอกว่าตราบใดที่กระดาษยังอยู่ ฉันจะไม่จากไป"

"สือฮว่า"

เขาตะโกนอีกครั้ง เอานิ้วแตะริมฝีปากเธอ แล้วหยุดปากเธอ

สือฮว่า มองลงมาที่เขาอย่างสงสัยไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

แต่เขาเรียกชื่อเธอแบบนั้น และไม่พูดอะไรอีก

สือฮว่าผลักนิ้วออกไปแล้วนอนลงข้างๆเขาพร้อมกับห่มผ้า

ในเวลาเช้าตรู่ ในที่สุดรถก็มาถึงสกีรีสอร์ท

ฮ่อฉวนสือได้จองห้องพักแล้ว แต่สือฮว่ายัง ไม่ตื่นและถูกพาไปที่โรงแรมโดยตรงโดยเขา

เธอนอนจนถึงเก้าโมงเช้า และตื่นขึ้นท่ามกลางแสงแดดในบ้าน

เมื่อเข้าสู่ภูเขานี้ เวลาดูเหมือนจะค่อยๆ ถอยหลัง เห็นได้ชัดว่าฤดูใบไม้ผลิผลิบานแล้ว แต่ที่นี่ยังติดอยู่ในน้ำแข็งและหิมะ

เธอสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้แล้วลงไปหาฮ่อฉวนสือในอ้อมแขนของเธอ

ชายคนหนึ่งสวมชุดกีฬาสีเขียวทหารซึ่งอยู่ไม่ไกล สือฮว่ากอดเอวของเขาโดยตรงจากด้านหลัง "ทำไมคุณไม่เรียกฉันล่ะ?"

ผู้ชายที่เธอถืออยู่หันกลับมา ถอดแว่นตากันหิมะแบบพิเศษออก แล้วมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ

สือฮว่าอ้าปากและหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที เธอคิดว่าคนนี้คือ ฮ่อฉวนสือ และรูปร่างดูคล้ายกันเกินไปเล็กน้อย

"เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์?"

เสียงผู้หญิงที่ประหลาดใจดังมาจากที่ไม่ไกล สือฮว่า หันศีรษะและเห็น หนานจิ่นผิง ถือชานมร้อนสองถ้วย

"จิ่นผิง?"

สือฮว่า ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับหนานจิ่นผิง ที่นี่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หนานจิ่นผิงเดินเข้ามาและเหลือบมองเธอและชายคนนั้น "เสี่ยวฮว่าเอ๋อร์ นี่คือศิลปินที่เพิ่งเซ็นสัญญาของฉัน และชื่อของเขาคือกู่เฉิน"

เห็นได้ชัดว่ากู่เฉินไม่ได้สนใจสือฮว่า มากนัก และดวงตาคู่หนึ่งก็จับจ้องไปที่ร่างกายของ หนานจิ่นผิง เมื่อเธอเห็นเธอถือชานมสองถ้วยและผลักกระจกหิมะบนหัวของเธอ การแสดงออกของเขาก็ใจร้อนเล็กน้อย " ทำไมมันช้าจัง"

กู่เฉิน มองมาที่เขาอายุประมาณ 25 ปี เขาสูงและแข็งแรงมาก ครั้งแรกที่เขาเห็นเขา เขาจะนึกถึงคำสองคำเท่านั้น ขาวและบริสุทธิ์

เขาดูคล้ายกับสุนัขรีดนมตัวน้อยที่โด่งดังที่สุดในขณะนี้ จึงไม่น่าแปลกใจที่หนาน จิ่นผิงจะเซ็นสัญญากับเขา

แต่เมื่อดูจากท่าทางของชายคนนั้นแล้ว คาดว่าอารมณ์ของเขาจะไม่ค่อยดีนัก