บทที่ 100

“จื่อเฉิน ข้าจะฆ่าเจ้า” สวีเหยียนเงยหน้าร้องคำราม สายตาที่มีจิตอาฆาตน่าสะพรึงกลัว ราวกับมองเห็นจื่อเฉินที่ด้านบนหุบเขาแล้ว

ยอดสิบแห่งสำนักในล้วนเป็นชี่แท้ชั้นสิบทั้งหมด พวกเขาหลบหินยักษ์กันยังเปลืองพลังขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลั่วมู่และคนอื่นๆ ตอนที่พวกเขาเข้ามา เสียงครืนๆ ก็ดังขึ้นเรียบร้อย

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

“ข้า......ก้อนหินยักษ์ รีบหนีเร็ว!”

สีหน้าทุกคนเปลี่ยนรุนแรง หมุนตัวแล้วหนีไปทางด้านหลัง แต่ว่าการตอบสนองของพวกเขาช้าไป หินยักษ์กระแทกลงเสียงดังลั่น ร่วงลงรอบด้านทั้งห้าคนโดยตรง

“เฮือก!” “เฮือก!”

เกิดเสียงเบาๆ ขึ้นสองที ทั้งสองคนโดนทับอยู่ใต้หินยักษ์ตลอดกาล ร่างกายลั่วมู่ซวนเซ ภายใต้แรงโจมตีหลังจากหินยักษ์ร่วงลง จึงล้มไปทางด้านหน้า รอเมื่อหันหน้ามา ก็มองเห็นเลือดสดกระเด็นมาทางใบหน้า

พื้นสั่นสะเทือนเลือนลั่น ราวกับภูเขาถล่มแผ่นดินไหว หลุมลึกแต่ละหลุมปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“นี่......!” บนหน้าลั่วมู่เต็มไปด้วยความหวาดผวาและตื่นตกใจ เหตุการณ์ฉากตรงหน้า คือวันสิ้นโลกโดยแท้ แต่ทว่าในเวลานี้เอง เสียงร้องโหยหวนของเจ้าสิบแห่งสำนักในก่อนจะสิ้นชีพและเสียงคำรามของคนอื่นๆ ที่เหลือดังขึ้น

“จบแล้ว แม้แต่พวกเขายังมีคนตายแล้ว” บนหน้าของลั่วมู่ไม่มีเลือดฝาดแม้แต่น้อย ขาทั้งสองเริ่มสั่นเทา ไร้หนลุกยืน ความรู้สึกเสียใจปรากฏขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ แต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้ว ด้านข้างคือหินยักษ์ที่ร่วงลง สะเทือนจนพื้นดินสั่นไหวไม่หยุด ราวกับแผ่นดินไหว

ลั่วมู่ที่ตอนแรกแข้งขาอ่อนลุกไม่ขึ้น เดิมทีกำลังคลานอยู่บนพื้น ขยับตัวไปทางด้านนอกทีละก้าว

เหมือนว่าโชคดีขึ้นถึงขีดสุดแล้ว หินยักษ์หลายก้อน ล้วนกระแทกลงด้านข้าง ทว่าเขากลับไม่ได้รับความเสียหายสักนิด

“เฮือก!”

เสียงเลือดเนื้อและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกรอบ เลือดสดที่มาพร้อมกับวัตถุสีขาวลอยมาทางลั่วมู่

ในใจลั่วมู่อึมครึม เป็นคนตายลงอีกคน

และเสียง“เฮือก!”ดังอีกที ในใจลั่วมู่สะดุ้งอีกครั้ง ตายอีกแล้ว ในห้าคนตายแล้วสี่คน ยังเหลือคนสุดท้าย

ลั่วมู่ยิ่งคลานเร็วขึ้น

ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่เสียงเลื่อนลั่นข้างหูหายไป เสียงสั่นสะเทือนไม่มีแล้ว พอเขาเงยหน้ามอง ก็คลานออกจากหุบเขาแล้ว

“อ่า.......ฮาๆ......!” ลั่วมู่คลานอยู่บนพื้น เงยหน้าหัวเราะเสียงดัง ความดีใจที่รอดพ้นจากหายนะ มีเพียงประสบพบเจอมากับตัวถึงเข้าใจ ในวินาทีนี้ ลั่วมู่ถึงได้รู้สึกอย่างแจ่มชัดว่า มีชีวิตอยู่ช่างดีเสียจริง

แต่ทว่ายังไม่รอให้เสียงหัวเราะของเขาจบลง ชั่วพริบตารู้สึกถึงด้านหน้ามืดลง กลับกลายเป็นว่าดวงอาทิตย์ที่สว่างเจิดจ้าถูกบดบังแล้ว

เด็กหนุ่มเฉยเมยใส่ชุดสีดำคนหนึ่ง รอบตัวแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ออกมา จ้องลั่วมู่แบบเย็นชา

“เจ้า......เจ้าเป็นใคร?” เสียงลั่วมู่สั่นเครือ การแสดงออกตกใจกลัว เขามองเห็นจิตอาฆาตแค้นในสายตาของเด็กหนุ่มเย็นชาแล้ว

“คนที่ฆ่าเจ้า” เด็กหนุ่มเย็นชาพูดอย่างเฉยชา

หลังจากนั้น แสงสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นมา ลั่วมู่ลอยไกลออกไปด้วยความรู้อกสั่นขวัญแขวน เลือดสดสาดกระเซ็น

ฆ่าลั่วมู่แล้ว จางเฮ่าเทียนถือดาบยาวไว้ เดินไปทางหุบเขาทีละก้าว

ในหุบเขา ส่งของขวัญแรกพบเสร็จเรียบร้อย