บทที่ 99

หุบเขาที่ลึกและเงียบ ดิ่งลึกอย่างมาก รอบด้านมีต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีอยู่เต็มไปหมด กิ่งไม้และใบไม้เขียวชอุ่ม ต้นหญ้าพลิ้วไหว ในหุบเขาอันเงียบงันมีเพียงเสียงลม

ในวินาทีนี้ คาดไม่ถึงสวีเหยียนมีความรู้สึกหวาดระแวงบางอย่าง ราวกับหุบเขาแห่งนี้เป็นปากเหวของนรก ที่รอคอยพวกเขาเข้าไป

“สถานที่แห่งนี้อันตรายพอสมควร!”

“หามีเสียงสัตว์คำรามไม่ เงียบงันไร้เสียง ไม่ปกติเอามากๆ”

หลายคนล้วนรู้สึกถึงกลิ่นอายที่แตกต่างออกไป ยืนอยู่ด้านนอกหุบเขาลังเลไม่เข้าไป

“ตรงนั้นมีคน” ลั่วมู่ชี้นิ้วไปที่ด้านหน้าหุบเขาลึก ร้องตกใจออกมา

เงาคนผู้หนึ่งหายตัวผ่านไปจากหุบเขา

“เขานั่นเอง!”

ในสายตาสวีเหยียนมีแสงสว่างแวบผ่าน วิชาตัวเบาในวันนั้นของเมี่ยวคง นั่นเป็นเหตุทำให้ดวงตาของพวกเขาเจิดจ้า

“วันนั้นเขาอยู่ด้วยกันกับจื่อเฉิน จื่อเฉินต้องอยู่ด้านในเป็นแน่ ไปตามเร็วเข้า หากช้าเกินพวกเขาจะหนีไปได้” เจ้าสามแห่งสำนักในมีนิสัยใจร้อน ใจกล้าแต่ไร้แผนการ หลังมองเห็นเมี่ยวคงเข้า ขยับเท้าแล้วตามไปทางหุบเขา

“เจ้าสาม” สวีเหยียนตะโกนเสียงดัง

“พี่ใหญ่ รีบตามไปเร็ว” พอเจ้าสามวิ่งไป เจ้าสิบที่ก่อนหน้านี้โดนเหยียบย่ำก็รีบตามไปติดๆ

“เฮ้อ ตามไป” สวีเหยียนทอดถอนใจอย่างหมดหนทาง ละทิ้งแผนการที่จะสังเกตการณ์ดูต่อไป สั่งการเสร็จ จึงพุ่งไปทางหุบเขา

พริบตาเดียว ภาพคนทั้งสิบแวบผ่านไป หายตัวไปทางขอบหุบเขา

“พวกเราจะทำอย่างไรดี?” สิบคนออกไปแล้ว เหลือพวกลั่วมู่ห้าคนนี้

“ยังไม่ได้รับรางวัลเลย รีบเข้าไป ถ้าฆ่าจื่อเฉินแล้ว ยังจะได้สร้างความสนิทสนมกับศิษย์พี่สวีเหยียนด้วย” สายตาลั่วมู่เปล่งประกาย หลังจากคิดแผนการสักครู่ ก็ได้หายตัวเข้าไปก่อนก้าวหนึ่ง

สำหรับเขานั้น ครั้งนี้จื่อเฉินต้องตายเป็นแน่ ดังนั้นเขาเพียงแค่เข้าไปเพิ่มความนิยมหน่อย ทำความคุ้นเคยกับสวีเหยียนและคนอื่นๆ เท่านั้น

หลังจากนั้นสี่คนที่เหลือตามเข้าไปไม่ห่าง

“ครืน!”

เพียงแต่พวกเขาเพิ่งเข้าสู่หุบเขา ก็ได้ยินเสียงดังครืน ราวกับฟ้าร้องดังระเบิดอยู่ข้างหู

“หรือว่าเป็นนิ้วสายฟ้า?” ทุกคนตกตะลึง

“ไม่ใช่ เจ้าดูข้างหน้า?”

จากนั้นมีเสียงร้องตกใจ ทุกคนมองเห็นหินยักษ์หลายก้อนกลิ้งตกลงมาจากบนยอดเขา

หินแต่ละก้อนล้วนมีขนาดหลายเมตร น้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัม ร่วงลงมาจากบนหุบเขา เสียงดังครืนลอยมาไม่ขาดสาย หินก้อนเล็กที่ขวางทางบางส่วนในนั้นหลังถูกหินก้อนใหญ่กระแทก ชั่วพริบตาก็แตกเป็นเสี่ยง หินก้อนใหญ่กลิ้งลงมา นำฝุ่นผงนับไม่ถ้วนมาด้วย

“แย่แล้ว รีบหลบออก”