บทที่ 101

“ตายซะ”

ศิษย์คนหนึ่งตายไป จื่อเฉินชักกระบี่ดำออกมาไม่ทัน ทันใดนั้นเขาก็กระโดดลอยขึ้นไป ปล่อยสายฟ้า คล้ายกับมังกรที่คำรามด้วยความโกรธ พุ่งตรงไปยังศิษย์อีกคนหนึ่ง

“บู้ม”

สายฟ้าเมื่อสักครู่ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสลอยกระเด็นออกไป ก่อนจะพุ่งกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ หลังจากนั้นร่างกายก็ชักกระตุกสองสามครั้งและแน่นิ่งไม่ขยับอีก

ขณะที่กำลังจะตายนั้น แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยอาการตื่นตกใจ

ชี้แท้ชั้นแปด สังหารชี้แท้ชั้นสิบ ต่อให้จื่อเฉินจะมีพลังที่แข็งแกร่งมากก็ตาม ก็ยังยากที่จะสังหารพวกเขาได้ แต่เป็นเพราะก้อนหินขนาดใหญ่ที่หล่นลงมาก่อนหน้านี้ ที่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก จนทำให้สามารถจัดการกับอีกฝ่ายได้ง่ายดายขึ้น

ภายในสำนักในสำนักหลิงอู่ ผู้ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดจากคนทั้งสิบ มาอยู่ตรงหน้าจื่อเฉิน ดูราวกับวัชพืชรอคอยจื่อเฉินเข้าไปจัดการ

“ข้าขอสู้ตายกับเจ้า” ชี้แท้ทั่วร่างหลินหยู่ไหลเวียน ศิษย์สำนักในคนที่สองพุ่งเข้ามาหาจื่อเฉินด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะโอบกอดเขาเอาไว้จนแน่น

อีกทางด้านหนึ่ง มีสองคนที่ตายลงด้วยดาบยาวของจางเฮ่าเทียน ในขณะเดียวกันนั้น เขาได้ทิ้งดาบยาวลง ปล่อยหมัดครองฟ้าที่ผสานไว้ด้วยลมปราณอันมหาศาลออกมาพุ่งไปยังหัวของสวีเหยียน

“ปัง !”

พลังของสวีเหยียนแข็งแกร่งที่สุดและบาดเจ็บน้อยที่สุด เขาจึงสามารถป้องกันการโจมตีหวังชีวิตของจางเฮ่าเทียนเอาไว้ได้ แต่ร่างของเขาก็ต้องถอยกระเด็นออกไป ในขณะเดียวกับจางเฮ่าเทียนเองที่กระเด็นถอยออกไปด้วย

“หมับ !”

ทันใดนั้น เงาของชายคนหนึ่งได้พุ่งตรงเข้ามากอดจางเฮ่าเทียนเอาไว้แน่น เขาคือศิษย์สำนักใน เจ้าสาม ที่ทำอะไรบ้าบิ่นออกมา

“ศิษย์พี่ หนีไป !” ศิษย์เจ้าสามสำนักในตะโกนพลางกอดจางเฮ่าเทียนเอาไว้แน่น

“ศิษย์พี่ รีบหนีไป!” หลินหยู่เองก็ตะโกนออกมาเช่นกัน

“แก้แค้นให้พวกเราด้วย” ขณะเดียวกัน ศิษย์ทั้งสองที่กอดรัดเมี่ยวคงไว้ก็ตะโกนออกมาพร้อมกัน

ยามเข้าใกล้ความตาย เหล่าศิษย์สำนักในชี่แท้ชั้นสิบต่างก็พากันปล่อยพลังที่ซ่อนเอาไว้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา ตรึงร่างของทั้งสามคนเอาไว้ เพื่อมอบโอกาสหลบหนีให้แก่สวีเหยียน

สวีเหยียนแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ในตอนนั้นเขาไม่อยากหนีไป ในใจของเขากลับคิดว่าให้ตายอยู่ที่นี่ซะยังจะดีกว่า

“หนีไปสิศิษย์พี่ อย่าลืมแก้แค้นให้พวกเราด้วย” หลินหยู่กอดจื่อเฉินเอาไว้ พลังชี้แท้ทั้งหมดไหลเวียน แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะตาย ด้วยพลังทั้งหมดที่มี ทำให้เล็บทั้งสิบของเขาฝังลึกลงไปยังร่างของจื่อเฉิน

“หนีไปซะ !”

“ไปซะ !”

ทันใดนั้น เสียงตะโกนและเสียงด่าทอได้ดังขึ้น

ดวงตาของสวีเหยียนเต็มไปด้วยน้ำตา ในวินาทีนั้น พวกเขาได้มอบโอกาสหลบหนีให้แก่ตนเอง

“พี่น้องทุกคน ข้าสัญญาว่าจะต้องแก้แค้นให้กับพวกเจ้าให้ได้” ใบหน้าของสวีเหยียนเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เขาสะกิดเท้า ใช้วิชาท่าก้าวระดับหนึ่งท่าก้าวไร้ตัวตนขึ้น รวมกับการบรรลุธาตุแท้ หายออกไปจากหุบเขาทันที