บทที่ 103

“ทำไม เจ้าไม่ยอมงั้นหรือ ?” เมื่อเห็นว่าหลิงเฟยมีท่าทีลังเล รอยยิ้มฝืน ๆ บนใบหน้าของสวีเหยียนก็หายไป ก่อนจะเงียบขรึมลง ลมปราณรอบ ๆ เริ่มไม่สงบ

“ไม่ใช่อย่างนั้น” หลิงเฟยพูดออกมาด้วยความยากลำบาก “เพียงแค่พี่หลิงเฉินกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่ในตอนนี้ ไม่มีเวลาไปพบคนอื่น แม้แต่ข้าเองก็ยังยากที่จะเจอเขา”

“ฮึ งั้นต่อให้เจ้าจะเป็นตายร้ายดียังไงก็จะไม่สนใจเลยงั้นหรือ ?” สวีเหยียนพูดออกมาอย่างเย็นชา

พี่น้องของเขาทั้งเก้าคนตายไปจนหมด ดังนั้นจะให้ฆ่าคนอีกกี่คนก็ไม่สำคัญ

“เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ?” หลิงเฟยสีหน้าบูดเบี้ยว คนอื่น ๆ จ้องมองเขาด้วยความระมัดระวัง พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของสวีเหยียนมาก่อน จึงไม่กล้าเริ่มลงมือในตอนนี้ ชี้แท้ชั้นสิบขั้นสูงสุด แน่นอนว่าสามารถปลิดชีพพวกเขาได้ภายในทันที

“ความหมายของข้านั้นง่ายมาก หากข้าไม่ได้เจอหลิงเฉิน เจ้าเองก็จะไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้เช่นกัน” สวีเหยียนพูดออกมาอย่างเย็นชา

“เจ้าขู่ข้างั้นรึ ?” หลิงเฟยจ้องไปยังสวีเหยียน

“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่การขู่” ชี้แท้ชั้นสิบขั้นสูงสุดไหลเวียน แววตาของสวีเหยียนปรากฏเจตนาฆ่าออกมา

ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกัน จนในที่สุดดวงตาของหลิงเฟยก็ทนสายตาของสวีเหยียนไม่ไหวและพ่ายแพ้ไป ในแววตาของสวีเยหียนมีเจนตาฆ่าอยู่จริง ๆ ชายคนนี้คิดจะฆ่าเขา หลิงเฟยจึงทำได้แค่ประนีประนอม “เอาล่ะ ข้าจะพาเจ้าไป”

“ฮึ !” สวีเหยียนสบถออกมา

“เจ้าสวีเหยียนมันบ้าไปแล้วหรือไง ถึงคิดจะฆ่าข้า” หลิงเฟยนึกด่าทอในใจ แต่ก็นำทางเขาไปแต่โดยดี

“เจ้าไปบอกพี่ชายข้า บอกว่าสหายสวีเหยียนมีเรื่องสำคัญต้องการจะพบเขา ให้เขาสละเวลามาพบหน่อย” เมื่อเดินได้ครึ่งทาง หลิงเฟยก็ออกคำสั่งกับศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ

“รับทราบ คุณชายหลิงเฟย” ในสำนักจ้านอู่ ผู้ที่มีพลังต่ำกว่าหลิงเฟยล้วนเรียกเขาว่าคุณชายหลิงเฟย ส่วนผู้ที่มีพลังมากกว่าจะเรียกเขาแค่ชื่อเท่านั้น

สวีเหยียนไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายจากไป

หลิงเฟยไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าพี่ชายของตนกำลังทำเรื่องใหญ่อยู่ ดังนั้นจึงไม่สามารถพาสวีเหยียนเดินหน้าไปต่อได้ ทำได้เพียงรอให้หลิงเฉินมาหาเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่กี่วัน สวีเหยียนในที่สุดก็ได้พบกับหลิงเฉิน

“สหายสวีเหยียน ไม่รู้ว่ามีอะไรถึงต้องการพบข้าด้วยความรีบร้อนอย่างนี้ แถมยังขู่เอาชีวิตลูกพี่ลูกน้องข้าอีก” หลิงเฉินมาด้วยึวามเร่งรีบ ท่าทีดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังคงคารวะให้กับสวีเหยียน ทำให้เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาได้รับทราบแล้ว

“มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น” สวีเหยียนเหลือบตามองคนอื่น ๆ พูดออกมาอย่างไม่แยแส

“อ่อ พวกเจ้าออกไปก่อน หลิงเฟยก็ด้วย” หลิงเฉินโบกมือ

ทุกคนต่างก็เบาใจลง โดยเฉพาะหลิงเฟย ไม่กี่วันมานี้เขามีสวีเหยียนอยู่ข้าง ๆ มาโดยตลอด มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่ามีสัตว์อสูรระดับสิบอยู่ข้างกายตลอดเวลา ได้แต่ต้องอกสั่นขวัญแขวนทั้งวัน

ทุกคนแยกย้ายกันออกไปกันหมดแล้ว หลิงเฉินจึงพูดขึ้นมาว่า “มีเรื่องอะไรงั้นรึ ?”

“ข้ารู้ว่าจื่อเฉินและจางเฮ่าเทียนอยู่ที่ไหน” สวีเหยียนพูดอย่างตรงประเด็น