บทที่ 105

สวีเหยียนมองไปยังชายหนุ่มคนนี้ด้วยความสงสัย สายตาบของเขาบ่งบอกว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา แถมเมื่อมองไปยังอีกฝ่าย สวีเหยียนรู้สึกราวกับว่ามองเห็นเงาของคนอีกสองคนด้วย

นั่นก็คือจื่อเฉินและจางเฮ่าเทียน

ร่างของคนทั้งสาม ดูราวกับว่ามีลมหายใจเดียวกัน ลมหายใจที่เรียกว่าอัจฉริยะ

“ลฺหวี่เผิง เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง ?” เมื่อเห็นชายหนุ่ม มู่อี้กับเหลียงกวงต่างก็ประหลาดใจ

“ข้าเดินไปเดินมา จนเผลอมาได้ยินเรื่องที่พวกเจ้าคุยกันน่ะ” ชายที่ชื่อลฺหวี่เผิงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “รู้สึกว่าศิษย์พี่คนนี้พูดจาแลดูมีเหตุผล จื่อเฉินกับจางเฮ่าเทียนช่วงนี้ลงมือกับศิษย์ของพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้ตายก็ยังไม่สาแก่ใจ พวกเราควรจะช่วยเหลือเขา”

สวีเหยียนมองไปยังชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจ ในใจรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา แต่กลับรู้สึกว่ามองอีกฝ่ายแล้วสบายใจมากกว่า

“แต่ว่า ลฺหวี่เผิงเจ้า......!” มู่อี้มองไปยังลฺหวี่เผิง ราวกับว่ามีอะไรที่อยากพูด แต่พูดไม่ออก

“ใช่แล้ว เมื่อก่อนข้าชื่นชมพวกเขาทั้งสอง แต่ว่าพวกเขากลับมือลงกับสำนักเสวียนอู่ของข้า จะว่าไปแล้ว ข้าว่าถ้าหากสร้างมิตรภาพกับศิษย์พี่คนนี้ได้ล่ะก็ ยังรู้สึกดีกว่าชื่นชมอัจริยะอย่างสองคนนั้นเสียอีก” ลฺหวี่เผิงมองไปยังมู่อี้ ยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ

“อือ ถูกต้อง ข้าเองก็คิดอย่างนั้น” มู่อี้พยักหน้า จากนั้นพูดขึ้นว่า “กล้ามาแส่หาเรื่องสำนักเสวียนอู่ของข้า เจ้าจื่อเฉินและจางเฮ่าเทียนมันสมควรตาย”

“อือ ในเมื่อคิดจะฆ่ามันก็ต้องทำด้วยความว่องไว ข้าเสนอให้เรียกศิษย์ชั้นสิบของพวกเรามาให้หมด” ลฺหวี่เผิงพูด

“ดี รีบเรียกรวมเลยตอนนี้” มู่อี้พยักหน้า

“งั้นข้าไปเอง” เหลียงกวงรีบขานรับ

“ขอบคุณมาก ข้าสวีเหยียนขอเป็นตัวแทนสำนักหลิงอู่ เป็นตัวแทนของยอดสิบแห่งสำนักใน ขอบคุณศิษย์น้องท่านนี้มาก” สวีเหยียนรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก โค้งคำนับให้แก่ลฺหวี่เผิง

“ศิษย์พี่เกรงใจมากไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ข้าควรทำ หวังว่าศิษย์พี่จะยอมลำบากอีกสักนิด พาพวกเราไปหาพวกมันด้วย” ลฺหวี่เผิงก้าวเท้าออกไป ไม่รับการคำนับ

“แน่นอน แน่นอน” ท่าทีของสวีเหยียนสงบลง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

เพียงไม่นานเหลียงกวงก็เรียกรวมลูกน้องของเขามาได้สำเร็จ จำนวนราวสิบเอ็ดคน ทั้งหมดล้วนเป็นชี้แท้ชั้นสิบ

“ไปกันเถอะ” ลฺหวี่เผิงพูดอย่างราบเรียบ

“ศิษย์น้องก็จะไปด้วยงั้นหรือ ?” สวีเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง

“พี่สวีสบายใจได้ จะดูพลังของศิษย์น้องคนนี้แค่เปลืองนอกไม่ได้หรอก” มู่อี้พูด ส่วนลฺหวี่เผิงก็หันไปพยักหน้าให้กับสวีเหยียน

“งั้นก็ได้”

สวีเหยียนนำทางไป วิ่งไปตลอดทางด้วยความเร็วสูงสุด

“ชายคนนี้จะรีบไปตายหรือไง ?” ด้านหลังสวีเหยียน เหล่ายอดฝีมือชั้นสิบ อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ หนึ่งในนั้นมีบางส่วนที่ไม่สามารถตามความเร็วของสวีเหยียนทันได้