บทที่ 109

“เอาล่ะ อบอุ่นร่างกายเสร็จแล้ว ตอนนี้ข้าจะเอาจริงล่ะนะ” หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด ทั้งสองคนต่างก็ถอยหลังออกไป จากนั้นจื่อเฉินก็พูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรนะ เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะต่อสู้กันไปหรอกหรือ ?” จางเฮ่าเทียนตะลึงงัน เขารู้สึกว่าร่างกายมีพลังอยู่เต็มเปี่ยม ตอนนี้ยิ่งต่อสู้กับจื่อเฉินยิ่งรู้สึกดี แถมยังสามารถกดดันจื่อเฉินได้ด้วย จึงรู้สนุกสนานมาก แต่เขาคิดไม่ถึงว่า จื่อเฉินนั้นคิดว่าการต่อสู้ก่อนหน้านี้เป็นแค่การอบอุ่นร่างกายเท่านั้น

“ข้าบอกแล้ว ว่าข้าอยากทดลองกระบี่ลำแสง ที่เพิ่งทะลุขีดจำกัดบรรลุแก่นใจในธาตุแท้มา ดังนั้นกระบี่ลำแสงจึงจะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด” จื่อเฉินยิ้มเบา ๆ แสงสีเงินของพลังสายฟ้าในตันเถียนแล่นผ่านเส้นลมปราณไปยังแขน จากนั้นมาบรรจบกันที่สองนิ้ว ประกบกันกลายเป็นดาบ ชี้ตรงไปยังจางเฮ่าเทียน

จางเฮ่าเทียนมองเห็นเพียงแสงสีเงิน จื่อเฉินเล็งไปยังระหว่างคิ้วของเขา ร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ “จื่อเฉิน เจ้าเอาจริงหรือเนี่ย ?” ร่างกายของเขาถึงกับเผลอถอยออกไป

จื่อเฉินไม่พูดอะไร เร่งความเร็วเข้าไปใกล้อีกครั้ง พุ่งตรงไปยังระหว่างคิ้วของจางเฮ่าเทียน

“อ้ากก จื่อเฉิน ข้าเอาจริงกับเจ้าล่ะนะ” ในแววตาของจื่อเฉินจางเฮ่าเทียนมองเห็นความเยือกเย็นอยู่ภายใน ทำให้รู้ว่า จื่อเฉินคิดจะลองกระบี่ลำแสงกับเขาจริง ๆ เขาร้องตะโกนเสียงดัง ชี้แท้ชั้นเก้าไหลเวียน ปล่อยหมัดครองฟ้าออกไป

ลมปราณอันรุนแรงออกมาจากร่างของจางเฮ่าเทียน ในนาทีนั้น จางเฮ่าเทียนคล้ายกับเปลี่ยนเป็นยักษ์ฟ้าดิน ปล่อยหมัดออกไป

พร้อมกับเสียงคำรามของกระแสลม หมัดพุ่งเข้าไป ราวกับหมัดที่กำลังครอบครองฟ้า

แก่นใจในธาตุแท้ของหมัดครองฟ้า ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักจ้านอู่ จางเฮ่าเทียนได้บรรลุแล้ว

“ปัง !”

หมัดถูกปล่อยออกไปปะทะเข้ากับกระบี่ลำแสง จนเกิดเสียงดังอึดอัดขึ้น ร่างของจื่อเฉินช้าลง รับรู้ได้ถึงพลังที่แล่นผ่านปลายนิ้วเข้าไปตามร่างกาย เพียงแต่ว่ามันได้สลายไปทันทีที่เข้าไปยังร่างกายอันแข็งแกร่งของเขา

ร่างของเขาเคลื่อนไหวช้าลง จื่อเฉินหยิบยืมพลังออกมาอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยการโจมตีออกไป

ลำแสงถูกปล่อยออกไป

“ปัง !”

จางเฮ่าเทียนยกหมัดขึ้นชกออกมา วินาทีนั้นเกิดกระแสลมพัดกรรโชกขึ้นในป่า กระบี่ลำแสงวูบวาบ กระบี่ของจื่อเฉินแฝงไว้ด้วยเจตนาของกระบี่อันคมกริบ

ทั้งสองยิ่งต่อสู้ยิ่งรุนแรง จื่อเฉินยิ่งเพิ่มความเร็วในการโจมตีขึ้น

เมี่ยวคงที่ดูอยู่ไกล ๆ ได้แต่มองทั้งสองอย่างตกตะลึง พูดอะไรไม่ออก “นี่มันสัตว์ประหลาดหรือไงเนี่ย ?”

ในสายตาของเขา จื่อเฉินใช้ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งโจมตีก่อน ในขณะที่ลงมืออย่างต่อเนื่อง คนและกระบี่ค่อย ๆ หลอมรวมจนเป็นหนึ่งเดียวกัน คนก็คือกระบี่ กระบี่ก็คือคน นี่เป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงการบรรลุแก่นใจในธาตุแท้