บทที่ 110

“เจ้าช่างใจอ่อนเหลือเกิน” เมี่ยวคงยิ้มเบา ๆ

ตลอดทาง จื่อเฉินได้กลืนยาวิเศษไปแล้วเกือบร้อยต้น ถ้าหากนำไปแลกเป็นแต้มบริจาคเพื่อแลกเป็นยาชี้แท้ คงจะได้มากกว่าร้อยเม็ด แต่ว่าต่อให้ยาวิเศษลงกระเพาะไปมากขนาดนั้นแล้วก็ตาม จื่อเฉินก็ยังคงอยู่ที่ชั้นแปด การพัฒนาไม่ได้คืบหน้ามากมายนัก

“ไม่ไหว ดูท่าคงต้องหายาวิเศษห้าร้อยปีขึ้นไปแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นผลลัพธ์แน่” จื่อเฉินส่ายหัว การเลื่อนแดนขึ้นของเขาถือว่าช้ามาก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน จนกระทั่งตอนนี้สวนยาวิเศษได้เปิดมาแล้วกว่าสี่เดือน ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่า ก่อนที่จะถึงเวลาปิด

“ไม่ได้การแล้ว สวนยาวิเศษใกล้จะปิดแล้ว พวกเราต้องเร่งความเร็วขึ้นอีก”

ภายในสวนยาวิเศษ มีชี้ทิพย์ฟ้าดินอยู่มากพอ มียาวิเศษอยู่มากมาย ความเร็วในการฝึกฝนของจื่อเฉินนั้นช้ามาก หากได้ออกไปแล้วล่ะก็ เขาที่ใช้แค่การฝึกฝนอันลำเค็ญของตนเอง เกรงว่าจะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะทะลุขั้นชี้แท้ชั้นเก้าได้

ทั้งสามคนเดินลึกเข้าไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก

......

“อ้ากกกก !” จู่ ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากด้านในหุบเขา จากนั้นเสียงกรีดร้องอีกหลายเสียงค่อยดังตามกันมา

หลิงเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แอบคิดในใจว่า “ขออย่าให้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่อย่างนั้นที่พยายามมาทั้งหมดจะสูญเปล่า”

ในขณะที่เขาเฝ้ารอด้วยความกังวล ในที่สุดก็มีเงาของคนคนหนึ่งบินออกมาจากด้านในหุบเขา เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทะยานออกมาด้วยความรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลาน เสื้อผ้าทั้งตัวขาดวิ่น ราวกับคนจนตรอก

“เซ่ชิว เป็นอย่างไรบ้าง ?” เมื่อเห็นอีกฝ่าย หลิงเฉินก็ถามออกไป

“ตายไปสามคน แต่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เมื่อวิ่งออกมาจากหุบเขาได้ จิตใจของเซ่ชิวถึงได้ผ่อนคลายลง

“ตายไปสามคน !” ใจของหลิงเฉินเคร่งเครียด เขารู้ว่าคนที่เข้าไปเป็นชี้แท้ชั้นสิบ ยังตายไปได้ตั้งสามคน

“บอกคนอื่น ๆ ให้ลงมือได้ ดำเนินการทุกอย่างตามแผน” จิตใจของเขาหนักอึ้ง สวนยาวิเศษใกล้จะปิดลงแล้ว เขาจำเป็นจะต้องรีบลงมือ

“ได้ ข้าจะรีบไป” เซ่ชิวจากไปด้วยความเร่งรีบ

“ฮึ ยาวิเศษพันห้าร้อยปีต้นนี้ พอที่จะดึงดูดความสนใจของพวกเจ้าแล้วใช่ไหมล่ะ” หลิงเฉินมองไปยังด้านในหุบเขา ก่อนจะสบถออกมา จากนั้นรีบหันหลังจากไป อีกไม่นาน ที่นี่จะกลายเป็นสุสานฝังศพ

ในวันนี้ คนของสำนักจ้านอู่รีบออกไปด้วยความรวดเร็ว

“อา พวกเจ้ารู้รึเปล่า ในสวนยาวิเศษ มีคนพบยาวิเศษพันห้าร้อยปีอยู่ต้นหนึ่งล่ะ”

“อะไรนะ ยาวิเศษพันห้าร้อยปี นั่นเป็นสิ่งที่ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดใช้กันไม่ใช่หรือ ?”