บทที่ 111

ตันเถียนของสวีเหยียน ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยชี้แท้อันหนาแน่น แต่หลังจากที่กลืนยาวิเศษเข้าไปมากมาย ทุก ๆ ครั้งเมื่อถึงเวลาเช่นนี้ เมื่อเขาต้องใช้วิชาออกมาด้วยตนเอง มันได้นำยาวิเศษเข้าไปยังตันเถียนของเขาด้วย ดังนั้นตันเถียนของเขาตอนนี้จึงไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว

พลังที่แข็งแกร่งแตกต่างกันรวมตัวกันอยู่ภายในจุดตันเถียน ชี้แท้ที่ถึงขีดจำกัดก่อนหน้านี้ ในขณะนี้ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น ชี้แท้ชั้นสิบขั้นสูงสุดได้เข้าถึงความปรารถนาแดนฟ้ากำหนดของสวีเสยียนโดยบังเอิญ จนทำให้ชี้แท้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

ในที่สุดสวีเหยียนก็ทะลุขั้น

ชี้แท้ในตันเถียนที่ปะปนกันยุ่งเหยิงกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง ค่อย ๆ เปลี่ยนจากปะปนกันกลายเป็นบริสุทธิ์ ในขณะเดียวกัน ลมปราณอันรุนแรงในร่างก็ค่อย ๆ เข้ามาบรรจบกัน

หลังจากผ่านไปเนินน่าน ลมปราณที่เทียบเท่าฟ้ากำหนดก็ได้แผ่ออกมาจากร่างของสวีเสยียน ในวินาทีนั้น ในที่สุดสวีเสยียนก็ทะลุขั้นจนได้ เขากลายเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ของสวนวิเศษที่สามารถทะลุขั้นจนถึงฟ้ากำหนดได้

“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?” พลังของเขาทะลุขั้นแล้ว สวีเหยียนได้สติกลับคืนมา และได้เห็นว่าตนเองนอนลงอยู่กับพื้น ทั้งตัวสกปรกอย่างน่าเหลือเชื่อ

“ข้าไม่ได้กำลังไปฆ่าจื่อเฉินหรอกหรือ ?” สวีเหยียนสงสัย แต่แล้ว ความทรงจำที่อยู่ในส่วนลึกจากจิตใต้สำนึกของเขาก็แวบเข้ามา ตั้งแต่ในหุบเขาที่มีหินร่วงลงมา เจ้าสิบที่ถูกกระแทกจนตาย เสียงคำรามของหลินหยู่และคนอื่น ๆ ที่มอบโอกาสหนีให้กับเขา ฉากแต่ละฉากค่อย ๆ แวบขึ้นมาในจิตใต้สำนึก คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย ไม่ว่าจะหลิงเฉินและคนอื่น ๆ พวกของมู่อี้ จื่อเฉิน จางเฮ่าเทียน สุดท้ายความทรงจำทั้งหมดก็หยุดนิ่งที่ภาพของสัตว์อสูรกินคน

ปากของหมาป่าแดงที่เต็มไปด้วยเศษเนื้อ เบื้องล่างเป็นศพคนครึ่งตัว และมีเซ่ชิวที่อยู่ข้าง ๆ

“เจ้าสอง เจ้าสาม......พี่น้องของข้า !” หยดน้ำตาของสวีเหยียนไหลออกมา เขาทะลุขั้นจนถึงแดนฟ้ากำหนด และฟื้นคืนสติกลับมาครบถ้วน ในขณะเดียวกันเขายังรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ที่เขากัดสัตว์อสูรตายทั้งเป็น กัดคนที่อยู่ที่นี่จนตาย กลืนยาวิเศษที่นี่ จนกระทั่งโชคดีสามารถทะลุขั้นมาได้

“จื่อเฉิน จางเฮ่าเทียน ข้าจะต้องฆ่าพวกเจ้าให้ได้ ข้าจะกัดกิดพวกเจ้าจนตาย” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของสวีเหยียน จู่ ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ปากที่อ้าออก เผยให้เห็นฟันสีเลือดที่ขยะแขยงน่ากลัว

ทันใดนั้น ภายในป่าทึบก็เกิดเสียงของการเคลื่อนไหวดังขึ้น แดนฟ้ากำหนดอย่างสวีเหยียนรับรู้ได้ว่านี่คือเสียงฝีเท้าของมนุษย์

“ฟุ่บ !” ร่างของเขาสั่นไหวเพียงวูบเดียวก็หายไปจากจุดเดิมทันที เพียงแค่แวบเดียวเขาก็เคลื่อนตัวย้ายออกมาจากจุดเดิมกว่าร้อนเมตร จากนั้นร่างของเขาเคลื่อนไหวอีกเพียงไม่กี่ครั้ง ก็สามารถออกมาจากป่าทึบได้

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ชายหนุ่มคนหนึ่งมองไปยังสวีเหยียนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าด้วยความหวาดผวา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“บอกมาสิ เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักไหน ?” สวีเหยียนจ้องชายหนุ่มคนนั้น ถามออกไปอย่างเยือกเย็น

ใบหน้าที่เยือกเย็นนั้น กับแรงกดดันลมปราณอันรุนแรง ทำให้เขาหายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างสั่นด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็นั่งคุกเข่าลง ร้องอ้อนวอนว่า “ศิษย์พี่ได้โปรดอย่าฆ่าข้า ข้าเป็นศิษย์ของสำนักจ้านอู่ ข้ายินดีที่จะแลกเปลี่ยนข่าวของยาวิเศษพันปีกับชีวิตข้า”

พูดจบ ชายหนุ่มก็โขกศีรษะไม่หยุด