บทที่ 118

จ้าวชงเพิ่งจะตายไป พวกมู่อี้จึงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก สีหน้าดูเคร่งขรึม เมื่อเห็นพวกของจื่อเฉินแววตาตื่นตัวมาตั้งแต่ไกล ๆ พวกเขาก็กำหมัดไว้แน่นแล้ว

“ศิษย์น้อยทุกท่าน ข้ามู่อี้แห่งสำนักเสวียนอู่ พวกเราไม่ได้มีอะไรบาดหมางต่อกัน เพียงแค่อยากจะขอปรึกษากับพวกท่านเกี่ยวกับอสูรน้ำเท่านั้น” มู่อี้พูด พวกจื่อเฉินจึงลดอาการตื่นตัวลง

“นี่คือเหลียงกวง และนี่คือศิษย์น้องของพวกเรา ลฺหวี่เผิง” มู่อี้เดินออกมาข้างหน้า แนะนำตัวแต่ละคนให้ฟัง

“ข้าคือจื่อเฉิน”

“จางเฮ่าเทียน !”

“ข้าเมี่ยวคง”

“ซูเมิ่งเหยา !”

“หลินเสวี่ย”

แต่ละคนต่างก็แนะนำตนเอง บรรยากาศน่าประหม่าเมื่อครู่ค่อย ๆ ค่อยคลายลง

“ศิษย์น้องจื่อเฉิน ยินดีที่ได้รู้จัก ! ชื่อเสียงของพวกเจ้าช่วงนี้ ใกล้จะมากกว่าพวกข้าแล้วนี่” มู่อี้พูดชมเชย

“ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้ว อย่าเชื่อคำพูดคนอื่นมากนักเลย” จื่อเฉินยิ้มเบา ๆ

“ไม่หรอก พวกข้าไม่ได้ฟังมาจากคนอื่น แต่เห็นด้วยตาของตัวเอง” มู่อี้พูด “วันนั้นพวกเราไปที่หุบเขาพร้อมกับสวีเหยียน และก็ได้เห็นยอดสิบสำนักในตายไปถึงเก้าคน ศิษย์น้องจื่อเฉินไม่ว่าจะความคิดหรือความฉลาด ล้วนแล้วแต่ให้พวกเราอดชื่นชมไม่ได้”

“เจ้าอยู่กับสวีเหยียนงั้นหรือ ?” จื่อเฉินสีหน้าเปลี่ยนไป แววตาเกิดประกายเยือกเย็น แม้แต่จางเฮ่าเทียนเอง แววตาเยือกเย็นก็แฝงด้วยเจตนาฆ่า

“ศิษย์พี่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป วันนั้นสวีเหยียนมาหาพวกเรา พวกเราเพียงแค่อยากจะเห็นท่วงท่าอันสง่างามของเจ้าสักหน่อย แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้พบกับศิษย์พี่ และก็ได้เห็นด้วยว่าศิษย์พี่ฝังศพของศัตรูไว้ด้วย พวกเรายิ่งอดที่จะชื่นชมไม่ได้” ลฺหวี่เผิงยิ้มเบา ๆ พลางอธิบาย

“แล้วสวีเหยียนล่ะ ?”

เขาส่ายหัว และพูดขึ้นว่า “ไม่รู้เหมือนกัน ในวันนั้นหลังจากที่เขาเห็นสัตว์อสูรขุดซากศพขึ้นมา เขาก็กลายเป็นบ้า ฉีกสัตว์อสูรตัวนั้นออกเป็นชิ้น ๆ เสร็จแล้วก็หนีไป”

จื่อเฉินแววตาดูอ่อนโยนลง

“ไม่รู้ว่าศิษย์พี่คิดเห็นอย่างไรกับอสูรน้ำตัวนี้ ?” ลฺหวี่เผิงถาม

“เรียกศิษย์พี่ดูน่าอึดอัดเกินไป เรียกข้าว่าจื่อเฉินเถอะ” จื่อเฉินพูด “ข้าสงสัยว่าอสูรน้ำคือแดนฟ้ากำหนด และเป็นไปได้ว่าคืองูขนาดใหญ่ แต่ว่าบางคนก็บอกว่าเป็นปลาหมึกยักษ์ ที่จ้าวชงสู้ด้วยก่อนหน้านี้คือหนวดของมัน”

“เจ้าก็เดาว่าเป็นงูยักษ์แดนฟ้ากำหนดงั้นหรือ ?” ลฺหวี่เผิงแววตาเกิดประกาย

จื่อเฉินพยักหน้า และพูดขึ้นว่า “แค่เดาน่ะ แต่ยังไม่กล้าด่วนสรุป”

“ถ้างั้นพวกเจ้ามีวิธีอะไรหรือเปล่า ?”

“เบื้องต้นยังไม่มี นอกเสียจาก......” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จื่อเฉินก็พูดขึ้นว่า “นอกจากพวกเจ้าทั้งหมดลงไปในน้ำ ใช้ชีวิตเข้าแลก จัดการกับอสูรน้ำให้ได้”

นี่เป็นวิธีการที่โง่เง่ามาก และเป็นเพียงวิธีเดียว ขนาดจ้าวชงยังตายอย่างรวดเร็ว จื่อเฉินเองก็ไม่คิดว่าตนเองแข็งแกร่งกว่าจ้าวชง ดังนั้นแค่คนเดียวจึงไม่สามารถทำอะไรได้