บทที่ 119

ร่างกายของคนจนตรอก เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ารุงรังออก ตามเสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดสีดำแห้งกรัง จนดูไม่ออกว่าก่อนหน้านี้เป็นสีอะไร รอบกายเป็นไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง อีกฝ่ายจนเข้ามาถึงใจกลางหุบเขา แรงกดดันฟ้ากำหนดแผ่รัศมีออกมาโดยรอบ แรงกดดันลมปราณทำให้กดที่อยู่ภายในหุบเขาหายใจไม่ออก

“ศิษย์พี่สวีเหยียน ที่แท้ก็เป็นศิษย์พี่สวีเหยียนนี่เอง”

“นั่นคือสวีเหยียน”

“ในที่สุดเขาก็ทะลุขั้นถึงแดนฟ้ากำหนดแล้ว”

“ได้ยินข่าวมาว่าจื่อเฉินฆ่ายอดสิบแห่งสำนักในทั้งเก้า สวีเหยียนในตอนนี้ทะลุขั้นแล้ว จื่อเฉินจบสิ้นแล้ว”

ภายในหุบเขาเกิดเสียงอุทานดังขึ้น ศิษย์สำนักหลิงอู่บางส่วน เมื่อเห็นสวียเหยียนเดินเข้ามาก็อุทานเสียงดัง แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี จื่อเฉินเมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีก็แอบอุทานในใจ ปกป้องเสวี่ยและซูเมิ่งเหยาไว้ด้านหลัง เพราะในขณะนั้น สวีเหยียนได้หันมาทางนี้แล้ว ผมที่ปกปิดดวงตาสีแดงก่ำมองมาที่จื่อเฉิน

“จื่อเฉิน” สวีเหยียนแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว ๆ แรงกดดันฟ้ากำหนด ทำให้พื้นที่อยู่รอบ ๆ แตกร้าว

“แย่ล่ะสิ สวีเหยียนไม่รู้ว่าไปโชคดีมาจากไหน ถึงทะลุขั้นมาได้” เมี่ยวคงที่มีสีหน้าราบเรียบ ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นบูดเบี้ยว

หนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ วันนี้เจอแต่โชคไม่ดีทั้งนั้น

จางเฮ่าเทียนยืนอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับจื่อเฉิน เขารู้ว่าวันนี้จะต้องการเกิดต่อสู้อันดุเดือนขึ้น และก็อาจจะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขาก็เป็นได้

“จางเฮ่าเทียน !” เมื่อเห็นจื่อเฉิน แน่นอนว่าต้องเห็นจางเฮ่าเทียน และเมี่ยวคงด้วย ศัตรูของเขาทั้งสามคนล้วนอยู่ที่นี่ ใบหน้าของสวีเหยียนประดับไปด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม

“ทำยังไงดี ?” พลังของสวีเหยียน ทำให้สีหน้าของเหลียงกวงซีดเผือด พูดกระซิบกับคนข้าง ๆ เบา ๆ

มู่อี้ยังลังเล ไม่รู้ว่าในเวลานี้ควรจะเลือกอยู่ทางฝั่งไหนดี แต่ลฺหวี่เผิงกลับพูดเบา ๆ ว่า “รอสังเกตการณ์เงียบ ๆ ก่อน”

แผ่นดินสั่นไหว สายลมพัดกรรโชก สายตาของทุกคนในหุบเขาล้วนจ้องไปยังจื่อเฉิน ไม่มีใครกล้าพูด แดนฟ้ากำหนดสวีเหยียน สร้างความหวาดหวั่นให้กับทุกคน

“ศิษย์พี่สวีเหยียนทางนี้” จู่ ๆ ศิษย์สำนักหลิงอู่คนหนึ่งก็ตะโกนออกมาเสียงดัง ราวกับว่ารู้จักกับสวีเหยียน อีกฝ่ายเดินออกไปด้านหน้าอย่างเร่งรีบ

“เฮอะ ศิษย์พี่สวีเหยียนทะลุขั้นได้แล้ว ยาวิเศษพันปีจะต้องเป็นของสำนักหลิงอู่ของพวกเรา พวกเจ้าทั้งสองสำนักรีบออกไปซะจะดีกว่า” ศิษย์คนนั้นพูดออกมาด้วยความมั่นใจ เดินตรงไปหาสวีเหยียน เหมือนไม่เข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันเลย

“ศิษย์พี่สวีเหยียน นั่นคือยาวิเศษพันปี มีแค่ท่านที่จะสามารถนำมันมาครอบครองได้” ศิษย์คนนั้นเดินออกไป จนกระทั่งเดินมาหยุดตรงหน้าสวีเหยียน

จู่ ๆ เหตุการณ์อันโหดร้ายก็เกิดขึ้น

เมื่อเห็นสวีเหยียนที่ผมกระเซิงหันมา แววตาทั้งสองข้างสีแดงก่ำ แผ่จิตสังหารอันบ้าคลั่ง สีหน้าของศิษย์คนนั้นก็เปลี่ยนไป รีบถอยออกมาด้วยความรวดเร็ว พลางร้องตะโกนออกมาว่า “ศิษย์พี่สวีเหยียน ข้า......” ยังไม่ทันจะพูดจบ ปากของสวีเหยียนก็อ้าออก เผยให้เห็นซี่ฟันสีเลือด จากนั้นพุ่งกระโจนใส่เขา

“กร๊อบ”

เสียงกระดูกหักเสียงดังฟังชัด ศิษย์คนนั้นถูกกัดจนคอขาด สายเลือดพุ่งกระฉูด กระเซ็นเข้าที่ใบหน้าของสวีเหยียน

สวีเหยียนขณะนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ ปากเคี้ยวอยู่สองสามที ก่อนจะกลืนเนื้อเข้าไปสด ๆ