บทที่ 121

ฝ่ามือเทวราช ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งของสำนักเสวียนอู่ การโจมตีเพียงครั้งเดียว ฝ่ามือที่ซัดออกไปได้ปลดปล่อยแสงสีทองเล็กๆ ออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง ราวกับฝ่ามือเทวราชที่ลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว

ถ้าเป็นสถานการณ์ทั่วไป หากมีการปรากฏของฝ่ามือเทวราช ก็ต้องทำให้เกิดความแตกตื่น นำมาซึ่งภาพที่หมั่นไส้ แต่ว่าตอนนี้ คู่ต่อสู้ของลฺหวี่เผิงเป็นแดนฟ้ากำหนดอย่างสวีเหยียน การโจมตีที่สามารถคุกคามผู้แข็งแกร่งชี่แท้ชั้นสิบได้ แต่กลับทำอะไรผู้แข็งแกร่งแดนฟ้ากำหนดไม่ได้เลย

“ตูม!’

ระหว่างที่เกิดเสียงดังขึ้น ฝ่ามือสีทองก็ถูกโจมตีจนแตกกระจาย ลฺหวี่เผิงกระเด็นออกไป เลือดไหลลงจากฝ่ามือลงมาเป็นทาง

“โจมตี!”

มู่อี้และคนอื่นๆ ยังตกอยู่ในความช็อก ลฺหวี่เผิงจึงได้ตะคอกออกมา

“ซิ่ว!” “ซิ่ว!”

ทั้งสองที่กำลังลังเล สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา ขยับขา แล้วกระโจนเข้าใส่สวีเหยียน

ลมปราณอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้น ลำแสงสองเส้นพุ่งเข้าใส่สวีเหยียน แล้วพลังงานก็ระเบิดทันที

“ตูม!”

การต่อสู้อันดุเดือดของทั้งสองฝ่ายเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ชี่ทิพย์ฟ้าดินที่อยู่ในหุบเขา ถูกทำให้ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง

ผู้บำเพ็ญที่อยู่รอบๆ ต่างพากันหลบออก ยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ สำหรับพวกเขาแล้ว คำพูดของลฺหวี่เผิงจงใจทำให้แตกตื่น พวกเขาไม่คิดว่าสวีเหยียนจะจงใจฆ่าผู้บริสุทธิ์ ลูกศิษย์บางคนที่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้น พอเห็นลฺหวี่เผิงกับคนอื่นๆ โจมตี ในใจก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมา

ลูกศิษย์ชั้นสิบของสำนักเสวียนอู่ ต่างพากันเคลื่อนไหว เข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้

ส่วนคนอื่นๆ ก็ถอยไปไกลยิ่งกว่าเดิม

“นี่เป็นปัญหาของสำนักหลิงอู่ ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา รีบถอยออกไปเดี๋ยวนี้” ผู้แข็งแกร่งชั้นสิบของสำนักจ้านอู่พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“แต่จางเฮ่าเทียนอยู่ไหน?” มีศิษย์คนหนึ่งถาม

“หึ จางเฮ่าเทียนไปล่วงเกินศิษย์พี่หลิงเฉินกับศิษย์พี่หลิยหยุนเข้า ถ้าเราไปช่วย ก็เท่ากับไปรนหาที่ตาย”

หลังทำเสียงฮึดฮัด ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่ก็ถอยไปไกลยิ่งกว่าเดิม

ลูกศิษย์ทุกคนถอยออกไป เปิดพื้นที่ต่อสู้ให้สวีเหยียนมากขึ้น สำหรับลูกศิษย์ของสำนักหลิงอู่ ก็ได้ถอยออกไปก่อนแล้ว

“ตูม!”

ศิษย์สำนักเสวียนอู่ชี่แท้ชั้นสิบมาสิบกว่าคน โจมตีได้ย่างเด็ดขาด สร้างปัญหาให้สวีเหยียนได้ไม่น้อย

“อ้า ไปตายซะ”

สวีเหยียนคำรามออกมา ดวงตาแดงยิ่งกว่าเดิม สูญเสียสติไปอีกครั้ง ชี่แท้ฟ้ากำหนดได้พุ่งเข้าไปในตัวของอีกฝ่าย ทันใดนั้น ศิษย์คนนี้ก็ได้กระเด็นออกไป หลังจากที่ล้มลงพื้น สัญญาณชีพก็ได้หายไป

“ตูม!”

ศิษย์คนหนี่งถูกโจมตีจนกระดูกแหลก

“ตัง!”

คมดาบเล่มหนึ่งแทงไปที่ตัวของสวีเหยียน แต่กลับถูกชี่แท้ของฟ้ากำหนดป้องกันเอาไว้จนแทงไม่เข้า สวีเหยียนโจมตีกลับ จนศิษย์คนนั้นกระเด็นออกไป

ในการโจมตีหนึ่งครั้ง ก็จะมีลูกศิษย์กระเด็นออกไป ชี่แท้ชั้นสิบห่างจากแดนฟ้ากำหนดหนึ่งขั้น แต่แดนนี้กลับห่างกันราวฟ้ากับดิน ศิษย์ชี่แท้ชั้นสิบไม่สามารถโจมตีสวีเหยียนได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว