บทที่ 122

กลางหุบเขา กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นกว่าเดิม พวกศิษย์สำนักเสวียนอู่ที่เข้ามาสู้ตาย ก็ได้ตายไปหลายคนแล้ว

แต่ก็ยังคงมีศิษย์ที่ไม่เสียดายชีวิตพุ่งเข้าใส่

“มู่อี้ เจ้ายังไม่ยอมแพ้อีก เพื่อจื่อเฉินแล้ว จะปล่อยให้ศิษย์สำนักในไปตายยิ่งกว่านี้ ชีวิตของจื่อเฉินเป็นชีวิต แล้วชีวิตของพวกเขาไม่ใช่ชีวิตรึไง?”

“เพื่อคนนอกคนหนึ่ง มันคุ้มค่าเหรอ?”

“ยอมสูญเสียศิษย์ในสำนักเพื่อศิษย์สำนักนอก นี่เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่”

ในที่ไกลๆ มีศิษย์เริ่มตำหนิแล้ว

“ไสหัวไป” มู่อี้โมโหแล้วตะคอกออกมา “สวีเหยียนมันเสียสติไปแล้ว ถึงตอนนั้นมันต้องฆ่าทุกคนแน่ ถ้าไม่ฆ่ามัน คนที่จะตายก็คือพวกเรา ขยะอย่างพวกเจ้า ไม่ช่วยแล้วยังจะมาพูดมาตัดกำลังใจกันตรงนี้อีก”

มู่อี้โกรธจนจมูกแทบเบี้ยว คนพวกนี้มันขยะจริงๆ ไม่ช่วยยังพอว่า ยังจะมาพูดตัดกำลังใจกันอีก บั่นทอนกำลังใจในการต่อสู้ของศิษย์

“เจ้าไม่ต้องมาอ้างเลย ถ้าอยากรู้ความจริง ก็ต้องไปดูที่ต้นตอ สวีเหยียนแค่มาแก้แค้นจื่อเฉินเท่านั้น”

“ใช่ๆ พวกเจ้าถอยมาดีกว่า”

มีศิษย์พูดอย่างไม่ชอบใจ

“แก้แค้นเหรอ มีใครแก้แค้นด้วยการย่ำยีเพื่อนของอีกฝ่ายอย่างนั้นรึ นี่พวกเจ้าคิดจะมองดูพวกนางถูกย่ำยีรึไง?” ลฺหวี่เผิงก็พูดด้วยความโมโห คนพวกนี้มันไร้หัวใจ เหมือนคนบ้าไม่มีผิด

“ก็เขาไปฆ่าพี่น้องของสวีเหยียนเอง….นี่มันเรียกว่าทำเรื่องไม่ดีหนึ่งเรื่องก็ต้องชดใช้หนึ่งครั้งไง!” มีศิษย์บางคนไม่เห็นด้วย แต่ก็มีบางคนที่ก้มหน้าไม่พูดอะไร

“พวกเจ้ามันเดรัจฉาน” ลฺหวี่เผิงเดือดดาล

จื่อเฉินไม่พูดไม่จา พุ่งไปข้างหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า โจมตีออกไปอย่างแรง นิ้วสายฟ้าปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง หวังที่จะฆ่าอย่างต่อเนื่อง

แต่น่าเสียดาย ด้วยความที่มีแดนห่างจากอีกฝ่ายหลายขั้น ถึงจื่อเฉินจะมีทักษะการต่อสู้ที่เก่งกาจสักแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้

ใบหน้าที่งดงามของซูเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยความเย็นชา ปกติจะมีแต่คนเข้ามาล้อมรอบเธอ ราวกับดวงจันทร์ที่ใครๆ ต่างก็หลงใหล วันนี้ความรู้สึกที่ถูกลืมก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจเลย แถมก่อนหน้านี้มีศิษย์ยังพูดจนทำให้เธอเสียใจอย่างหนัก ทักษะการต่อสู้ฟ้ากำหนดออกมาอย่างต่อเนื่อง ซูเมิ่งเหยาได้แสดงแววตาที่อาฆาตออกมา

“ถอยเถอะ เพื่อคนนอกคนเดียวมันไม่คุ้มหรอก”

“ชีวิตของพวกเขาเป็นชีวิต แล้วชีวิตของพวกเจ้าไม่ใช่ชีวิตรึไง”

“จื่อเฉิน ถ้าเจ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็ให้พวกเขาไปซะ”

เหล่าผู้มีคุณธรรมบางคนทนเห็นศิษย์เหล่านั้นเข้าไปตายไม่ไหวจนเริ่มตำหนิขึ้นมา

คำพูดที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของคนนั้นน่ากลัว พอเห็นพรรคพวกของตัวเองพากันเข้าไปตาย เหล่าลูกศิษย์ของสำนักเสวียนอู่ก็เริ่มลังเล จากนั้น ก็มีคนทยอยออกจากการต่อสู้

ลฺหวี่เผิงและคนอื่นๆ ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะพูดยังไง ก็ไม่มีศิษย์คนไหนเดินหน้าต่อไปแล้ว

“ฟู่!”