บทที่ 128

ดีงูอยู่บนหัว สูงหลายสิบเมตร แถมในท้องยังมีแรงดูดอันรุนแรง บนหัวยังมีน้ำที่ทะลักเข้ามา การที่จื่อเฉินจะขึ้นไปอีกหน่อยจึงเป็นเรื่องที่ยากมาก

“สู้ตาย!”

นี่เป็นทางรอดเพียงทางเดียว จื่อเฉินจำเป็นต้องทำ กระโดดขึ้นไป จื่อเฉินก็จะถูกดูดลงท้อง กลายเป็นอาหารของงูเหลือมยักษ์ เขาจึงจำเป็นต้องใช้วิธีเดิม

แสงสีเงินที่มือขวากะพริบ เจาะเข้าไปยังเนื้อของงูที่อยู่ข้างๆ พริบตาเดียวมือทั้งข้างก็จมเข้าไปในตัวงู จากนั้นมือซ้ายก็ดึงกระบี่ออกมา แล้วเสียบไปข้างหน้า จื่อเฉินใช้ร่างกายของงูราวกับเป็นผาหิน ค่อยๆ ปีนป่ายไป

วิธีนี้ปลอดภัยที่สุด และอันตรายน้อยสุด แต่สำหรับงูเหลือมยักษ์แล้ว ถือเป็นความเจ็บปวดที่ไม่สามารถอธิบายได้

งูยักษ์โอดครวญ ดิ้นหนักยิ่งกว่าเดิม ผืนน้ำสะเทือนราวกับคลื่นทะเลยักษ์ โหมกระหน่ำสูงเสียดฟ้า

เวลาหนึ่งชั่วยาม จื่อเฉินโซซัดโซเซแล้วมาถึงตรงหน้าดีงูจนได้ หลังจากที่กระบี่กวัดแกว่งไปมา เนื้อที่อยู่รอบๆ ดีงูก็ได้หลุดออก เผยให้เห็นดีงูที่สมบูรณ์ทั้งก้อน

“นี่แหละ”

สายตาของจื่อเฉินเป็นประกาย หายใจเร่งรีบ พร้อมกับเวลาที่เหลือไม่มาก ในท้องของงูท่วมท้นไปด้วยน้ำ อากาศก็น้อยลงเรื่อยๆ

การต่อสู้ด้านนอกก็ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ผู้บำเพ็ญมากมายบาดเจ็บล้มตาย แต่ในท้องของงูยักษ์ จื่อเฉินอ้าปากกว้างๆ แล้วกัดไปที่ดีงู

ผิวด้านนอกของดีงูค่อนข้างเหนียว จื่อเฉินกัดไปหลายครั้งก็ต่าง

ถูกดีดกลับมา ไม่สามารถเจาะเข้าไปได้

“ข้าไม่เชื่อว่าจะกัดไม่เข้า”

ชี่แท้ร่างไหลเวียนอีกครั้ง ครั้งนี้ถูกรวบรวมไว้ที่ฟัน จนสองแสงสีเงินแวววับ ฟันสีเงินทั้งปากราวกับคีมเหล็ก กัดไปที่ดีงูอย่างแรง

“ผุด!”

ดีงูถูกกัดจนเป็นรู จากนั้นของเหลวขมๆ ก็ไหลออกมาจากดีงู ไหลเข้าไปในปากของจื่อเฉิน

ของเหลวจากดีงูไม่ได้ดีไปกว่ายาวิเเศษ และไม่ได้ดีไปกว่าดีหมีที่แข็งตัว มันเป็นของเหลวล้วนๆ อุดมไปด้วยพลังงาน แต่ก็ขมเอามากๆ พอกลืนลงท้อง จื่อเฉินก็อยากจะอ้วกออกมาทันที กระเพาะแปรปรวนไปหมด

ยาดีย่อมขม แถมยังเป็นแหล่งกำเนิดพลังของงูเหลือมยักษ์แดนฟ้ากำหนดอีก มันจึงยิ่งขมเข้าไปอีก จื่อเฉินมีแต่ต้องทน แล้วเริ่มกลืนเป็นการใหญ่ เฮือกๆ ราวกับกำลังดื่มเหล้ารสเลิศ แค่สีหน้าที่ขมขื่นเด่นชัดกว่าเดิมเท่านั้น

โลกภายนอก งูเหลือมยักษ์ที่กำลังดิ้นพล่านจู่ๆ ก็หยุดชะงัก ไม่ดิ้นอีกต่อไป น้ำจากทะเลสาบไหลทะลักเข้าไป

หลินเสวี่ยมองไปยังทะเลสาบอย่างไม่ละสายตา พอเห็นผืนน้ำสงบลง ในใจก็รู้สึกเจ็บ นึกว่าจื่อเฉินได้ตายไปแล้ว แววตาที่มีความหวังหม่นหมองลงอีกครั้ง น้ำตาก็ทนไม่ไหวจนไหลรินออกมา

“อดทนมานานขนาดนี้แล้ว”

ซูเมิ่งเหยาดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นออกมา