บทที่ 129

ในตอนที่จื่อเฉินรู้สึกว่าท้องกำลังจะระเบิดนั้นเอง หัวใจก็ได้สั่นไหว จากนั้นแรงดูดอันมหาศาลก็ปรากฏขึ้น หัวใจเป็นเหมือนหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ดูดกลืนพลังงานที่อยู่ในท้องของจื่อเฉินลงท้องไปจนหมด เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น ท้องที่บวมเป่งของจื่อเฉินก็ค่อยๆ เล็กลง

การตายจากร่างกายที่เกือบจะระเบิด ภายใต้หัวใจที่สั่นไหว มันก็ค่อยๆ ทุเลาลง

ในเวลาเดียวกัน เสียงดังป๊าบๆ จากการที่งูยักษ์ใช้หางฟาดไปที่ผิวน้ำ ตอนนี้มันก็ได้เงียบลง คลื่นยักษ์ซัดลงมา บนท้องฟ้าราวกับมีฝนตกลงมา จนเกิดเสียงซู่ซ่า

แหล่งกำเนิดพลังของงูเหลือมยักษ์ กำลังถูกจื่อเฉินค่อยๆ กลืนกินจนแห้งเหือดไป หลังจากเสียงโครกที่ดังขึ้น ภายในดีงูก็ว่างเปล่า ไม่เหลือพลังงานแม้แต่น้อย

ในเวลาเดียวกัน งูเหลืมยักษ์ที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ดิ้น หลังจากที่พลังงานหมดลง มันก็ได้สงบลงเหมือนกัน ราวกับสิ้นใจไปแล้ว ลอยอยู่บนน้ำ ไม่ขยับเขยื้อน

“นิ่งไปอีกแล้ว!”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ งูเหลือมยักษ์หยุดเคลื่อนไหวอีกแล้ว

หลินเสวี่ยกับซูเมิ่งเหยาจับจ้องไปที่งูเหลือมยักษ์อยู่ตลอด พอเห็นว่าจู่ๆ งูยักษ์ก็นิ่งไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในใจอยากให้งูยักษ์ขยับอีกครั้ง หลังรออยู่นาน งูยักษ์ยังคงไม่ขยับ

“อ้ากกก ลุย!”

ทันใดนั้นเอง การต่อสู้ในหุบเขาก็ใกล้ปิดฉากลงแล้ว มนุษย์กับสัตว์อสูรตายไปมากมาย กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่วหุบเขา มีคนกลุ่มหนึ่งเจาะทะลุออกจากหุบเขาไปได้ และกำลังพุ่งออกไปด้านนอก

“บุกตามออกไป”

มีคนตาเป็นประกาย ตะโกนเสียงดัง พากันตามไป ลูกศิษย์มากมายหลั่งไหลออกไปราวกับคลื่นน้ำ ระหว่างนั้น ก็มีลูกศิษย์หลายคนโชคร้ายตายอยู่ในคมเขี้ยวของสัตว์อสูร แต่ก็มีลูกศิษย์ที่มากกว่าทะลวงออกไปได้

“ฉึก!” “ฉึก!”

นี่เป็นเส้นทางที่ปูมาด้วยเลือด จากหุบเขามาถึงทางเข้า ระยะเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่ระหว่างทาง กลับมีศพมากมายเกิดขึ้น

ด้านนอกหุบเขา หลิงเฉินพาลูกศิษย์คนอื่นมารออยู่นานแล้ว รังสีอำมหิตที่มองไม่เห็นปกคลุมอยู่นอกหุบเขา ศิษย์สำนักจ้านอู่ทุกคนแววตาเยือกเย็น ล็อกเป้าไปที่ทางเข้าหุบเขา

จนคนกลุ่มแรกออกมา รังสีอำมหิตก็ระเบิดออก แรงอาฆาตที่ไร้ปรานีถูกปลดปล่อยออกมา

“ฆ่า!”

หลิงเฉินสีหน้าเยือกเย็น ตะโกนออกมา ศิษย์สำนักจ้านอู่ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารมากมายได้พุ่งเข้าใส่เหล่าลูกศิษย์ของทั้งสามสำนักที่เพิ่งผ่านศึกหนักมา

“อ้า……คนของสำนักจ้านอู่ นี่พวกเจ้าจะทำอะไร?”

“หลิงเฉินนี่เอง นี่เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“เราสามสำนักเป็นพันธมิตรกันนะ นี่เจ้าคิดจะฆ่าพวกเรารึไง?”

ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่พุ่งไปข้างหน้า คลื่นกระบี่เปร่งประกาย จิตสังหารเอ่อล้น แขนขาขาดกระจุยทันที เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสาย