บทที่ 130

พริบตาเดียว อุปสรรคนี้ก็ถูกพลังงานอันมหาศาลทำลายไปทันที ร่างกายของจื่อเฉินเกิดการลอกคราบอีกครั้ง ครั้งนี้เทียบเท่าสัตว์อสูรระดับสิบ ห่างจากสัตว์ประหลาดแดนฟ้ากำหนดอีกแค่ก้าวเดียว

ในเวลาเดียวกัน ภายในตานเถียน ชี่ทิพย์ชั้นแปดระยะกลางของจื่อเฉินก็กำลังพุ่งไปยังระยะกลางขั้นสุดยอด สู่ระยะปลาย จากนั้นก็บรรลุถึงชี่แท้ชั้นเก้า

รังสีอันแข็งแกร่ง ออกมาจากร่างของจื่อเฉิน ลำแสงสีเงินสาดส่อง จื่อเฉินเหมือนดั่งเทพนักรบเกราะเงิน ปรากฏอยู่กลางท้องงูยักษ์

นี่เป็นพลังของงูเหลือมยักษ์แดนฟ้ากำหนด เชี่ยวกรากแต่ยิ่งใหญ่ ดั่งท้องทะเล ลึกล้ำอย่างถึงที่สุด ถึงจะถูกหัวใจกลั่นกรองจนไม่เหลือสิ่งแปลกปลอมจนกลายเป็นพลังงานสีเงินอันบริสุทธิ์แล้ว มันก็ยังกว้างใหญ่ราวท้องทะเล

สมรรถนะร่างกายกับแดนของจื่อเฉินตางบรรลุ ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิด ถ้าเป็นคนทั่วไป คงบรรลุไปถึงชี่แท้ชั้นสิบขั้นสุดยอดในทีเดียวแล้ว

งูเหลือมยักษ์ได้แต่แน่นิ่งไปแล้ว จื่อเฉินชักกระบี่ดำออก มันได้กระตุกไปทีหนึ่ง จากนั้น จื่อเฉินก็เดินอย่างโซซัดโซเซไปข้างหน้า

หลังจากที่สูญเสียแหล่งกำเนิดพลังไป จื่อเฉินคิดว่า งูเหลือมยักษ์ตัวนี้ต่อให้ไม่ตายก็เป็นได้แค่สัตว์ร้ายที่มีขนาดใหญ่เท่านั้น แม้แต่สัตว์อสูรก็ยังไม่ใช่ เทียบเสื้อที่ไม่มีเขี้ยวยังไม่ได้ เลย ไม่สามารถสร้างความกดดันกับเขาได้เลยสักนิด

จื่อเฉินค่อยๆ เดินออกมา จนมาถึงปากของงูยักษ์

“ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยิน ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า เจ้าจะอ้าปากเองหรือให้ข้าเป็นคนเปิด” จื่อเฉินยืนอยู่ในปากของงูยักษ์ จ้องมองไปยังฟันคมๆ ที่เรียงราย และไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด

พลังอันแข็งแกร่ง ทำให้เขามีความมั่นใจมากพอ

ร่างกายของงูเหลือมยักษ์กระตุก แล้วค่อยๆ อ้าปาก สัตว์ประหลาดฟ้ากำหนดต้องมีสติปัญญาที่สูงส่งอยู่แล้ว

จื่อเฉินถีบขา ร่างกายก็พุ่งออกไป จากนั้นก็พลิกตัวกลางอากาศแล้วขึ้นไปอยู่บนหลังของงูเหลือมยักษ์

แต่เขาในตอนนี้ เลือดเลอะเต็มตัว กับของเหลวแปลกๆ ทำให้ส่งกลิ่นเหม็นอบอวล ดูน่าอนาถมาก

ด้วยความจนปัญญา จึงต้องกระโดดลงน้ำ แล้วล้างเนื้อล้างตัว

ไม่นาน จื่อเฉินยื่นหัวออกมา ดีดขึ้นไป กระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังของงูเหลือมยักษ์อีกครั้ง เสียงตะโกนฆ่าฟันที่อยู่ไกลๆ กับเสียงคำรามของสัตว์อสูรถึงดังเข้ามาในหู

ที่นี่อยู่ห่างจากหุบเขาเกินกว่าพันเมตร จื่อเฉินเหลือบตาขึ้นมามอง แล้วเห็นสัตว์อสูรมากมายที่กำลังรุมล้อมเหล่าผู้บำเพ็ญ

“มันยังไม่จบ ไม่รู้ว่าพวกเสวี่ยเอ๋อจะเป็นอันตรายมั้ย” จื่อเฉินใจเต้น ตอนแรกตั้งใจจะไปเก็บยาวิเศษ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกความปลอดภัยของพวกพ้อง จึงต้องพักเรื่องยาวิเศษไปก่อน

“พาข้าไปขึ้นฝั่ง” จื่อเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ถึงงูเหลือมยักษ์แดนฟ้ากำหนดจะสูญเสียแหล่งกำเนิดพลังไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ตาย แค่อ่อนแรงมากเท่านั้น และการแหวกไหว้ในน้ำก็ไม่ได้เป็นปัญหาเลยสักนิด

งูยักษ์หมุนตัวอยู่ในน้ำ แล้วพาจื่อเฉินมุ่งไปทางหุบเขา

“เจ้าสูญเสียพลังไป อย่าเข้าใกล้ฝั่ง จะได้ไม่ถูกคนฆ่า รอข้าอยู่ที่นี่” จื่อเฉินพูดออกมาอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็ถีบขา ร่างกายพุ่งขึ้น แล้วลอยไปทางหุบเขา

งูเหลือมยักษ์ทำหน้าเรียบเฉย แล้วค่อยๆ ดำดิ่งลงใต้ทะเลสาบ

หลินเสวี่ยกับซูเมิ่งเหยาจับตาดูการเปลี่ยนแปลงของทะเลสาบอยู่ตลอดเวลา พอสัมผัสได้ว่างูยักษ์เคลื่อนไหวอีกครั้ง หัวใจของทั้งสองก็แทบทะลักออกมา จากนั้นก็เห็นคนๆหนึ่งยืนอยู่บนตัวงูยักษ์