บทที่ 131

“พวกเจ้าถอยไปไกลๆ หน่อย จากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ขอข้าเอง” สัตว์อสูรมากมายมาพร้อมกับเสียงคำราม จื่อเฉินยิ้มออกมาอย่างไม่ร้อนรน แล้วบอกให้ทั้งคู่ถอยออกไปก่อน

“ระวังตัวหน่อยนะ”

“ระวังตัวด้วย”

ทั้งคู่ถอยหลัง แววตามีแต่ความห่วงใย

จื่อเฉินพยักหน้า แววตาเคร่งขรึม ชี่แท้ขั้นเก้าเริ่มไหลเวียน ลำแสงสีเงินวิ่งไปทั่วร่าง ทันใดนั้นก็มีสายฟ้ามายาพุ่งผ่าน

“ซิ่ว!”

ขยับขา ร่างกายหายไปราวกับภูตผี วินาทีต่อมาก็ไปอยู่ตรงหน้า สัตว์อสูรระดับแปดตัวหนึ่ง ลำแสงสีดำเส้นหนึ่งพุ่งผ่าน การโจมตีจากลำแสงก็ได้เกิดขึ้น

“ฉึก!” สัตว์อสูรตัวหนึ่งถูกเจาะทะลุหัวใจ เลือดสาดกระเซ็น

“นิ้วสายฟ้า!” สายฟ้าลูกหนึ่งพุ่งออกจากนิ้ว เจาะทะลุหัวของสัตว์อสูรทันที

“ตูม!” จื่อเฉินกำหมัดแน่นกลิ่นเลือดรอบตัวเกรี้ยวกราด ราวกับสัตว์อสูรระดับสิบที่ชั่วร้าย ซัดหมัดออกไป เสียงแคร้กดังขึ้น สัตว์อสูรระดับเก้าตัวหนึ่งถูกเขกไปที่กะโหลก ร่างกายร่วงหล่นลงพื้น แล้วตายจากไป

“ฉึก!”

ลำแสงจากกระบี่กะพริบ กระบี่ลำแสงปรากฏ รวดเร็วอย่างเคย แทงเข้าไปที่จุดตายของสัตว์อสูรตัวหนึ่ง

ในเวลาเพียงไม่กี่วิ ก็มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งหลายสิบตัวถูกทำลาย ทุกตัวต่างตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ช่วงเวลาที่แข็งแกร่งที่สุดของจื่อเฉินนั้นไม่ต้องกลัวถูกรุมโจมตี ตัวเขาเหมือนดั่ง สัตว์อสูรระดับสิบตัวหนึ่ง

“แข็งแกร่งมาก”

“นี่มัน ชี่แท้ชั้นเก้า เขาบรรลุแล้ว”

“นี่มันดวงแบบไหนกัน สู้กับงูเหลือมยักษ์แดนฟ้ากำหนดแล้วไปตาย แต่กลับบรรลุอีก”

ทุกคนมองจนตาค้าง เข้าใจความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของจื่อเฉินมากยิ่งกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นกระบี่ลำแสงที่รุนแรง หรือพลังสายฟ้านั่น ต่างก็ต่างตกใจทั้งนั้น

กลิ่นคาวเลือดข้นๆ เอ่อล้นออกมาจากตัวจื่อเฉิน รังสีที่เยือกเย็นปกคลุมไปทั่วรัศมีหลายสิบเมตร เลือดของสัตว์อสูรได้เกิดเป็นลำธารเล็กๆ การโจมตีที่รุนแรง จิตสังหารอันเยือกเย็น ทำให้สัตว์อสูรตัวอื่นต้องตกใจ พวกมันพากันถอยหลังแล้ววิ่งหนีไป

ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ก็ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนกล้าเข้าใกล้จื่อเฉินอีก

“ศิษย์พี่จื่อเฉินเยี่ยมมาก”

“ศิษย์พี่จื่อเฉิน ท่านเป็นวีรบุรุษของเรา เพราะมีท่านสำนักหลิงอู่ของเราถึงยอดเยี่ยม”

“ศิษย์พี่จื่อเฉินช่วยเราด้วย”

“ศิษย์พี่จื่อเฉินช่วยพวกเราด้วย”

สัตว์อสูรเห็นจื่อเฉินแล้ววิ่งหนี พอทุกคนได้เห็นก็ถึงกับอึ้ง จากนั้นก็มีเหล่าลูกศิษย์ที่หัวไวตะโกนขึ้นมา แถมยังมีลูกศิษย์บางคนเดินมาทางจื่อเฉินแล้ว

“หึ!”

จื่อเฉินทำเสียงฮึดฮัด กวาดตามองเหล่าลูกศิษย์ที่ทำหน้ายิ้มแย้มด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินไปทางจางเฮ่าเทียน