บทที่ 132

“ศิษย์น้องพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก จื่อเฉินฆ่ายอดสิบแห่งสำนักใน ได้ทำผิดกฎใหญ่ของสำนัก หลังกลับไปก็ต้องโดนพวกผู้อาวุโสลงโทษอยู่แล้ว ศิษย์พี่เฉินเฟิงก็จะทำงานอย่างเที่ยงตรง ส่วนศิษย์น้องเจ้า ก็คิดดูให้ดีว่าจะยืนอยู่ฝั่งไหนดีกว่า ไปกับเขาไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก” หนึ่งในลูกศิษย์พูดขึ้น

“จื่อเฉิน ถ้าเจ้ายอมวางมือเรื่องยาวิเศษ พวกเราก็จะไม่ติดใจเรื่องที่เจ้าฆ่ายอดสิบแห่งสำนักใน พอกลับไปก็จะช่วยพูดอะไรดีๆ ของเจ้าให้ศิษย์พี่เฉินเฟิงฟังด้วย ถึงตอนนั้นถ้าได้ติดตามศิษย์พี่เฉินเฟิง เจ้าจะมีทรัพยากรที่ใช้ไม่หมดเลย”

“ใช่แล้ว อย่าเห็นแก่ยาวิเศษแค่อันเดียว แล้วละทิ้งอนาคตของตัวเองเลย อย่าทำร้ายตัวเองเลย”

ทั้งสองพูดอย่างผู้มีคุณธรรม

จื่อเฉินโกรธจนขำออกมา กับความหน้าด้านของทั้งสอง เขาได้เข้าใจระดับหนึ่งแล้ว อดกลั้นความโกรธแล้วถามไปว่า “พวกเจ้าพูดจบรึยัง?”

“พูดจบแล้ว เจ้าไตร่ตรองให้ดี” ทั้งสองพูด

“ไม่ละ ข้าตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว” แววตาของจื่อเฉินแสดงประกายอันเยือกเย็นออกมา

“ทำไม จื่อเฉิน นี่เจ้าคิดจะฆ่าเราเหรอ เจ้าฆ่ายอดสิบแห่งสำนักในไปแล้ว ทำผิดกฏของสำนักหลิงอู่ ถ้าฆ่าพวกเราอีก ต่อให้เจ้ามีสิบชีวิตก็ไม่พอ นอกจากเจ้าจะอยู่ที่สวนยาวิเศษตลอดไป” ทั้งสองข่มขู่

“พวกเจ้ามันไร้ยางอาย” ด้านหลัง หลินเสวี่ยด่าทอ

ส่วนจื่อเฉินก็อดทนมาถึงขีดสุดแล้ว “ข้าพูดเหรอว่าจะฆ่าพวกเจ้า?”

“ฮ่าฮ่า ต้องแบบนี้สิ มีเรื่องกับเราก็เหมือนมีเรื่องกับศิษย์พี่เฉินเฟิง เจ้านี่ช่างมีสติจริงๆ พวกเราถูกใจเจ้า” ทั้งสองหัวเราะออกมาเสียงดัง

แต่ในตอนนั้นเอง จื่อเฉินกลับเคลื่อนไหวแล้ว ท่าก้าวไร้ตัวตนปรากฏขึ้น เคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าทั้งสองราวกับภาพซ้อน จากนั้นจื่อเฉินก็โจมตีอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่ตานเถียนของทั้งคู่

“ฉึก!” “ฉึก!”

เสียงแหวกอากาศสองครั้ง ตานเถียนของทั้งสูงถูกทำลายในพริบตา จื่อเฉินที่เดือดดาลลงมือได้อย่างเด็ดขาด รวดเร็วและเด็ดขาด

“น……นี่เจ้าทำลายวรยุทธข้า ข้าจะฆ่าเจ้า”

“จื่อเฉิน เจ้าต้องไม่ได้ตายดี”

ทั้งสองสีหน้าซีดเซียว ต่างก็จ้องมองจื่อเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ บ่งบอกว่านึกไม่ถึง ว่าจื่อเฉินจะเป็นคนรุนแรงแบบนี้ พอบอกลงมือก็ลงมือเลย แถมยังทำลายวรยุทธของทั้งสองในทีเดียว

“เศษเดนอย่างพวกเจ้า ไม่คู่ควรที่จะอยู่บนโลกใบนี้ แถมยังคิดไม่ซื่อกับข้า” จื่อเฉินขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ หิ้วทั้งสองแล้วดีดตัวออกไป ลอยไปทางทะเลสาบ

พวกคนที่เห็นจื่อเฉินเด็ดขาดขนาดนี้ ต่างพากันถอยหลัง แววตาหวาดกลัว บ่งบอกว่าวางแผนแบบเดียวกับสองคนนั้น คิดจะเข้าไปคุยกับจื่อเฉิน

“งูเหลือมยักษ์ ข้าเอาอาหารมาส่ง รีบออกมาเร็ว” ลอยอยู่กลางอากาศ จื่อเฉินตะโกนออกมา แล้วโยนทั้งสองลงไป เกิดเสียงจุ๋มดังขึ้นสองครั้ง น้ำแตกกระจาย ทั้งสองตกลงไปในทะเลสาบ