บทที่ 134

“ยาวิเศษนี่อายุเกือบสองพันปีแล้ว” จื่อเฉินตาเป็นประกาย นี่มันของล้ำค่าที่มีอยู่ไม่มาก

“ยาวิเศษนี่ให้เจ้า ตอนนี้จะปล่อยข้าไปได้รึยัง หลังออกไปข้ารับปากว่าจะไม่พูดเรื่องยอดสิบสำนักในเด็ดขาด” ชายหนุ่มพูดในขณะที่อดกลั้นความเจ็บเอาไว้

จื่อเฉินเก็บยาวิเศษไว้ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “เดิมทียาวิเศษนี่ก็เป็นของข้าอยู่แล้ว ส่วนชีวิตของเจ้า ข้าจะไม่ฆ่าก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะรอดกลับไปได้รึเปล่าเท่านั้น”

“ขอแค่เจ้าไม่ฆ่าข้า ข้าก็สามารถ……!” ชายหนุ่มมั่นอกมั่นใจ แต่ในใจกลับกำลังคิดว่าหลังกลับไปจะใส่ร้ายป้ายสีจื่อเฉินยังไงดี แต่เขายังไม่ทันได้พูดจบ ก็สัมผัสถึงลมที่หอบเข้า คลื่นสาดกระเซ็น ปากที่โชกเลือดอันใหญ่ได้มาถึงตรงหน้าแล้ว หลังจากเกิดเสียงดังแคร็ก คมเขี้ยวอันแหลมคมของงูเหลือมยักษ์ ได้กัดร่างของชายหนุ่มที่ไร้การป้องกันจนขาด

จากนั้น ชายหนุ่มก็ถูกงูเหลือมยักษ์กินเข้าไป

ในตอนนี้ ทะเลสาบอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงหนึ่งคนกับหนึ่งตัวเท่านั้น กับแพมากมายที่กระจัดกระจาย ส่วนคนอื่นๆหลังจากที่เห็นงูเหลือมยักษ์ก็ได้ถอยไปกว่าครึ่ง และพอได้เห็นการต่อสู้ระหว่างจื่อเฉินกับชายหนุ่มก็ได้ถอยไปอีกครึ่ง

“ไปกันเถอะ!”

จื่อเฉินยืนอยู่บนหัวของงูยักษ์

งูยักษ์ตัวนี้เชื่อฟังมาก จื่อเฉินค่อนข้างพอใจ ถ้าต้องพูด อีกฝ่ายก็ได้ช่วยชีวิตของตนและคนอื่นเอาไว้ครั้งหนึ่ง โดยการสังหารสวีเหยียน ส่วนตัวเขาก็ได้กลืนกินแหล่งกำเนิดพลังของมันไป ถึงงูเหลือมยักษ์จะไม่ตาย จื่อเฉินก็ไม่อยากฆ่ามัน

งูเหลือมยักษ์พาจื่อเฉินกลับมาที่ชายฝั่งอีกครั้ง แต่สายตาคู่นั้นกลับจ้องไปที่หน้าอกของจื่อเฉินด้วยความอาลัยอาวอน

“สิ่งนี้มันมีประโยชน์กับเจ้าอย่างนั้นเหรอ?” จื่อเฉินหยิบดอกสุ่ยหลิงออกจากอกเสื้อ

งูเหลือมยักษ์ดูตื่นเต้นมาก พยักหน้า แต่ก็เหมือนจะคิดอะไรได้ จึงรีบส่ายหน้า แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปแววตามีแต่ความหวาดกลัว

“ครั้งนี้เจ้าช่วยข้าจัดการศัตรูตัวฉกาจไป ข้ายังต้องขอบคุณเจ้า ไม่ฆ่าเจ้าหรอก ส่วนดอกสุ่ยหลิงนี่มันมีประโยชน์กับข้ามาก ไม่สามารถให้เจ้าไปทั้งหมดได้ ให้เจ้าสองกลีบแล้วกัน หวังว่าเจ้าจะสามารถฟื้นฟูพลังได้” จื่อเฉินพูดอย่างใจเย็น จากนั้นก็เด็ดดอกสุ่ยหลิงลงมาสองกลีบ

กลีบดอกแวววาว พอออกจากดอกสุ่ยหลิงก็กลายเป็นของเหลวที่แวววาว ราวกับหยดน้ำที่แข็งตัว ก่อตัวไม่แตกออก มีพลังทิพย์ที่เข้มข้นอยู่ภายใน เป็นเม็ดเล็กๆ ภายใต้แสงอาทิตย์เหมือนราวกับไข่มุกเล็กๆ เจิดจรัสน่าหลงใหลหลังจากที่จื่อเฉินใช้นิ้วจิ้มไข่มุกเล็กๆ เหล่านี้ก็ลอยไปที่งูเหลือมยักษ์

ท่ามกลางความตื้นตันอย่างถึงที่สุด งูเหลือมยักษ์ก็ได้กินดอกสุ่ยหลิงลงไปสองกลีบ แล้วดำดิ่งลงไปในทะเลสาบ

จื่อเฉินหมุนตัว จากไปอย่างสบายใจ ในที่ไกลๆ มีแต่สายตาที่หวาดกลัวและอิจฉา

การต่อสู้ในหุบเขาใกล้จะจบแล้ว สัตว์อสูรที่ตายทั้งหนี เหลือไว้เพียงศพที่เต็มพื้น มีทั้งมนุษย์และสัตว์อสูร

ส่วนเมี่ยวคงกับจางเฮ่าเทียนกำลังเดินท่ามกลางซากศพ ถ้าไม่ตามหายาวิเศษ ก็ตามหาของแต้มบริจาค

เมี่ยวคงอาศัยวิชาตัวเบาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีใครแย่งเขาได้สักคน ส่วนจางเฮ่าเทียนก็เล่นกันตรงๆ ใครที่คิดจะแย่งเขาก็ชกใส่ทันที ช่างหัวรุนแรงจริงๆ

จื่อเฉินที่เห็นอย่างนั้น อยากที่จะพูดอะไร แต่จางเฮ่าเทียนที่กลับมากลับพูดว่า “พวกมันสมควรตาย ไม่ต้องกังวลไปหรอก ส่วนของพวกนั้น ถ้าไม่เอามันก็สูญเปล่า”