บทที่ 135

ประกายกระบี่วิ่งผ่าน หัวหนึ่งหัวกระเด็น

“ข้าเกลียดการถูกข่มขู่” กระบี่ถูกดึงกลับมา ไม่มีเลือดติดสักหยด จื่อเฉินพูดออกมาอย่างเย็นชา

จากนั้น ก็เดินออกจากหุบเขา แผลของมู่อี้กับคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ได้ฟื้นฟูไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องจัดการอย่างประณีตเท่านั้น

พอเห็นศพที่ไร้หัว ทุกคนก็หุบปาก ทั่วทั้งหุบเขาตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรที่เสียมารยาทอีก

“มีแต่พวกโง่ อยากพึ่งคนอื่น ยังทำตัวมีเหตุผลขนาดนี้ ข่มขู่? ไม่มีหัวคิดเลยสักคน คนแบบนี้รอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง” เมี่ยวคงเบะปากอย่างดูแคลน หันหลังแล้วเดินจากไป

“เฮ้อ ใจอ่อนจริงๆ คนแบบนี้ฆ่าแค่คนเดียวได้ยังไง ควรฆ่าทิ้งไม่ให้เหลือต่างหาก จะได้ทำให้พวกเขาจดจำไว้ ถ้าชาติหน้ามีจริง ควรมีสมองก่อน อย่าทำตัวโง่แบบนี้” จางเฮ่าเทียนตัดพ้อออกมาเบาๆ หันหลังแล้วเดินจากไป

แต่คำพูดที่เฉยชาของเขากลับทำให้ทุกคนหวั่นใจ คิดในใจว่าเจอคนโหดเข้าแล้ว ฆ่าคนเดียวไม่พอ อยากฆ่าให้หมดทุกคน

“ยังไงพวกเราตามหลังศิษย์พี่จื่อเฉินไปดีกว่า คนของสำนักหลิงอู่อย่างพวกเจ้านี้มันไร้สมองจริงๆ สถานการณ์แบบนี้ยังแยกแยะไม่ออกอีก ไม่รู้ว่าใครแข็งแกร่งใครอ่อนแอรึไง ถึงเลือกที่จะข่มขู่”

“พวกโง่เง่าไร้สมอง ก่อนหน้านี้พวกเราไปเชื่อคำพูดของพวกนี้ได้ยังไง ถึงไม่ไปช่วยศิษย์พี่จื่อเฉิน สวีเหยียนนั่นแค่ดูก็รู้แล้วว่าบ้า พวกเราควรฆ่ามันทิ้งสิ”

“ใช่ เป็นเพราะแผนชั่วๆ ของพวกมันแท้ๆ”

ลูกศิษย์คนอื่นก็ออกจากหุบเขาเหมือนกัน

“หึ พวกสวะกิ้งก่าเปลี่ยนสี พวกแกจะไปเข้าใจอะไร อะไรที่ว่าแยกแยะไม่ออก ในสำนักจื่อเฉินมันไม่มีอะไรเลย แถมอยู่นี่ยังฆ่าคนของศิษย์พี่เฉินเฟิงไปมากขนาดนั้น กลับไปครั้งนี้ก็มีแต่ต้องตาย สำหรับคนตายคนหนึ่ง ทำไมเราต้องไปประจบด้วย เกิดมีคนเอาไปบอกศิษย์พี่เฉินเฟิง ยังจะลงโทษพวกเราด้วย”

“ถูกต้อง ให้มันเปิดทางให้เรา ก็ถือว่าให้มันได้ใช้ช่วงสุดท้ายของชีวิตได้เฉิดฉายสักหน่อย”

“ไม่ไปกับพวกเรายิ่งดี ทุกคนระวังกันหน่อย รอให้จื่อเฉินกับหลิงเฉินสู้กันจนเจ็บหนักทั้งคู่เราค่อยบุกออกไปตอนนั้น”

หลังจากที่ทุกคนจากไป มีศิษย์สำนักหลิงอู่แอบกระซิบกระซาบ สุดท้ายก็เดินตามไป

……

นอกหุบเขา ศิษย์สำนักจ้านอู่เรียงเป็นแถวเดียว จิตสังหารเปี่ยมล้นด้านหน้าของพวกเขา เป็นถนนที่สร้างขึ้นจากเลือดของมนุษย์กับสัตว์อสูร เลือดไหลเป็นลำธาร อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

จื่อเฉินนำทุกคนปรากฏออกมา มันก็ทำให้หลิงเฉินตกใจจนสะดุ้ง

“จื่อเฉิน นี่เจ้า เจ้ายังไม่ตาย?” หลิงเฉินอุทานออกมา “เป็นไปได้ยังไง เจ้าถูกงูเหลือมยักษ์กินเข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“โดนกินแล้วจำเป็นต้องตายด้วยเหรอ?” จื่อเฉินยิ้มออกมาอย่างไม่ชอบใจ “ดูท่าเจ้าคงอยู่ที่นี่มาโดยตลอด คอยมองดูจากบนยอดเขาสินะ?”

“เจ้านี่ดวงแข็งจริงๆ แต่วันนี้ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

“จะตายหรือไม่ก็ต้องสู้กันก่อนถึงจะรู้?”