บทที่ 144

“เหอะ เห็นแก่ตัวจริงๆ”

“คนชั่วเห็นแก่ตัว”

“คนแบบนี้เป็นความอับอายของสำนักหลิงอู่”

“เบาๆ หน่อย อย่างไรเสียเขาก็อยู่รอดได้อีกไม่นานหรอก”

เมื่อเทียบกับสำนักเสวียนอู่แล้ว ศิษย์ของสำนักหลิงอู่กับสำนักจ้านอู่ก็กลัดกลุ้มกันมานานแล้ว พวกศิษย์ของสำนักหลิงอู่ก็ชี้เป้าไปยังจื่อเฉิน แล้วก็พูดกระทบกระแทกแดกดันเบาๆ

“เหอะ คนพวกนี้หน้าไม่อายจริงๆ ตอนอยู่ในสวนยาวิเศษก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อีก” หลินเสวี่ยพูดอย่างไม่พอใจ ถ้าไม่ใช่เพราะจื่อเฉินดึงไว้ เธอออกไปต่อปากต่อคำกับพวกที่อ้างตัวว่าเป็นคนมี “คุณธรรม” นานแล้ว

“ยอมรับเถอะ คนแบบนี้มีอยู่ทุกที่ ถ้ามนุษย์ไม่เห็นแก่ตัวน่ะสิแปลก พวกเขากลัวตาย แต่ก็อยากได้ผลประโยชน์ที่มากกว่า ทุกคนล้วนซ่อนยาวิเศษไว้หมด นี่ก็คือนิสัยของมนุษย์” เมี่ยวคงค่อนข้างปลง ยิ้มออกมาเบาๆ “ตอนนี้สิ่งที่จื่อเฉินต้องพิจารณา ก็คือพอกลับไปแล้ว จะเผชิญหน้ากับเฉินเฟิงอย่างไร”

“เจ้าแสดงความสามารถโดดเด่นอยู่ในสวนยาวิเศษ จะต้องระวังการเคลื่อนไหวของพวกนั้นให้มาก” เมี่ยวคงพูดเตือน

“จื่อเฉินเป็นอัจฉริยะ ตอนอยู่ในสวนยาวิเศษพลังก็แข็งแกร่งขึ้น ผู้อาวุโสของสำนักหลิงอู่รู้ดี เน้นการฝึกก็ไม่ทัน ใครยังจะกล้ามาเล่นงานเขาได้” ซูเมิ่งเหยาพูดขึ้นมา

“ฮ่าๆ หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” เมี่ยวคงยิ้มๆ ไม่ได้เถียงอะไรไป แต่ไม่ได้สนใจมากกว่า

จื่อเฉินก็พยักหน้า

สวนยาวิเศษปิดลงแล้ว บนยอดเขาก็กลับมาเป็นปกติ จะเปิดอีกครั้งอย่างน้อยก็อีกหลายสิบปี ทั้ง3สำนักก็เตรียมตัวกลับ

ที่เข้าไปในสวนยาวิเศษครั้งนี้ เป็นครั้งที่สูญเสียใหญ่หลวงมาก โชคดีที่3สำนักมีศิษย์จำนวนมาก เสียหายแบบนี้ยังพอรับไหว

“จื่อเฉิน โอกาสหน้าไว้พบกันใหม่”

3สำนักกลับออกไป คนที่รู้จักกันก็ทำการร่ำลากัน

มู่อี้มาแล้ว ลฺหวี่เผิงมาแล้ว เหลียงกวงมาแล้ว เข้าที่ร่วมสู้เลือดนองไปด้วยกันก็มากันหมดแล้ว

“ครั้งนี้กลับไปยังสำนัก จะต้องระวังเฉินเฟิงหน่อยนะ” จางเฮ่าเทียนพูดเตือน

“เจ้าก็เหมือนกัน ต่อหน้าหลิงหยุนต้องระวังตัวหน่อย ถ้าเกิดเรื่องอะไร ก็ให้คนมาหาข้าที่สำนักหลิงอู่” จื่อเฉินก็พูดเหมือนกัน

หลังจากผ่านเวลาเป็นตายมาด้วยกัน พวกเขาก็เรียกขานกันเป็นพี่น้อง เป็นพี่น้องกันแบบปกติ ไม่ได้เป็นพี่น้องเหมือนกับจ้าวช่าน

สุดท้ายทั้ง3สำนักก็กลับออกไปจนหมด