บทที่ 145

สำนักหลิงอู่สร้างติดกับภูเขา กินพื้นที่10กว่าลี้ มีตึกสูงมากมาย อาคารหรูหรา หลังจากจื่อเฉินมองดูประตูสำนักอยู่ไกลๆ สุดท้ายก็โล่งอก กังวลมาตลอดทาง เพราะกลัวว่าเฉินเฟิงจะลงมือ

ตอนไปมีศิษย์เกินร้อยคนเดินเบียดเสียดกันออกไปอย่างยิ่งใหญ่ ไปด้วยความมั่นใจและความฝันกับความฮึกเหิม ตอนกลับมาเหลือแค่ไม่กี่สิบคน สภาพเละเทะอ่อนปวกเปียกเหมือนกับมะเขือถูกฟ้าผ่า

บาดเจ็บล้มตายกันไปกว่า9ส่วน ทำให้ผู้บำเพ็ญที่พลาดการไปเข้าร่วมสวนยาวิเศษครั้งนี้ต้องจ้องมองหน้ากัน ในใจก็รู้สึกโชคดีมากที่พลาดการเดินทางไปสวนยาวิเศษครั้งนี้

ภายใต้ตัวเลขการสูญเสียที่สูงแบบนี้ แต่ศิษย์ที่รอดมาได้กลับได้อะไรมาเยอะมาก

ส่งยาวิเศษไปแล้ว แยกตามแต้มบริจาค หลังจากกลับมา เฉินเฟิงก็แยกกับผู้อาวุโสใหญ่ ศิษย์ทุกคนก็กลับไปกันเอง รอจัดการอีกหลายวันก็จะสามารถมาและแต้มบริจาคได้แล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่แจกรายชื่อกับยาวิเศษลง เดี๋ยวจะมีคนจัดการทุกอย่างเอง เริ่มลงทะเบียนได้ แล้วตรวจสอบแต้มบริจาค

จากนั้นผู้อาวุโสใหญ่ก็เริ่มพิจารณาเรื่องของจื่อเฉิน

ศักยภาพของจื่อเกฎน่ากลัวมากจริงๆ แค่เกือบหนึ่งปีเท่านั้น จากแดนชี่แท้ชั้นห้าบรรลุถึงชั้นเก้า และพลังการต่อสู้ก็แข็งแกร่งกว่าสวีเหยียนตอนนั่นเสียอีก

ผู้อาวุโสใหญ่จำเป็นต้องยอมรับ ว่านี่เป็นอัจฉริยะจริงๆ ตอนที่คัดเลือกเข้ามาก็มองออกมาแล้ว แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่า ศักยภาพของจื่อเฉินจะมีมากขนาดนี้ เหนือกว่าเฉินเฟิงในตอนนั้นเสียอีก

แต่น่าเสียดายที่อัจฉริยะแบบนี้ ถูกกำหนดไว้ว่าจะชุบเลี้ยงมากไม่ได้ เพราะว่าเขายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเฉินเฟิง

“ผู้อาวุโส” เฉินเฟิงเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้

“เจ้ามาได้อย่างไร?” ผู้อาวุโสใหญ่ก็แปลกใจ

“ข้ารู้สึกไม่สบายใจ เลยเข้ามาถามผู้อาวุโส ว่าจะจัดการกับจื่อเฉินอย่างไร” เฉินเฟิงถาม แล้วก็มองผู้อาวุโสใหญ่อย่างมีหวัง

ผู้อาวุโสใหญ่ลังเลเล็กน้อย เขายังตัดสินใจไม่ได้

“เจ้าสำนักยังไม่กลับ เรื่องทั้งหมดมอบให้ผู้อาวุโสใหญ่จัดการ จื่อเฉินลักลอบร่วมมือกับคนนอกมาห่าคนสำนักเดียวกัน แย่งชิงยาวิเศษของศิษย์สำนักเดียวกัน เรื่องนี้มันเห็นๆ กันอยู่ ตามกฏของสำนักแล้ว นี่เป็นโทษตาย” เฉินเฟิงพูดเบาๆ

ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เรื่องนี้จัดการยากจริงๆ แค่จื่อเฉินคนเดียว เขาไม่สนใจอะไรหรอก แต่มันเกี่ยวข้องกับอีกคนหนึ่งด้วย “ทางฝั่งเมิ่งเหยาจะเอาอย่างไร?

“นางจะทำอะไรได้ ก็เข้าข้างจื่อเฉินอยู่แล้ว” พอพูดถึงซูเมิ่งเหยา ใบหน้าของเฉินเฟิงก็โมโหเล็กน้อย พูดอย่างไม่พอใจว่า “แต่ว่าพวกเรามีคนมากมายเป็นพยาน จื่อเฉินแก้ตัวไม่ได้แน่ อีกอย่างเจ้าสำนักก็ไม่อยู่ ผู้อาวุโสใหญ่สามารถลงโทษก่อนรายงานก็ได้”

“ให้ข้าลองคิดดูก่อน เจ้ากลับออกไปก่อนแล้ว” ผู้อาวุโสใหญ่บอกมือให้ออกไป แล้วก็ลังเลต่อไปเหมือนเดิม