บทที่ 167

“แกร็กกก! ”

หมัดสีเงิน ที่มีท่วงท่าอันหนักหน่วง และอานุภาพที่รุนแรง ชกเข้าใส่กริชสั้น จนเกิดเสียงกร็อกแกร็กดังขึ้น กริชสั้นหักสะบั้น แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

จื่อเฉินใช้หมัดเดียวชกทำลายอาวุธฟ้ากำหนด

ผู้อาวุโสรองพลันตกใจ ใต้ฝ่าเท้าเกิดลำแสงกระพริบขึ้น แล้วใช้วิชาตัวเบาฟ้ากำหนด ถอยหลังห่างออกมาอย่างไม่หยุด

“แกหนีไม่พ้นหรอก” จื่อเฉินแปลงกายเป็นสายฟ้าอีกครั้ง ร่างกายแวบหายไปอยู่ด้านหลังของผู้อาวุโสรอง พร้อมกับชกหมัดสีเงินเข้าใส่อีกครั้ง

“ตุบบบ! ”

ภายใต้เสียงที่อู้อี้อึดอัด ชี่แท้ป้องกันกายรอบตัวของผู้อาวุโสรองก็แตกสลายอย่างกะทันหัน ขณะเดียวกัน แรงพลังอันรุนแรงก็พุ่งปะทะใส่จนร่างกายของเขากระเด็นลอยไปไกล

ในอากาศมีรอยเลือดเป็นแนวยาว ผู้อาวุโสรองถูกพลังหมัดอันหนักหน่วงของจื่อเฉินชกเข้าใส่แทบปางตาย

“แก......แกไอ้ปีศาจ” ร็อบเบนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเห็นผู้อาวุโสรองปะทะซึ่งหน้าก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บ เขาจึงกรีดร้องขึ้น และตัดสินใจหลบหนีไป แต่เมื่อเปรียบเทียบด้านความรวดเร็วแล้ว เขาก็ไม่ได้เหนือไปกว่าจื่อเฉินเลย จื่อเฉินแวบหายตัวไป และกวัดแกว่งหมัด ชกเข้าใส่ร็อบเบนจนกระเด็นลอยออกไปไกล

“แกร็กกก! ”

เกิดเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นในป่าอย่างชัดเจน และมีเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ติดต่อกัน

“จื่อเฉินไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าผิดไปแล้ว ข้าสับสนหลงผิดไปชั่วขณะเท่านั้น”

“ผู้อาวุโสไท่ซ่างให้พวกเรามา โดยมีจุดประสงค์เพื่อปกป้องคุ้มกันตัวเจ้า เจ้าอย่าได้สังหารพวกเราเลยนะ”

ทั้งสองคนกระดูกแตกหักไปทั้งหมด และร้องขอชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า การที่แดนฟ้ากำหนดถูกแดนชี่แท้เหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้าแบบนี้ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน และเมื่อพูดให้กับคนอื่นฟัง ก็คงจะไม่มีใครเชื่อหรอก

“พวกเจ้าใส่ร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่ แต่จะให้พวกเจ้าจากไปอย่างสบายตัวที่สุด” จื่อเฉินใช้เท้าเหยียบไปอีกครั้ง โดยเหยียบย่ำจนกระดูกน่องของผู้อาวุโสรองแตกหัก

“เจ้าต้องการที่จะทำลายกระดูกในร่างกายของข้าให้แตกหักไปทั้งหมดไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ข้าจะทำในสิ่งที่เจ้าต้องการให้” ลำแสงสีเงินพุ่งทะลุเข้าไปในร่างของผู้อาวุโสรอง กระดูกในร่างกายของเขา แตกหักลงไปทั้งหมด โดยเกิดเสียงดังเปราะแประราวกับผัดถั่วอย่างไรอย่างนั้น

ผู้อาวุโสรองส่งเสียงกรีดร้องทรมานราวกับหมูถูกเชือด เจ็บปวดจนแทบจะสลบไปเลยทีเดียว

“เจ้าต้องการจะนำกะโหลกศีรษะของข้าไปทำเป็นโถปัสสาวะไม่ใช่เหรอ วันนี้ข้าจะทำในสิ่งที่เจ้าต้องการให้” จื่อเฉินถีบร็อบเบนจนกระเด็นลอยไปไกล แล้วก็ชี้นิ้วออกไป สายฟ้าก็พลันปรากฏขึ้น และระเบิดร่างกายของร็อบเบนจนแหลกละเอียด หลงเหลือเพียงกะโหลกศีรษะที่ดำมืดมิด

“ตอนนี้จะส่งเจ้าไปลงนรก” เมื่อชี่แท้เข้าสู่ร่างกายของผู้อาวุโส พลังชีวิตของเขาก็สูญสิ้นไปในทันที

ยอดฝีมือฟ้ากำหนดสองคน ต้องมาจบชีวิตลงในสภาพนี้ภายใต้น้ำมือของจื่อเฉิน

สองคนที่ตายไปนั้น ในร่างกายไม่ได้มีของดีอะไรเลย แล้วจื่อเฉินก็ได้แบกกระเป๋า เหยียบขึ้นบนเก้าสายฟ้าพิฆาต แล้วก็เหาะเหินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ตั้งของสำนักหลิงอู่