บทที่ 169

ชายวัยกลางคนชุดดำ ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ ด้วยสีหน้าท่าทางเย็นชา และมีริมฝีปากที่บางมาก โดยที่ได้เงยหน้ามองไปยังลำแสงสีฟ้าที่ปกคลุมเหนือศีรษะ แล้วก็แสดงรอยยิ้มอย่างเหยียดหยามขึ้นที่มุมปาก

พลังอานุภาพของค่ายกลพลังจิต ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ รอบกายของเขาเปล่งประกายลำแสงสีแดงเจิดจ้า ราวกับเปลวไฟ ที่กำลังเผาไหม้อย่างลุกโชน

“ตูมม! ”

เขายืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ โดยใช้มือค้ำยันท้องฟ้า พลังฟ้าดินปะทุระเบิดขึ้น ร่างของเขาราวกับเป็นลูกบอลไฟที่กำลังลุกไหม้ร้อนแรง ลมหายใจที่รุนแรงเริ่มพลุ่งพล่าน ฝ่ามือประทับสีแดงขนาดใหญ่ ที่กำลังเผาไหม้ลุกโชนนั้น

ได้พุ่งโจมตีเข้าใส่เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้านั้นทันที

“บึ้มมม! ”

เกราะลำแสงคุ้มกันมีสีฟ้าสดใสอย่างที่สุด ราวกับเป็นท้องฟ้าสีคราม เปล่งประกายแสงเจิดจ้า ขณะที่ฝ่ามือประทับอัคคีพุ่งโจมตีใส่นั้น ก็เกิดเสียงระเบิดตูมตามดังขึ้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งชนเกราะลำแสงคุ้มกัน

เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้าถึงกับสั่นไหว ส่องแสงสีฟ้าออกมามากขึ้น ราวกับทะเลสีฟ้าอย่างไรอย่างนั้น เพื่อดับเปลวเพลิงเหล่านี้

“ฮึ! ”

ชายวัยกลางคนชุดดำส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา และพลันกำมือขวาที่ยกชูขึ้น ทันใดนั้น กลิ่นอายลมหายใจอันดุเดือดก็ปรากฏขึ้น ชั้นอากาศบริเวณโดยรอบเริ่มที่จะบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ราวกับว่าจะพังทลายลงในขณะที่กำมือนี้

ตูมมม!

ชั้นอากาศสั่นสะเทือน จากนั้นหมัดลำแสงก็ปรากฏขึ้น เปล่งประกายรัศมีสีแดงเข้ม ตลอดทางที่หมัดลำแสงพ้นผ่าน ชั้นอากาศก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง และพุ่งโจมตีใส่เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้าในทันที

“ตูมมม! ”

เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้า ได้กระเพื่อมจนเกิดระลอกคลื่นแสงสีฟ้า เหมือนกับคลื่นน้ำสีฟ้าของมหาสมุทร แล้วก็ค่อย ๆ ตกลงมา ดับทำลายลำแสงสีแดงของหมัดลำแสง ต้านทานการโจมตีในแต่ละครั้งไป

เสียงระเบิดตูมตามดังขึ้นเป็นระยะ ราวกับว่าฟ้าดินสั่นสะท้าน ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ชั้นอากาศบิดเบี้ยว พื้นดินสั่นไหว สิ่งก่อสร้างจำนวนมากทยอยพังทลายลง

ด้านล่าง คนชุดดำภายในเกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้า ต่างก็ถูกพลังอานุภาพกดทับอย่างหนักหน่วง จนตายลงไปทีละคน แต่กลับกลายเป็นว่ามีลูกศิษย์ของสำนักหลิงอู่จำนวนมากที่ก็ต้องตายลงไปด้วย โดยพวกคนชุดดำเหล่านี้มีพลังความสามารถที่แข็งแกร่ง และต่างก็เป็นยอดฝีมือในสำนักบู๊ ในครั้งนี้ที่ถูกส่งตัวมาทำลายกวาดล้างสำนักหลิงอู่นั้น แน่นอนว่าผิดปกติเป็นอย่างมาก

การปะทะกันในแต่ละครั้ง เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้าต่างก็สามารถต้านทานเอาไว้ได้ แววตาของชายวัยกลางคนแสดงความเย็นชาขึ้น ราวกับเป็นดวงอาทิตย์อันร้อนแรง แผ่กระจายอุณหภูมิความร้อนสูงอันน่าสะพรึงกลัว โดยตัวของเขาได้กลายร่างเป็นลำแสงอัคคีพุ่งชนเข้าใส่เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้านั้น

“ตูมมม! ”

เขาใช้ร่างเป็นอาวุธ ใช้พลังจิตนำพาร่างกาย พุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรง

เกราะลำแสงคุ้มกันสีฟ้าเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ส่องแสงสีฟ้าอย่างโชติช่วง ราวกับกระบี่ที่แหลมคม และพุ่งแทงไปยังร่างของชายวัยกลางคนชุดดำนั้น

ชายวัยกลางคนชุดดำได้พยายามอย่างสุดกำลังแล้ว ลมหายใจรอบกายยิ่งรุนแรงมากขึ้นอีก ชั้นอากาศบริเวณโดยรอบเริ่มที่จะบิดเบี้ยวหนักขึ้น ลำแสงอัคคีแผ่กระจายไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด และสามารถกำจัดลำแสงสีฟ้าลงได้ทันที จากนั้นชายวัยกลางคนชุดดำก็พุ่งโจมตีไปยังเกราะลำแสงคุ้มกัน

“ตูมมม! ”