บทที่ 170

ในจำนวนดังกล่าวมีพวกผู้อาวุโสและลูกศิษย์ที่ฉลาดบางคน ได้วิ่งเข้าไปหลบอยู่ในหอเก็บสมบัติ โดยอาศัยจังหวะโอกาสนี้ในการค้นหาพวกโอสถ และตำราทักษะการต่อสู้ ซึ่งในสิ่งเหล่านี้ทักษะการต่อสู้ฟ้ากำหนด ยาฟ้ากำหนด ได้กลายเป็นเป้าหมายที่ทุกคนต่างพากันช่วงชิง

เมื่อผู้มีอำนาจล้มเหลวหรือหมดอำนาจลง พวกลูกน้องก็จะตีตัวออกห่างกันไปหมด ขณะนี้สำนักหลิงอู่อลหม่านวุ่นวายอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ผู้คนฆ่าฟันกัน ผู้คนเหยียบย่ำกัน ลงมือสังหารฆ่ากันเอง เสียงตะโกนดุด่าดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย

ร่างกายแขนขาที่ขาดสะบั้นล่องลอยในอากาศ เลือดไหลนองอย่างกับแม่น้ำ เป็นภาพเหตุการณ์ที่น่าอเนจอนาถอย่างที่สุด

ผู้อาวุโสหลบหนีกันไปทีละคนทีละคน เหลือเพียงแค่ผู้อาวุโสจำนวนหนึ่งแห่งหอลงโทษ ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ แต่การที่ต้องเผชิญหน้ากับชายชุดดำที่แข็งแกร่งนั้น ยิ่งทำให้จำนวนผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตเพิ่มมากขึ้นต่อเนื่อง

ประมุขหอหลี่ท่าทางองอาจโหดเหี้ยม ตลอดชีวิตสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน ได้แสดงทักษะการต่อสู้อันทรงพลังออกมา และก็สังหารยอดฝีมือแดนจิตแท้คนหนึ่งลงในพริบตา แต่หลังจากนั้น ก็มียอดฝีมือแดนจิตแท้สองคนพุ่งเข้ามาประชิดโจมตีเขาทันที

พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านอย่างไม่หยุด สิ่งก่อสร้างแต่ละหลังพังทลายลง ชั้นอากาศสั่นไหว พื้นดินแตกแยก เสมือนเหตุการณ์วันดับสิ้นโลกอย่างไรอย่างนั้น

“ไอ้แก่ เพียงแค่เจ้ามอบสิ่งของนั้นออกมา ข้าก็จะให้เจ้าตายลงไปในสภาพที่สมบูรณ์” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่กลางอากาศ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ไอ้แก่ตัวข้านั้นละอายใจมานานยี่สิบปี และก็ปล่อยให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมากว่ายี่สิบปีแล้วเช่นกัน วันนี้จะต้องสู้รบกันจนตายไปข้างหนึ่ง สำหรับสิ่งของที่เจ้าพูดถึงนั้น ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร” ผู้อาวุโสไท่ซ่างพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่ เหมือนย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนที่ลูกสาวของตนเองถูกสังหาร

“ฮึ ยังจะมาเล่นลิ้นอยู่อีก เฉินหย่งได้บอกกับพวกเราหมดทุกอย่างแล้ว” ชายวัยกลางคนส่งเสียงฮึขึ้นอย่างเย็นชา

“เหอะเหอะ การที่เขาทรยศหักหลังต่อสำนักเพราะประโยชน์ส่วนตัวนั้น เขาจะต้องตายลงอย่างอเนจอนาถเป็นแน่”

“เขาจะตายลง ด้วยน้ำมือของเจ้าเหรอ ตอนนี้เจ้าควรที่จะเป็นห่วงตนเองก่อนเถอะ? ” ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยความเหยียดหยาม

“จะต้องมีคนจัดการกับเขาแน่นอน” ผู้อาวุโสไท่ซ่างมีลักษณะท่าทางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ร่างกายของเขาที่ค่อมงอ กลายเป็นตั้งตรง ดวงตาสองข้างเป็นประกาย กลิ่นอายลมหายใจที่แข็งแกร่งปรากฏออกมาจากร่าง ในเวลานี้ ผู้อาวุโสไท่ซ่างดุจดั่งยักษ์แห่งชั้นฟ้าชั้นดินที่แข็งแกร่งทรงพลังดั่งภูเขา

“สังหาร! ”

เสียงตะโกนสังหาร สั่นสะเทือนไปทั้งชั้นฟ้าชั้นดิน ชั้นอากาศบิดเบี้ยว ผู้อาวุโสไท่ซ่างพุ่งโจมตีใส่ชายวัยกลางคนนั้น กลิ่นอายลมหายใจของเขาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ราวกับดาวเคราะห์ที่กำลังจะระเบิด และปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา

“แก......! ”

ชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว

“ตูมมม! ”

ชั้นฟ้าดินเปล่งประกายแสง สว่างไสว และเจิดจ้ายิ่งกว่า ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าอีก

......

จื่อเฉินมุ่งหน้าเดินทางอย่างไม่หยุดหย่อน ความคิดที่ย่ำแย่ในจิตใจยิ่งจะเพิ่มมากขึ้น และการที่ใช้เก้าสายฟ้าพิฆาตอย่างต่อเนื่องนั้น ทำให้พลังของชี่แท้หมดสิ้นลง จึงต้องกินยาฟื้นชี่เข้าไป โดยตลอดทาง ต้องกินยาฟื้นชี่เข้าไปแล้วกว่าสิบขวด

นี่คือการสิ้นเปลืองพลังงานอย่างหนัก ถ้าหากไม่มีหัวใจคอยดูดซับพลังงานนี้ แล้วปรับเปลี่ยนไปเป็นชี่แท้แล้ว ชี่แท้ที่สูญสิ้นพลังงานลงไปของจื่อเฉินนั้นคงจะไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ทัน

“อย่าได้ลงมือปะทะกันเลย หวังว่ามันจะเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น”

จื่อเฉินแปลงกายเป็นสายฟ้า ทะลุทะลวงผ่านป่าไม้ไปอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นถึงพลังความสามารถในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว