บทที่ 171

ประมุขหอหลี่ยืนตัวตรง ร่างกายไม่ไหวเอน ดวงตาสงบนิ่ง นี่คือคนแรกที่จื่อเฉินพบเห็นว่ากำลังยืนอยู่ บริเวณโดยรอบมีเปลวเพลิงเผาไหม้ลุกโชน ราวกับว่าจงใจที่จะหลบหลีกออกมาจากตัวเขา ซึ่งน้ำและไฟไม่สามารถทำอะไรต่อตัวเขาได้

“ประมุขหอหลี่ ท่านไม่เป็นอะไรถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากเลย” จื่อเฉินเดินเข้ามาหา ด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่ไม่นานนักเขาก็พบว่ามีอะไรผิดปกติ ซึ่งประมุขหอหลี่นั้นไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย ร่างกายไม่มีพลังชีวิตแม้แต่น้อย ราวกับว่าเป็นร่างผีสางตนหนึ่งอย่างแท้จริง

ใต้ฝ่าเท้าของเขา มีชายชุดดำสองคนนอนกองอยู่ ทั้งสองคนอยู่ในสภาพท่าทางที่หวาดกลัว ดวงตาเบิกโพลง นอนตายตาไม่หลับ

พลังชีวิตของประมุขหอหลี่ได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว ตัวคนได้ตายลงไปแล้ว บาดแผลอยู่ตรงที่หัวใจ โดยถูกอาวุธแหลมคมแทงทะลุ จากนั้นก็ได้รับแรงสั่นสะเทือนจนแหลกสลาย สูญสิ้นพลังชีวิตไป แต่ตอนที่ใกล้จะจบชีวิตลงนั้น เขาก็ได้ลากตัวของสองยอดฝีมือมาตายไปพร้อมกันกับเขาด้วย

“ประมุขหอหลี่” จื่อเฉินเจ็บปวดทรมานใจอย่างมาก และเตรียมที่จะฝังร่างของประมุขหอหลี่ แต่ทันใดนั้นเขาก็หรี่ตาลง มองเห็นว่ามีคนอยู่ยืนในระยะไกลนั้น

นั่นคือชายชราในชุดผ้าป่าน ที่กำลังยืนเผชิญหน้าอยู่กับชายวัยกลางคนชุดดำ

“ผู้อาวุโสไท่ซ่าง! ” จื่อเฉินอุทานขึ้น และเหาะเหินตรงเข้าไปทันที

แต่เมื่อถึงตรงหน้า เขาก็ได้สิ้นชีวิตแล้ว แม้ว่าผู้อาวุโสไท่ซ่างจะยังยืนอยู่ แต่ร่างกายไม่หลงเหลือลมหายใจแล้ว โดยลืมตาสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีบาดแผลอะไรบนร่างกาย แต่ก็ได้เสียชีวิตลงไปแล้ว

ด้านข้าง ชายวัยกลางคนชุดดำ มีเส้นด้ายสีแดงบาง ๆ อยู่ตรงที่บริเวณคอหอย โดยที่ใบหน้าอยู่ในสภาพที่หวาดกลัวและขัดขืน

“ไม่ เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ”

ผู้อาวุโสไท่ซ่างก็เสียชีวิตลงไปแล้ว จื่อเฉินเจ็บปวดรวดร้าวใจอย่างมาก ทุกคนต่างก็เสียชีวิตลงกันหมด ไม่มีผู้ใดที่ยังมีชีวิตอยู่เลย ทั้งสำนักหลิงอู่ ไม่หลงเหลือผู้ที่มีชีวิตรอดแล้ว

เปลวเพลิงลุกไหม้ เสียงดังปึงปัง จื่อเฉินเจ็บปวดทรมานใจ และน้ำตาไหลพราก

ภาพเหตุการณ์ในอดีตแต่ละฉากแต่ละฉาก ปรากฏขึ้นในหัวสมอง ครั้งแรกที่พบเจอกับหลินเสวี่ย อีกฝ่ายหนึ่งนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ตนเองได้แบกเธอกลับมา โดยคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายหนึ่งนั้นจะมีสถานะที่ไม่ธรรมดา

ครั้งแรกที่พบเจอกับซูเมิ่งเหยา เธอราวกับนางฟ้า แต่กลับลงมาจุติยังสถานที่สกปรกเสื่อมโทรม จากนั้นก็ได้ช่วยเหลือเขาขับไล่หวังสง และช่วยชีวิตเขาเอาไว้

ครั้งแรกที่พบเจอกับเมี่ยวคง พบเจอกับผู้อาวุโสไท่ซ่าง รวมถึงประมุขหอหลี่

ภาพเหตุการณ์ในแต่ละครั้ง ปรากฏขึ้นในหัวสมอง แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับกลายเป็นภาพความทรงจำไปแล้ว ราวกับกลุ่มควันเบาบาง ที่ในที่สุดก็จางหายไป

ทุกสิ่งทุกอย่างที่สวยงามได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว หลงเหลือเพียงแต่ภาพความทรงจำที่มิอาจลืมเลือนไปตลอดกาล

“คุณปู่ เสวี่ยเอ๋อ เมิ่งเหยา เมี่ยวคง ประมุขหอหลี่ ข้าจื่อเฉินขอสาบานว่า จะต้องแก้แค้นให้กับพวกเธอทุกคน จะต้องแก้แค้นให้กับสำนักหลิงอู่ ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน เลือดความแค้นนี้ก็จะต้องชดใช้คืนด้วยเลือดเท่านั้น! ”

จื่อเฉินกัดฟัน ดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

“เลือดความแค้นจะต้องชดใช้คืนด้วยเลือด? แก้แค้น? จะหวังพึ่งคนอย่างเจ้าที่มีพลังแค่แดนชี่แท้อย่างนี้หรอกเหรอ? ” ทันใดนั้นน้ำเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของจื่อเฉิน

ไม่รู้ว่าเมื่อไร ที่ชายชุดดำได้มายืนอยู่ที่ด้านหลังของเขาแล้ว ภายใต้แสงของเปลวไฟที่สะท้อนออกมา ชายชุดดำราวกับเป็นผีสาง ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยเลือด โดยที่ไม่รู้ว่าสังหารลูกศิษย์ของสำนักหลิงอู่ไปแล้วเท่าไร

จื่อเฉินหันหลัง แล้วมองไปยังอีกฝ่ายหนึ่งอย่างเย็นชา

“ก็แค่แดนฟ้ากำหนดเท่านั้น ข้าสามารถกำจัดเขาได้” จื่อเฉินแอบพูดขึ้นในใจ

แต่ยังไม่ทันรอให้เขาลงมือ ก็มีเสียงแหลมแสบหูดังขึ้นที่ข้างหู นกครุฑกำลังบินวนอยู่กลางอากาศ กระพือปีกไปมา เปลวเพลิงด้านล่างก็ยิ่งลุกไหม้รุนแรงมากขึ้นไปอีก เสียงดังปึงปังก็ยิ่งถี่ขึ้น