บทที่ 172

“ไอ้หนุ่ม ดูสิว่าแกจะวิ่งหลบหนีไปถึงไหนกัน ยอมรับความตายโดยดีเสียเถอะ” ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะ ลำพังแค่เด็กหนุ่มแดนชี่แท้ทั่วไปคนหนึ่ง ซึ่งเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย

มีความเร็วเหนือกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง มีพลังความสามารถเหนือกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง แล้วยังจะมีอะไรที่ต้องกังวลใจอีก โดยที่ความเร็วของทั้งสองฝ่าย ยิ่งใกล้เคียงกันมากขึ้น สุดท้ายเหลือเพียงแค่ห้าสิบเมตรแล้ว

ดวงตาของจื่อเฉินแสดงความเย็นชา เจตนาสังหารปะทุขึ้น และตะโกนขึ้นว่า “ตอนนี้แหละ”

ใต้ฝ่าเท้าของเขา ประกายแสงสีเงิน ร่างของเขากลายเป็นสายฟ้า พุ่งย้อนกลับมา พริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าของชายชุดดำ หมัดลำแสงสีเงิน ที่แฝงไปด้วยแรงระเบิด ได้ชกเข้าใส่ชายชุดดำนั้นในทันที

“รวดเร็วมากทีเดียว! ” ชายชุดดำสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และถอยหลังอย่างกะทันหัน แต่ก็สายไปแล้ว เพราะหมัดลำแสงสีเงินได้พุ่งประชิดตัวแล้ว

ในขณะนั้น เขาทำได้เพียงขับเคลื่อนชี่แท้ฟ้ากำหนดมาป้องกัน ด้านบนของมือสองข้างประกายแสงสว่างจ้า ชี่แท้ป้องกันกายปรากฏขึ้น

“ตูมมม! ”

หมัดสีเงิน ราวกับค้อนยักษ์ ที่แฝงไปด้วยพลังอันหนักหน่วง ได้ทุบตีไปที่ชี่แท้ป้องกันกายของอีกฝ่ายหนึ่งในทันที ชายชุดดำทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายเอนถอยหลัง เลือดลมในร่างกายปั่นป่วนไปหมด

จื่อเฉินขยับเข้ามาใกล้ และแสดงพลังเก้าสายฟ้าพิฆาตขึ้นติดต่อกัน ที่ทั้งราวกับผีสาง และก็เหมือนกับสายฟ้า วนเวียนไปรอบตัวของชายชุดดำ โดยใช้หมัดลำแสงสีเงินชกเข้าใส่อย่างไม่หยุด ราวกับพายุฝนกระหน่ำ เกิดเสียงดังตูมตูมขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ชี่แท้ที่ชายชุดดำได้ขับเคลื่อนใช้งานเมื่อครู่นั้น ได้ถูกจื่อเฉินชกจนแตกกระจายไปหมด ในขณะเดียวกัน เขาก็ถูกจื่อเฉินชกจนร่วงลงไปกองกับพื้น

ใต้ฝ่าเท้าประกายแสงสีเงินขึ้น แล้วจื่อเฉินก็กระโดดย่ำไปบนร่างกายของอีกฝ่ายหนึ่ง ได้ยินเสียงกร็อกแกร็กดังขึ้น ฝ่ายตรงข้ามกระดูกแตกหักเป็นที่เรียบร้อย

“ไปตายซะ! ”

เจตนาสังหารในสายตาของจื่อเฉินปะทุขึ้น และลงมือจัดการอย่างไม่ไว้หน้า ชกเข้าใส่ทีละหมัดทีละหมัด ด้วยความดุดันรุนแรง มือซ้ายพลังหมัด มือขวาสายฟ้า เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว

ชายชุดดำมีพลังความสามารถที่แข็งแกร่ง สังหารยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดไปแล้วจำนวนมาก หากจะเผชิญหน้ากันอย่างซึ่งหน้านั้น จื่อเฉินไม่สามารถต่อกรได้ แต่การที่จื่อเฉินลอบโจมตี กลับทำให้เขางุนงงไปหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ไม่ได้แสดงการป้องกันที่ได้ผลเอาเสียเลย

จนกระทั่งกระดูกแตกหัก จึงส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา

จื่อเฉินไม่สนใจ ยังคงเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเหยียบลงไปแต่ละครั้ง ก็จะเกิดเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นอย่างไม่หยุด

“บึ้มมม! ”

ใช้เท้าถีบอีกฝ่ายหนึ่งกระเด็นกระดอนออกไป โดยที่ไม่รอให้ร่างของอีกฝ่ายหนึ่งร่วงตกถึงพื้น จื่อเฉินก็แวบหายตัวมาถึงแล้ว ด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับใช้หมัดชกเข้าใส่ตรงหน้าอกของอีกฝ่ายหนึ่งทันที

“บึ้มมม! ”

เมื่อชกเข้าใส่ หน้าอกของอีกฝ่ายหนึ่งนั้นก็พลันยุบลงไป เริ่มที่จะกระอักเลือด ร่างกายร่วงตกลงพื้น จื่อเฉินแกว่งหมัดชกเข้าใส่อีกครั้ง ราวกับเม็ดฝนกระหน่ำ เสียงดังเปราะแประ

กระดูกในร่างของชายชุดดำแตกหักลงนับไม่ถ้วน หายใจออกถี่ หายใจเข้าน้อย ดูเหมือนว่าจะไม่รอดชีวิตแล้ว

“โอ๊กกก! ”“เอี๊ยว !”

ในเวลานี้เอง เสียงร้องของนกครุฑก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ จื่อเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ภายใต้สภาวะจำยอม จึงได้แสดงพลังนิ้วสายฟ้าออกไป จากนั้นก็หลบหนีทันใด