บทที่ 173

นกครุฑส่งเสียงร้องอยู่ด้านบน กระพือปีก ลมพายุพัดโหมขึ้นเป็นระยะ ดวงตาสองข้างที่เฉียบคม จดจ้องมองมาที่จื่อเฉิน

ท้องฟ้าใกล้จะพลบค่ำ และจื่อเฉินก็ถูกพบเจอตัวจนได้ ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“ไอ้นกบ้าสมควรตาย ช่างมีดวงตาที่ยอดเยี่ยมเสียจริง” เขาดุด่าขึ้น และกลายร่างเป็นสายฟ้า แล้วก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ได้วิ่งหลบหนีเข้าไปในป่าทึบ เพื่อป้องกันการมองเห็นของนกครุฑ

จื่อเฉินเหาะเหินอยู่ในป่า โดยมีความรวดเร็วเหนือกว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ และคล่องตัวเหนือกว่าจิ้งจอกเสียอีก เหมือนกับว่าที่นี่เป็นสวนดอกไม้หลังบ้านของเขา

พริบตาเดียว ก็ทิ้งระยะห่างจากนกครุฑที่อยู่ในอากาศไปไกลโพ้นแล้ว

“นี่มันช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้? ” ชายชุดดำสามคนที่อยู่บนหลังนกครุฑกลางอากาศ ต่างพากันตกใจ

ด้านล่างเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่มีพลังแดนชี่แท้ชั้นสิบคนหนึ่ง แต่ความเร็วที่แสดงออกมานั้น กลับรวดเร็วกว่านกครุฑเสียอีก การเคลื่อนไหว รวดเร็วดั่งลมกรดและสายฟ้าแลบ

“สวบ! ”

จื่อเฉินได้ทะลุผ่านเข้าไปในป่าทึบ แล้วร่างกายก็หายสาบสูญไป

“แม่งสิ หายตัวไปอีกแล้ว รีบตามไปเดี๋ยวนี้” ชายชุดดำโมโหอย่างมาก ที่เห็นจื่อเฉินหายตัวไปกับตา

ป่าทึบก็มีขนาดใหญ่เพียงเท่านี้ อีกทั้งนกครุฑก็อยู่กลางอากาศ ไม่นานนักก็ได้พบเจอร่องรอยของจื่อเฉินแล้ว

“เขากำลังทำอะไร? ” เมื่อพบเจอจื่อเฉินอีกครั้ง ชายชุดดำก็ถามขึ้น

“มองเห็นไม่ชัด นกครุฑบินลงไปด้านล่างสักหน่อย”

นกครุฑบินลงมา การมองเห็นของกี่คนนั้นก็ชัดเจนมากขึ้น จึงเห็นว่า จื่อเฉินได้นำขวดดินเผาออกมา แล้วก็กินยาทั้งขวดเข้าไป จากนั้นก็โยนขวดดินเผาทิ้ง

“เขาคงจะกินยาฟื้นชี่อยู่เป็นแน่! ” ชายชุดดำคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างมั่นใจ

“สิ้นเปลืองพลังงานมากใช่ไหม ดีเลย เขาใกล้จะยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้ว”

กลางอากาศ นกครุฑสยายปีก ไล่ตามต่อไปอย่างไม่หยุด โดยต้องการใช้ความสามารถพิเศษของมัน ทำลายพลังของมนุษย์ผู้นี้ลงทั้งเป็น แต่น่าเสียดายที่ ไล่ตามไปหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว ลูกศิษย์สำนักหลิงอู่ที่อยู่ด้านล่างนั้น ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหมดกำลังลง ยังคงมีชีวิตชีวากระปรี้กระเปร่า เพราะว่าได้กินยาฟื้นชี่เข้าไป จำนวนสิบขวดเลยทีเดียว

“นี่มันคือสัตว์ประหลาดใช่ไหม? ”

ทั้งสามคนอดที่จะดุด่าไม่ได้ ความรวดเร็วแบบนี้ มิต้องพูดถึงแดนชี่แท้ทั่วไปหรอก ต่อให้เป็นแดนฟ้ากำหนดอย่างพวกเขาเหล่านี้ ก็ต้องสิ้นเปลืองพลังมากเหมือนกัน แต่ฝ่ายตรงข้ามกับไม่เป็นอะไรเลย เพียงแต่ต้องกินยาฟื้นชี่เข้าไปจำนวนมาก

“ไม่กลัวว่าจะกินมากไปจนอืดตายหรืออย่างไรกัน” ทั้งสามคนโมโหอย่างมาก ทั้ง ๆ ที่สามารถจัดการอีกฝ่ายหนึ่งลงได้อย่างง่ายดาย แต่กลับไล่ตามตัวเขาไม่ทัน

“นกครุฑบินดิ่งลงมา โจมตีเขาเลย” มีคนพูดสั่งการขึ้น

นกครุฑส่งเสียงร้องขึ้น และบินดิ่งลงมา เกิดเสียงดังกรอบแกรบของกิ่งไม้และใบไม้ในป่าขึ้น นกครุฑสยายปีกสองข้าง ราวกับเป็นอาวุธวิเศษ ต้นไม้จำนวนมากถูกปีกฟันจนหัก จากนั้น กรงเล็บสองข้างที่แหลมคมได้ทะลุผ่านเข้าไปในป่าทึบ เพื่อจับตัวของจื่อเฉิน