บทที่ 174

อีกทั้งไม่ได้มีคุณภาพด้อยไปกว่ายาฟื้นชี่ทั่วไปด้วย เพียงหนึ่งเม็ดก็สามารถฟื้นฟูชี่แท้ของจื่อเฉินได้แล้ว

“มากขนาดนี้เลย! ” มองดูจำนวนของยาอย่างคร่าว ๆ แล้ว จื่อเฉินก็ถึงกับตกใจ พวกยาเหล่านี้ ไม่ใช่ยาฟื้นชี่ทั่วไป แต่เป็นยาที่ต้องเป็นยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดถึงจะสามารถใช้ได้ ต้องเป็นยาชั้นสูงอย่างแน่นอน และยังจะล้ำค่ามากด้วย ซึ่งการที่ผู้อาวุโสไท่ซ่างได้มอบให้กับเขาไว้เป็นจำนวนมากขนาดนี้ แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของเขาอย่างมาก

เมื่อคิดถึงคุณปู่ จื่อเฉินก็มีสีหน้าท่าทางที่เศร้าสลด เมื่อเปิดขวดดินเผาขวดที่ห้าขึ้น กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายออกมา ภายในขวดดินเผานี้ บรรจุยาเพียงห้าเม็ด แต่ทุกเม็ดนั้นต่างก็เหมือนกับอัญมณี ประกายแสงเจิดจ้า เมื่อเปิดขวดออก ก็มีกลิ่นชี่ทิพย์ฟ้าดินเข้มข้น ส่งกลิ่นออกมาจากขวด ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณอย่างกว้างขวาง

“นี่คือยาฟ้ากำหนด” จื่อเฉินส่งเสียงอุทานขึ้น ด้วยความตกใจอย่างที่สุด

ในขวดสุดท้าย คิดไม่ถึงว่าจะบรรจุยาฟ้ากำหนดถึงห้าเม็ด โดยยาฟ้ากำหนดหนึ่งเม็ด ก็สามารถทำให้ยอดฝีมือแดนชี่แท้ขั้นสูงสุดทะลุถึงขั้นแดนฟ้ากำหนดได้ ในตอนนั้นที่พวกสวีเหยียน ต้องการที่จะได้ยาฟ้ากำหนด ถึงกับยอมทำทุกอย่างให้กับเฉินเฟิงอย่างสุดความสามารถ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความล้ำค่าของยาชนิดนี้ แต่ในเวลานี้ เบื้องหน้าของจื่อเฉินกลับมียาฟ้ากำหนดนี้อยู่ถึงห้าเม็ดเลย

ผู้อาวุโสไท่ซ่างยิ่งดีต่อจื่อเฉินมากเท่าไร จื่อเฉินก็ยิ่งจะรู้สึกละอายใจมากขึ้นเท่านั้น จิตใจเจ็บปวดทรมานเป็นระยะ โดยที่เขายังไม่ได้ทำตามคำมอบหมายของผู้อาวุโสไท่ซ่าง ซูเมิ่งเหยาก็เสียชีวิตลงแล้ว

ภายในกระเป๋านอกจากจะมีขวดหยกแล้ว ยังมีถุงใส่ก้อนหินที่ราวกับหยกขาวอีกใบหนึ่ง เมื่อจื่อเฉินเปิดออก ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังจิตที่หนาแน่น

“หินหยวน! ” ในถุงเล็กนี้ มีจำนวนมากกว่าหนึ่งร้อยก้อน ในจำนวนนั้นมีเศษหินหยวนหนึ่งร้อยก้อน และยังมีจิตหินระดับล่างอีกเล็กน้อย เรียกได้ว่าเตรียมพร้อมเอาไว้อย่างสมบูรณ์

จื่อเฉินดวงตาแดงก่ำ เกิดความละอายใจต่อผู้อาวุโสไท่ซ่างอย่างที่สุด

เก็บกระเป๋าดังกล่าวขึ้น ภายในความมืดมิด จื่อเฉินได้พักผ่อนประมาณหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ

จนเมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้น จื่อเฉินก็ได้เดินทางมาไกลแล้ว ซึ่งเขาเชื่อว่า คงจะทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่ายหนึ่งไกลมากแล้ว

แต่เขายังไม่ทันที่จะดีใจอะไร ก็ได้ยินเสียงร้องของนกครุฑดังมาจากฟากฟ้าแล้ว

“เป็นไปได้อย่างไรกัน! ” จื่อเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก และแอบหลบอยู่บนต้นไม้ที่ใบหนาทึบ พร้อมกับเก็บกลิ่นอายลมหายใจทั้งหมดเอาไว้

ผ่านไปชั่วครู่ นกครุฑตัวหนึ่งก็ได้ส่งเสียงร้องผ่านบริเวณเหนือศีรษะของเขาไป โดยตรงที่ช่องของกิ่งไม้ จื่อเฉินมองเห็นว่าบนหลังของนกครุฑมีชายชุดดำกี่คนนั่งอยู่

“ไล่ตามมาทันแล้วจริง ๆ ด้วย” จื่อเฉินตกใจอย่างมาก รู้สึกว่าสถานการณ์คับขันแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะออกมา ก็มีเสียงร้องของนกครุฑอีกตัวดังขึ้นอีก จากนั้นก็เป็นเสียงของตัวที่สาม และเสียงของตัวที่สี่

นกครุฑทั้งหมดห้าตัว วันนี้มากันถึงสี่ตัว เพื่อตามหาร่องรอยของจื่อเฉิน

ครั้งนี้ จื่อเฉินรู้สึกว่าหมดหนทางแล้วจริง ๆ

เขาเดินทะลุผ่านป่าไม้ด้วยความระมัดระวัง ด้านหลังของนกครุฑเหล่านั้น เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะรู้ตัวได้ ซึ่งไม่ว่าเขาจะคิดจินตนาการอย่างไร ก็คิดไม่ออกว่า ทำไมถึงได้มีนกครุฑจำนวนมากขนาดนี้มาไล่ตามเขา

“ฮึ พวกเจ้าไล่ตามไปสิ ข้าจะเดินตามหลังพวกเจ้าไปแบบนี้” จื่อเฉินยิ้มเยาะ รู้สึกว่าความโชคดีของตนมาถึงแล้ว

เพียงแต่ความโชคดีของเขานั้น ยืนระยะอยู่ได้เพียงแค่หนึ่งชั่วโมงก็สูญหายไป ท่ามกลางป่าไม้โปร่งแห่งหนึ่ง จื่อเฉินก็ถูกนกครุฑที่ย้อนกลับมาพบเจอตัวเข้าแล้ว

“โอ๊กกก! ” นกครุฑส่งเสียงร้อง ด้วยคลื่นเสียงที่กึกก้อง ซึ่งกำลังร้องเรียกพวกเดียวกันอยู่