บทที่ 175

นกครุฑอยู่กลางอากาศ เฝ้าสังเกตจื่อเฉินอยู่ตลอดเวลา โดยอาศัยว่ามันมีพลังแดนฟ้ากำหนด จึงได้บินดิ่งลงมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งกรงเล็บ และจะงอยปาก คืออาวุธที่แหลมคมที่สุดของพวกมัน ซึ่งได้ทำร้ายก่อกวนจื่อเฉินอยู่อย่างไม่หยุด

จื่อเฉินรำคาญอย่างที่สุด แต่ก็หมดหนทาง เพราะนกครุฑแข็งแกร่งอย่างมาก ขนสีดำทั้งตัวราวกับเหล็ก ต่อให้เป็นจื่อเฉินเอง ที่คิดจะโจมตีอีกฝ่ายหนึ่งให้บาดเจ็บนั้น ก็จะต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยทีเดียว

“จะต้องสังหารนกครุฑให้ได้”

ดวงตาของจื่อเฉินแสดงความเย็นชา ในมือถือกริชสั้นเล่มหนึ่ง นี่คืออาวุธฟ้ากำหนด ที่จื่อเฉินแย่งชิงมาจากชายชุดดำ มีคุณภาพที่ไม่เลว เขาที่มีพลังหมัดที่สามารถชกทำลายอาวุธฟ้ากำหนดทั่วไปได้นั้นยังไม่สามารถทำลายอาวุธชิ้นนี้ได้เลย จึงตัดสินใจแย่งชิงเอามา

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จื่อเฉินพบเจอกับป่าไม้ที่หนาทึบ จึงได้แวบร่างเข้าไป พริบตาเดียวร่างกายก็หายสูญไป

“โอ๊กกก! ”

นกครุฑบินดิ่งลงมา เกิดคลื่นอากาศใหญ่ ต้นไม้ด้านล่างได้แกว่งไกวแยกออกเป็นสองฝั่งทันที จนพบเห็นพื้นดินด้านล่าง

ด้านล่างว่างเปล่าไม่มีอะไร ไม่มีร่องรอยของมนุษย์ ในดวงตาอันเยือกเย็นของนกครุฑเกิดความสงสัยขึ้น ร่างที่บินดิ่งลงมานั้นก็ค่อย ๆ ช้าลง ขณะที่กระพือปีกนั้น ก็หยุดอยู่ในป่า ใกล้กับยอดไม้ ใบไม้พลิ้วไสวไหวเอน ล้มลงไปทั้งสองฝั่ง

มันไม่เข้าใจว่า ทำไมมนุษย์ถึงได้หายสูญไปแล้ว

“สวบ! ”

เวลานี้ บริเวณด้านข้างป่าไม้ทึบอีกฝั่งหนึ่ง ก็มีเงาร่างพุ่งออกมาโดยพลัน ฝ่ายตรงข้ามกลายร่างเป็นลำแสงสีเงิน ราวกับสายฟ้า โดยอาศัยการแกว่งไกวของยอดไม้ กระโดดขึ้นไปบนหลังของนกครุฑ

เกิดสิ่งที่ผิดปกติขึ้น นกครุฑก็พลันตกใจ ส่งเสียงร้อง กระพือปีก เพื่อที่จะพุ่งทะยานขึ้น

จื่อเฉินถือกริชสั้นอยู่ในมือ สำแสงสีเงินประกายวับวาวขึ้น และใช้กริชสั้นแทงเข้าไปบนหลังของนกครุฑเมื่อกริชแทงทะลุเข้าไป เลือดก็พุ่งกระฉูดออกมา

นกครุฑเจ็บปวด จนตัวสั่นเทาไปหมด และเกือบที่จะสะบัดจื่อเฉินจนตกลงไป

“ฟุบ! ” “ฟุบ! ” “ฟุบ! ”

จื่อเฉินลงมืออย่างรวดเร็ว บนกริชสั้นเต็มไปด้วยเลือด ลำตัวของนกครุฑก็มีรูบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกมาก และก็มีเลือดพุ่งกระฉูดออกมา ราวกับน้ำพุอย่างไรอย่างนั้น

นกครุฑร้องโอดครวญอยู่กลางอากาศ สะบัดตัวไปมา เพื่อที่จะสะบัดจื่อเฉินให้ตกลงไป กระพือปีกสองข้าง และร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง

จื่อเฉินสีหน้าหม่นหมอง ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร และจับขนสีดำที่แข็งราวกับเหล็กของอีกฝ่ายหนึ่งอย่างแน่นหนา กริชสั้นก็ทิ่มแทงอย่างไม่หยุด เลือดกระเด็นสาดไปทั่วร่างกาย โดยปกติขนสีดำนี้ถือว่าเป็นตัวช่วยสำคัญของนกครุฑแต่วันนี้กลับกลายเป็นจุดอ่อนที่เป็นอันตรายต่อชีวิต ต่อให้มันจะออกแรงสะบัดมากเท่าไร ก็ไม่สามารถสะบัดให้จื่อเฉินตกลงมาได้

“โอ๊กกก! ”