บทที่ 176

ศีรษะส่ายเอนไปมาจนวิงเวียน หลังจากที่หลบหลีกการโจมตีของนกครุฑสามตัวนั้นแล้ว จื่อเฉินก็เพิ่มพลังขึ้นอีกครั้ง และเริ่มหลบหนีต่อ ส่วนนกครุฑตัวนั้น ก็ค่อย ๆ สูญสิ้นลมหายใจ แล้วก็จบชีวิตลง

ชายชุดดำมีความเร็วอย่างมาก ทุกคนต่างก็คือยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนด แต่เมื่อไล่ตามมาได้ทัน จื่อเฉินก็หายตัวไปนานแล้ว บนอากาศยังมีนกครุฑเหลืออีกสามตัว ส่งเสียงร้องครวญครางอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะล็อคเป้าหมายไปที่ตัวของจื่อเฉินได้ แต่ครั้งนี้กลับไม่กล้าที่จะบินดิ่งลงมา ทำได้เพียงระมัดระวังตัวอยู่กลางอากาศ

“ไอ้หนุ่มนี้คือสัตว์ประหลาดอย่างนั้นเหรอ? ขนาดแดนชี่แท้ก็ยังสามารถสังหารนกครุฑได้”

“นี่เป็นถึงนกครุฑเลยนะ ก็ต้องมาตายลงไปแบบนี้แล้ว”

“นกครุฑมีการป้องกันที่แข็งแกร่งยังต้องตายเลย ไอ้หนุ่มนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย ฉันคิดว่าสิ่งของน่าจะอยู่ในตัวของเขา”

“ไล่ตามกันต่อไป ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องจับตัวเขาให้ได้”

ชายชุดดำไล่ล่าอย่างรวดเร็ว เหนือศีรษะมีนกครุฑคอยรายงานสถานการณ์ พวกเขาจึงสามารถที่จะล็อคตำแหน่งของจื่อเฉินได้อย่างแม่นยำ

สองวันผ่านไป ทุกคนก็ไล่ตามจื่อเฉินได้ทันอีกครั้ง แล้วก็เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด เมื่อชายชุดดำทั้งหมดมารวมตัวกัน จื่อเฉินก็ได้หลบหนีไปแล้วด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส และก็มีชายชุดดำคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต

“เขาไม่ใช่คน เป็นสัตว์ประหลาดแน่นอน ไม่มีการป้องกันอะไรเลย พบเจอคนหนึ่งก็ลงมือทำร้ายจนถึงตาย”

“ไม่เคยพบเจอคนประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย ชี่แท้ชั้นสิบ แต่มีร่างกายที่แข็งแกร่งจนน่ากลัว ถ้าหากไม่ต่อสู้อย่างสุดกำลังความสามารถ คงจะไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่งจนถึงตายได้แน่นอน”

ชายชุดดำหลายคนที่ปะทะต่อสู้กับจื่อเฉินต่างก็พูดไม่ออก สำหรับวิธีการต่อสู้อย่างสุดชีวิตของจื่อเฉินนั้น พวกเขาเพิ่งจะเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก ใช้ชีวิตแลกชีวิต แต่ที่น่าแปลกก็คือชีวิตของคนหลายคน กลับไม่สามารถแลกชีวิตของเขามาได้

นกครุฑบินอยู่กลางอากาศ ดวงตาที่เย็นชาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ซึ่งหลังจากที่จื่อเฉินสังหารนกครุฑตายไปหนึ่งตัวแล้ว สองวันมานี้พวกมันก็ไม่กล้าที่จะบินดิ่งลงไปโจมตีจื่อเฉินอีกเลย แต่เมื่อเห็นเขาได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ ก็เกิดความหื่นกระหาย จึงได้บินดิ่งลงไปอีกครั้ง เพื่อโจมตีจื่อเฉิน ก่อกวนทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่ง

ภายในหัวใจ มีพลังไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จื่อเฉินก็ได้ทำการเหมือนกับสองวันก่อนหน้านี้ เมื่อพุ่งเข้าไปในป่าทึบแล้ว ก็ได้แอบซ่อนตัว แล้วก็หาจังหวะกระโดดขึ้นไปบนหลังของนกครุฑ

สิบห้านาทีผ่านไป จื่อเฉินก็กลับออกมาอย่างองอาจ นกครุฑสามตัวเหลือเพียงแค่สองตัวแล้ว

“อ่า ไอ้หนุ่มที่สมควรตาย ได้สังหารนกครุฑไปอีกหนึ่งตัวแล้ว”

“จับตัวเขาให้ได้และจะต้องสับร่างเขาออกเป็นชิ้น ๆ แล้วก็นำมาเป็นอาหารให้กับนกครุฑ”

เมื่อเห็นศพนกครุฑกองอยู่บนพื้น ชายชุดดำโกรธแค้นอย่างที่สุด นี่เป็นถึงนกครุฑเป็นสัตว์เลี้ยงที่บินได้ มีความล้ำค่ามาก ซึ่งในสำนักบู๊ก็มีจำนวนที่ไม่มาก แต่กลับถูกจื่อเฉินสังหารตายลงไปสองตัว เมื่อกลับไปถึงสำนักคงยากที่จะอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“บอกไอ้พวกนกหน้าโง่เหล่านั้นว่า อย่าได้ออกไปหาความตายอีก ไอ้หนุ่มนี้มีความประหลาด นี่มันเกิดสถานการณ์อะไรขึ้นกันแน่ ทำไมแดนชี่แท้ถึงได้กำเริบเสิบสานมากขนาดนี้”

ชายชุดดำกัดฟัน และก็ไล่ตามต่อไป......

บริเวณพื้นที่ตรงนี้ เป็นป่าทึบ เทือกเขา ที่มีคนอาศัยอยู่น้อย จื่อเฉินได้วิ่งหลบหนีอยู่ในป่าแห่งนี้เป็นเวลานานถึงห้าวันเต็ม ๆ สิ้นเปลืองยาฟื้นชี่ไปกว่าสิบเม็ด ในที่สุดก็สามารถหลุดพ้นจากการไล่ล่าของชายชุดดำโดยสิ้นเชิง