บทที่ 177

ภายในห้องพัก จื่อเฉินมีลำแสงสีเงินเปล่งประกายอยู่รอบกาย อสรพิษสายฟ้าตัวเล็กวนเวียนอยู่บนร่างกายของเขา แสงไฟกระพริบวับวาว โดยที่เขาได้เริ่มดูดซับพลังของยาฟ้ากำหนดแล้ว

ยาฟ้ากำหนดหนึ่งเม็ดประกอบไปด้วยพลังทิพย์ที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งใช้ในการบรรลุขั้น ความหมายดั่งเช่นสายน้ำที่เชี่ยวกรากพุ่งทะลักเข้าเขื่อน หากต้องการที่จะบรรลุขั้น ก็ต้องใช้พลังที่รุนแรง พุ่งบรรลุขั้นนี้ไปให้ได้

พลังที่มีอยู่ในยาฟ้ากำหนดหนึ่งเม็ด ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพหรือจำนวน ไม่มีทางที่ยาชี่แท้จะไปเปรียบเทียบได้ ถ้าหากพูดว่าพลังของยาชี่แท้ เทียบเท่าได้กับน้ำพุ ถ้าอย่างนั้นยาฟ้ากำหนดก็เหมือนกับทะเลสาบ ซึ่งทั้งสองอย่างไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

เวลานี้จื่อเฉินกลับนำมันมาใช้แทนยาชี่แท้ เมื่อยาฟ้ากำหนดเข้าสู่ร่างกาย กลายเป็นพลัง พลังทิพย์ที่หนาแน่นได้พุ่งกระจายไปสู่กระดูกและแขนขา ขณะอยู่ในช่วงที่จะบรรลุขั้น โดยทั่วไปแล้วพลังทิพย์ส่วนใหญ่จะสูญหายไป

แต่หัวใจของจื่อเฉินมีความพิเศษอย่างมาก หลังจากที่หัวใจเต้น ก็มีแรงดูดซับมหาศาลปรากฏขึ้น พลังทุกอย่างจึงถูกหัวใจดูดซับไปหมด พลังที่อยู่ในยาฟ้ากำหนด ไม่ได้สิ้นเปลืองไปแม้แต่หยดเดียว ได้เข้าไปสู่หัวใจทั้งหมด ซึ่งจื่อเฉินได้ทำการดูดซับอย่างสมบูรณ์แบบ

โดยกลายมาเป็นพลังบริสุทธิ์ที่เข้มข้น ปรากฏเริ่มต้นจากหัวใจ แล้วแผ่กระจายไปยังกระดูกแขนขาและตันเถียน......

ยาฟ้ากำหนดหนึ่งเม็ด ถ้าหากให้ผู้บำเพ็ญทำการดูดซับ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบกว่าวันถึงครึ่งเดือน แต่จื่อเฉินมีหัวใจที่พิเศษลึกลับ ทำให้ความเร็วในการดูดซับนั้นก็จะรวดเร็วขึ้นไปอีกมากทีเดียว

หนึ่งวันหนึ่งคืนผ่านไป พลังทั้งหมดของยาฟ้ากำหนดได้ถูกจื่อเฉินดูดซับเป็นที่เรียบร้อย จื่อเฉินลืมตาขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแสงสีเงิน แล้วก็ลุกยืนขึ้น สายตาแสดงออกถึงความดีอกดีใจ

“พลังที่ยิ่งใหญ่ของยาฟ้ากำหนดได้ถูกดูดซับไปทั้งหมดแล้ว เพิ่มระดับพลังความสามารถขึ้นไปอีกหลายขั้นเลย” จื่อเฉินกำหมัดสองข้างแน่น รู้สึกว่าเต็มไปด้วยพลัง ที่สามารถทำลายภูเขา ตัดขาดแม่น้ำ แน่นอนว่านี่คือความรู้สึกผิด ๆ หลังจากที่พลังได้เพิ่มขึ้น แต่ก็ยืนยันได้ว่ามีพลังความสามารถที่แข็งแกร่งขึ้นมากทีเดียว

ภายในตันเถียน แสงสีเงินประกายเจิดจ้า ราวกับสายฟ้าแลบ ส่องแสงระยิบระยับ

ยาฟ้ากำหนดหนึ่งเม็ด ทำให้พลังความสามารถของเขาทะลุหนึ่งขั้นแดนเล็ก เวลานี้มีพลังอยู่ในชั้นสิบระยะกลาง ซึ่งห่างจากระยะปลายอีกเล็กน้อย

เนื่องจากว่าใช้เศษหินหยวน ที่เป็นสกุลเงินหลักในโลกเทียนอู่ จื่อเฉินจึงได้รับการดูแลต้อนรับเป็นอย่างดี รุ่งเช้า ก็มีคนนำสิ่งของเครื่องใช้ชำระล้าง และนำอาหารเช้ามาส่งให้ถึงที่

“ที่นี่คือที่ไหน? ”

คำถามของจื่อเฉินทำให้พนักงานถึงกับตกใจ คิดในใจว่าเจ้านี่มันน่าแปลกจริง ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ก็ยังคงพูดขึ้นอย่างเคารพว่า “ท่านลูกค้า ที่นี่คือตำบลหยุนหลิ่ง”

“ตำบลหยุนหลิ่ง? ” จื่อเฉินขมวดคิ้วขึ้น ชัดเจนว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เมืองที่อยู่ใกล้กับที่นี่ที่สุด คือเมืองอะไร? ”

“เมืองหยุนเมิ่ง! ”

“ไม่นานนี้มีเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นบ้างไหม? ”

“เรื่องใหญ่ ไม่มีนะ อ้อ ใช่แล้ว ได้ยินมาว่ามีคนในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ถูกฆ่าตายทั้งหมด”