บทที่ 178

นกครุฑส่งเสียงร้อง และกระพือปีก จนเกิดลมพายุพัดโหม ต้นไม้จำนวนมากที่อยู่ด้านล่างก็แกว่งไกวไม่หยุด นกครุฑบินต่ำลงมา เพื่อค้นหาร่องรอยของจื่อเฉิน ซึ่งเกือบที่จะพลิกเปิดสิ่งปกปิดหน้าปากถ้ำที่จื่อเฉินหลบซ่อนอยู่แล้ว

ชายชุดดำทยอยกลับกันมา และเริ่มตรวจค้นภายในป่าอย่างละเอียด

ท้องฟ้าค่อย ๆ ที่จะมืดมิดลง คืนนี้ไม่มีทั้งดวงดาวและดวงจันทร์ จึงทำให้ลดทอนความเร็วของชายชุดดำลง เมื่อถึงช่วงกลางดึก ก็เกิดฝนตกหนักขึ้น

ฝนตกลงมาเม็ดใหญ่ จนเกิดเสียงดังเปราะแประ ผ่านไปชั่วครู่ ฝนก็เทลงมาห่าใหญ่ ยิ่งตกยิ่งหนัก

“โชคร้ายเสียจริง ฝนจะมาตกอะไรกันตอนนี้เนี่ย”

“ไอ้อากาศบ้า”

“ฝนตกหนักขนาดนี้ จะไปตามหาคนได้ที่ไหน”

ชายชุดดำดุด่าไม่หยุด และทยอยหาสถานที่หลบฝน แม้แต่นกครุฑก็ยังบินลงมาอยู่ในป่า ไม่ได้บินอยู่บนท้องฟ้าแล้ว

ฝนตกหนักตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน ซึ่งถือเป็นการถ่วงเวลาอันมีค่าให้กับจื่อเฉิน

หลังจากที่ฝนหยุดตก ทุกคนก็ออกตามหาจื่อเฉินกันต่อ นกครุฑแน่ใจมากว่า จื่อเฉินนั้นอยู่ในป่าไม้แห่งนี้ ชายชุดดำพูดคำด่าคำ ในขณะที่ค้นหาสถานที่ทุกแห่งที่สามารถหลบซ่อนตัวได้

เมื่อพบเจอถ้ำแห่งหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเงาดำพุ่งทะยานออกมาจากภายในถ้ำ จากนั้นก็เปล่งประกายแสงสีเงินเจิดจ้า ชายชุดดำถูกชกทำร้ายโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ซึ่งภายใต้การโจมตีอันรุนแรงและรวดเร็วราวกับพายุฝน เขาก็ถูกสังหารลงไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อคนอื่นได้ยินข่าวก็รีบมากัน ด้วยความเร็วบ้างและช้าบ้าง โดยในป่าเกิดการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง เสียงระเบิดของสายฟ้าดังขึ้นอย่างไม่หยุด เสียงร้องโอดครวญก็ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย เนื่องจากว่าได้แยกย้ายกระจายกำลังกันตามหาจื่อเฉิน ทำให้จื่อเฉินมีโอกาสโจมตีในแต่ละจุด วันนี้ ชายชุดดำบาดเจ็บและล้มตายไปเป็นจำนวนมาก

มีชายชุดดำสามคนจบชีวิตลงภายใต้น้ำมือของจื่อเฉิน ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีนกครุฑอีกหนึ่งตัว ซึ่งทำให้นกครุฑทั้งหมดสี่ตัว หลงเหลือเพียงตัวสุดท้ายแล้ว โดยนกครุฑตัวนี้ ตกใจและหวาดกลัวอย่างมาก ไม่กล้าที่จะบินต่ำลงมาที่พื้นดินเลย ได้แต่คอยเฝ้าสังเกตอยู่บนอากาศ

ชายชุดดำถูกสังหารจนเกิดความหวาดกลัว ไม่กล้าที่จะแยกออกจากกันแล้ว หนึ่งวันผ่านไป ในที่สุดก็พบเจอจื่อเฉินภายใต้การแจ้งเตือนของนกครุฑที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียวนี้ แต่กลับพบว่า ความเร็วของทั้งสองฝ่ายยิ่งจะมีความแตกต่างกันมากขึ้น คนของฝ่ายตนเองไม่สามารถที่จะไล่ตามจับตัวอีกฝ่ายหนึ่งได้

“สมควรตาย คาดการณ์ผิดไปจริง ๆ ไอ้หนุ่มนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ไอ้แก่นั้นคงจะมอบสิ่งของให้กับเขาไว้เป็นแน่ ซึ่งพวกเราต้องกลับไปตามกำลังเสริมกันมาก่อน”

ชายชุดดำที่เป็นผู้นำพูดขึ้นด้วยความโกรธแค้น

การไล่ล่ากินเวลานานเกือบเดือน ในที่สุดก็รับรู้ได้ถึงความสามารถที่แตกต่างกันของทั้งสองฝ่าย วันนั้นมีนกครุฑห้าตัวแต่มาแค่สี่ตัว อีกหนึ่งตัวนั้นกำลังถูกส่งศพกลับไป รวมไปถึงยอดฝีมือแดนจิตแท้ด้วย ที่ต่างก็ทยอยกันกลับไป เพราะการไล่ล่าสังหารแดนฟ้ากำหนดเพียงคนเดียว พวกเขาไม่อยากที่จะลงมืออยู่แล้ว

นกครุฑที่เหลือเพียงตัวเดียว ก็ได้สูญหายไปแล้ว แต่ชายชุดดำก็ยังคงไล่ตามจื่อเฉินอยู่ เพียงแต่การที่ไม่มีความช่วยเหลือของนกครุฑนั้น ทำให้ประสิทธิภาพในการไล่ล่าก็ลดลงไปอย่างมากด้วย