บทที่ 179

สองวันผ่านไป จื่อเฉินได้เดินผ่านไปอีกสองหมู่บ้าน ซึ่งก็พบเจอกับปัญหาที่เหมือนกัน ไม่มีผู้ใดที่มีชีวิตรอดเลย

จื่อเฉินใช้เก้าสายฟ้าพิฆาต เร่งความเร็วขึ้น ในที่สุดหลังจากสามวันผ่านไป ก็พบเจอเหตุการณ์หนึ่งขึ้น

นี่คือหมู่บ้านขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ภายในหมู่บ้านมีหลายสิบครัวเรือน ซึ่งต่างก็ถูกสังหารลงไปทั้งหมด ขณะที่จื่อเฉินมาถึงที่นี่นั้น พบว่าเลือดที่ไหลบนพื้นยังไม่แห้งสนิท

“น่าจะอยู่ด้านหน้านี้แล้ว” ตลอดเส้นทางที่เดินทางมา จื่อเฉินเดินตรงมาโดยตลอด คนร้ายเองก็เดินตรงมาโดยตลอดเช่นกัน เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองหยุนเมิ่ง

จื่อเฉินกลายร่างเป็นสายฟ้า ไล่ตามไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

หนึ่งวันต่อมา ที่ด้านนอกของหมู่บ้านขนาดเล็กแห่งหนึ่ง จื่อเฉินพบเจอกับร่องรอยของมนุษย์ ซึ่งก็คือชายคลุมหน้าสวมใส่ชุดสีดำ เหมือนกันกับคนที่ไล่ตามจื่อเฉินเลย โดยเวลานี้อีกฝ่ายหนึ่งถือกระบี่ยาวในมือ และกำลังเหาะเข้าไปในหมู่บ้าน

“อ้า! ”

ท่ามกลางหมู่บ้านที่เงียบสงบ เนื่องจากการมาถึงของชายชุดดำ จึงอลหม่านวุ่นวายขึ้นโดยสิ้นเชิง เกิดเสียงกรีดร้องอันเศร้าสลด และเสียงร้องโอดครวญดังขึ้นเป็นระยะ

“แกเป็นใคร ทำไมจะต้องฆ่าพวกเราด้วย? ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ที่อุ้มเด็กอายุสามถึงสี่ปีอยู่ในอ้อมอกพูดขึ้น พร้อมกับขยับถอยหลังอย่างต่อเนื่อง และสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ฮึ! ” ชายคลุมหน้าหัวเราะเยาะ ลำแสงของกระบี่ที่อยู่ในมือประกายแสงขึ้น

สองคนล้มลงไปกองกับพื้น เลือดไหลนอง

“ขอร้องเถอะ อย่าได้ฆ่าพวกเราเลย”

“ช่วยด้วย! ”

“ฆาตกร แกคือไอ้ฆาตกรฆ่าคน”

ชายชุดดำรวดเร็วมาก และไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เข้ามาถึงกลางหมู่บ้านแล้วก็ลงมือสังหารทันที พริบตาเดียวก็มีคนตายลงไปสิบกว่าคน เสียงร้องโอดครวญ เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงสาปแช่งดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย พวกชาวบ้านกรีดร้องดังออกมาในสภาพที่สิ้นหวังหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง

นี่คือภาพเหตุการณ์ที่เศร้าสลด ชายชุดดำที่แข็งแกร่งทรงพลัง กลับถือมีดฟันเข้าใส่พวกคนธรรมดา จนถึงแก่ชีวิต ไม่เหลือผู้ที่มีชีวิตรอด โดยเลือดไหลนองท่วมหมู่บ้านอันไกลโพ้น และร่างศพของพวกชาวบ้านก็เกลื่อนกลาดไปทั่ว

“ไม่......! ”

หญิงสาวคนหนึ่งที่อุ้มเด็กทารกที่อายุเพิ่งจะครบเดือนอยู่ในอ้อมอก ได้วิ่งหลบหนีอย่างหวาดกลัว เพราะความตื่นตระหนกจึงทำให้ล้มลงไป แต่ก็ยังปกป้องเด็กทารกในอ้อมอกนั้นเอาไว้อย่างดี เด็กทารกไม่เป็นอะไร แต่ใบหน้าของเธอมีหนังถลอก และมีเลือดไหลออกมา

“อย่าฆ่าฉันเลย” หญิงสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ขยับถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ดวงตาเต็มไปด้วยควาหวาดกลัว เด็กทารกในอ้อมอกกำลังดูดนิ้วหัวแม่มือ ปิดตา หลับสนิท และยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าด้วย

“แหะแหะ! ” เป็นเรื่องยากมากกว่าที่ชายชุดดำจะแสยะยิ้ม และกว่าที่ดวงตาของเขาจะประกายแสงขึ้นขณะที่มองดูเด็กทารกหลับใหล ซึ่งราวกับลำแสงที่กระหายเลือด แล้วพลัยยิ้มขึ้นอย่างโหดเหี้ยม พร้อมกับยกอาวุธขึ้นอีกครั้ง

“สวบ! ”

ชี่กระบี่ส่องแสงวับวาว คมกระบี่ประกายแสงที่เยือกเย็น และพุ่งเข้าทิ่มแทงเด็กทารกนั้นทันที