บทที่ 180

“ไปตายซะ! ” จื่อเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ดวงตาเป็นประกายเยือกเย็น ลำแสงสีเงินส่องแสงวับวาว ราวกับสายฟ้า และพุ่งโจมตีใส่ชายคลุมหน้าในทันที

“รวดเร็วอย่างมาก” ชายคลุมหน้าสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และถอยหลังอย่างกะทันหัน จังหวะฝีเท้าลึกลับพิสดาร ร่างกายราวกับภาพลวงตา ทันใดนั้นก็ปรากฏเงารางสามร่างขึ้น โดยแบ่งแยกอยู่ในสามทิศทางและขยับถอยหลัง อย่างรวดเร็ว

จื่อเฉินกำหมัดขวาแน่น ลำแสงสีเงินประกายวับวาว ชี่และเลือดในร่างกายพลุ่งพล่าน ราวกับสัตว์ประหลาดที่โกรธแค้นอย่างหนัก และลงมือโจมตีอย่างรวดเร็วดุงดั่งสายฟ้า

ขณะนั้น จื่อเฉินได้แสดงให้กับชายชุดดำดูแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าความรวดเร็ว ร่างของเขาเคลื่อนไหวไปมา แสดงความเร็วของจังหวะฝีเท้า และชกติดต่อกันสามหมัด ซึ่งทุกหมัดก็ถูกเงารางนั้นเข้าอย่างจัง

สองเงารางแรกถูกชกจนแหลกสลายไป ส่วนเงารางที่สามนั้นเกิดเสียงบึ้มขึ้น เพราะจื่อเฉินชกถูกร่างที่แท้จริง

“ไสหัวไปซะ! ” พลังอานุภาพของหมัด ทำให้ชายชุดดำกระเด็นลอยไปไกล จากนั้นในมือของเขาก็ประกายแสงเยือกเย็นขึ้น กระบี่ยาวพุ่งแทงไปยังด้านหน้า ความแหลมคมและความเยือกเย็นของกระบี่ ส่องแสงกระจายไปทั่วทุกทิศ

“บึ้มมม! ”

จื่อเฉินปล่อยหมัดออกไป ชกเข้าใส่กระบี่ยาวจนแหลกละเอียด เศษชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศ ราวกับอาวุธลับอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ชาวบ้านตกใจถึงกับต้องขยับถอยหลัง

“อ่า......เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้า......! ” ชายคลุมหน้าตะโกนเสียงดัง จิตใจเกิดความคิดที่จะถอยร่น เตรียมที่จะหลบหนีแล้ว คนเบื้องหน้านี้ถึงแม้จะไม่มีพลังความสามารถมากนัก แต่มีร่างกายที่น่าหวาดกลัว แข็งแกร่งดุดัน หลังจากที่ถูกโจมตีใส่สองครั้ง เขาก็แสดงสัญญาณของความพ่ายแพ้ออกมาบ้างแล้ว

ยังไม่ทันรอให้เงารางรอบกายของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก็ถูกพลังหมัดที่รวดเร็วของจื่อเฉินชกใส่จนกระเด็นลอยไปไกล

“กร็อกแกร็ก! ” ครั้งนี้ เพราะแรงพลังหมัดที่หนักหน่วง ทำให้กระดูกซี่โครงของชายคลุมหน้าหักไปหลายซี่ ชายคลุมหน้าหวาดกลัวอย่างมาก จนต้องถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้เดรัจฉาน! ” แต่จื่อเฉินก็ยังคงราวกับเป็นเงาของชายคลุมหน้านั้น ไม่ว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะหลบหนี จะเหาะเหินไปที่ไหน จื่อเฉินก็สามารถไล่ตามประชิดตัวอีกฝ่ายหนึ่งได้ พร้อมกับชกหมัดที่รุนแรง ซึ่งภายใต้พลังที่หนักหน่วงของจื่อเฉินทำให้ชี่แท้ป้องกันกายฟ้ากำหนด แหลกสลายลงไปในพริบตา

จื่อเฉินสีหน้าหม่นหมอง แล้วปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง จากเสียงกร็อกแกร็กที่ดังขึ้น พบว่ากระดูกบริเวณหน้าอกของชายคลุมหน้าได้หักลงไปอีกหลายซี่ และชี่แท้ที่เพิ่งปรากฏขึ้นมานั้นก็ถูกชกจนแหลกสลายลงไปอีกด้วย

“ไอ้หนุ่ม หากแกกล้าที่จะฆ่าข้า ข้ารับรองว่าแกจะต้องตายลงอย่างอนาถเป็นแน่” ชายคลุมหน้าเจ็บปวดทรมาน พร้อมกับพูดข่มขู่ขึ้น

“คิดจะตาย มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ข้าพูดเอาไว้แล้วว่า จะให้แกตายทั้งเป็น” จื่อเฉินใช้มือจับตัวของอีกฝ่ายหนึ่ง ด้วยชี่แท้ระหว่างนิ้วที่พลุ่งพล่านขึ้นนั้น ก็ทำให้เกิดเสียงกระดูกหักดังขึ้นติดต่อกันไม่หยุด โดยแขนข้างหนึ่ง ได้ถูกจื่อเฉินหักทำลายลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

“อ่า......ไอ้หนุ่ม หากเจ้าฆ่าข้า ก็เท่ากับว่าเจ้าไปยั่วยุก่อเรื่องกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่แล้ว ต่อให้เจ้าจะเป็นลูกชายของเจ้าเมืองหยุนเมิ่ง ก็จะต้องตายลงด้วยเช่นกัน”

“กร็อกแกร็กกก! ”

จื่อเฉินมีสีหน้าท่าทางที่เย็นชา และออกแรงพลังที่มืออีกครั้ง แขนอีกข้างหนึ่งของชายคลุมหน้าก็แหลกละเอียด แต่เมื่อมองจากภายนอกแล้วก็ยังเป็นเหมือนเดิมปกติ

“ปล่อยข้าไป ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน” ชายคลุมหน้ามีเหงื่อไหลออกมาบริเวณหน้าผาก และก็ยังคงพูดข่มขู่ ด้วยท่าทางแข็งกร้าว

“ตอนที่ฆ่าคนในหมู่บ้าน ทำไมถึงไม่คิดที่จะปล่อยคนอื่นไปบ้างล่ะ แม้แต่เด็กทารกก็ยังไม่ละเว้นเลย แกมันชั่วช้ากว่าเดรัจฉานเสียอีก” จื่อเฉินใช้เท้าเยียบย่ำลงไป ที่ตันเถียนของอีกฝ่ายหนึ่ง เสียงดุดันดังขึ้น ตันเถียนถูกทำลายลง ชีวิตของชายคลุมหน้าถือว่าจบสิ้นไร้ค่าแล้ว

โดยชีวิตของเขาในวันนี้ ถือว่ามาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

ตันเถียนถูกทำลาย ชายชุดดำที่ก่อนหน้านี้ยังคงมีสีหน้าท่าทางที่ดุดัน กลับหดหู่เศร้าหมองลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ส่งเสียงฮึ โดยที่ไม่ได้พูดจาอะไรอีก