บทที่ 181

ชายคลุมหน้าตายลง พลังชีวิตอันแข็งแกร่ง ต้องใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าถึงถูกฆ่าตายลงได้ ความตายอันน่าอนาถ ไร้ซึ่งซากศพ แม้แต่กระดูกที่ใหญ่เท่าฝ่ามือก็ไม่เหลือไว้

“เดรัจฉานตัวนี้ ทำบาปสร้างกรรม ฆ่าคนไว้มากมาย”

“เฮ้อ ฟ้าไม่ยุติธรรม เดรัจฉานตนนี้ฆ่าคนไปมากมาย ทำไมกลับใช้แค่ชีวิตเดียวมาชดใช้”

“คนที่อตายไป ขอให้พวกเจ้าไปอย่างสงบ ความแค้นของพวกเจ้า พวกเราได้รับชำระแล้ว”

หลังจากที่คนชั่วร้ายได้ถูกกำจัดลง หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความหดหู่ มีฝนตกลงมาจากท้องฟ้า ราวกับว่าเห็นด้วยกับความไม่ยุติธรรมของคนธรรมดาเหล่านี้

ชีวิตคนดั่งต้นไม้ใบหญ้า ถึงเวลาตายก็ตายไปกันหมด น่าอนาถในเหลือเกิน !

หมู่บ้านก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างก็โศกเศร้า บางคนหลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด คนในหมู่บ้านเหล่านั้นล้วนเป็นญาติพี่น้องของพวกเขา ภายในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความร่าเริงก่อนหน้านี้ วันนี้กลับเต็มไปด้วยความรันทดหดหู่

จื่อเฉินคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ไม่มีใครลืมเลือน คนในหมู่บ้านยกย่องเขาราวกับเทพเจ้า

พากันฆ่าหมูฆ่าแกะให้จื่อเฉินกิน

“ขอบคุณพวกท่านมาก ไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ ข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบไปทำ ดังนั้นจึงขอตัวก่อน” เขาเป็นตัวแทนแก้ปัญหาให้ผู้อื่น แต่ไม่มีใครคอยแก้ปัญหาให้เขา แถมยังมีคนคอยตามฆ่าเขาด้วย

“จอมยุทธน้อย ท่านคือคนที่ช่วยชีวิตหมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกเราเอาไว้ ยังไงวันนี้ก็ทานข้าวกับพวกกราสักมื้อเถอะ” ชาวบ้านต่างก็คะยั้นคะยอ

“ข้อจะกลับไปเชือดหมู” คนฆ่าสัตว์หยิบมีดของเขาที่ล้างทำความสะอาดแล้วออกไป

“บ้านข้ายังเหลือแม่ไก่อีกตัวหนึ่ง อายุห้าหกปีแล้ว ข้าไปเชือดก่อนล่ะ”

“บ้านข้ามีเนื้อตากอยู่ ตุ๋นไว้แล้วด้วย”

ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็กระตือรือร้น

มีชาวบ้านที่เพิ่งเสียชีวิตไปกันได้ไม่นาน คนที่รอดมาหลายคนใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่กลับต้องการเลี้ยงฉลองให้แก่จื่อเฉิน ให้เขาได้ทานอาหารดี ๆ สักมื้อ เพื่อแสดงออกถึงความซาบซึ้งใจที่มีให้กับจื่อเฉิน

เมื่อมองไปยังชาวบ้านชนบทเหล่านี้ ในใจของเขาได้แต่คร่ำครวญ ฟ้าดินไม่เป็นธรรม ชาวบ้านที่นี่เพื่อจะรักษาชีวิตของตนไว้ เพื่อให้ทุก ๆ วันมีอะไรกิน ตลอดมาไม่เคยสร้างปัญหา แต่ปัญหากลับเข้าหาพวกเขา แต่ละหมู่บ้านกลับต้องมาตาย

จื่อเฉินจากไป เขานั้นกินอะไรไม่ลงเลยจริง ๆ พวกชาวบ้านเพิ่งจะตายไป กำลังคนลดลงไปมาก เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับพวกเขาอีก

ขณะที่กำลังเดินจากไป ชาวบ้านต่างก็พากันออกมาบอกลา