บทที่ 182

จื่อเฉินในตอนนี้ได้ฆ่าผู้แขงแกร่งแดนฟ้ากำหนดไปแล้วหลายคน แต่เพียงแค่เห็นเขาครั้งเดียวก็สามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณอันอันตราย อย่างน้อยที่สุดเขาน่าจะเป็นยอดฝีมือแดนจิตแท้

จื่อเฉินใจเต้นรัว คนที่ดูธรรมดาคนนี้คือแดนจิตแท้ ส่วนอีกสี่คนที่อยู่ข้าง ๆ คือแดนฟ้ากำหนด

“กลุ่มนี้ดูแปลก ๆ” แค่กลุ่มเล็ก ๆ แต่กลับปรากฏยอดฝีมือถึงห้าคน จื่อเฉินไม่คิดอีกแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนธรรมดา

พวกเขาล้วนซ่อนพลังเอาไว้ ทั้งหมดนี่ล้วนเป็นยอดฝีมือ

ทั้งห้าคนนี้คือคนของกลุ่มด้านหน้า ก่อนหน้านี้จื่อเฉินไม่ได้ใส่ใจนัก จนกระทั่งเขาละเลย และทำให้กระบี่ต้องจ่ออยู่ที่คอของเขาในตอนนี้ โดยที่เขาไม่ทันได้รู้ตัวเลย

“อย่าใส่ความกันสิ ข้าไม่ได้ติดตามพวกท่านมา ข้าแค่อยากไปเมืองหยุนเมิ่งก็เท่านั้น เลยไม่รู้ว่าข้าจะขอติดรถไปด้วยได้หรือไม่” จื่อเฉินไปหน้าขมขื่น พยายามพูดเรียกร้องความเป็นธรรม

“ฮึ หลบ ๆ ซ่อน ๆ ตามพวกเรามาตั้งหลายวัน แค่บอกว่าจะไปเมืองหยุนเมิ่งมันจะง่ายดายขนาดนั้นเลยหรือ ?” ชายวัยกลางคนแววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“นี่.......” จื่อเฉินสีหน้าขัดเขิน พูดขึ้นว่า “ข้ากลัวว่าพวกท่านจะเป็นพวกคนเลว ก็เลยไม่อย่าออกไป หลังจากสังเกตได้สองวันก็พบว่าเป็นแค่ขบวนทหารรับจ้างธรรมดา ดังนั้นจึงหวังว่าพวกท่านจะพาข้าไปด้วยได้”

จื่อเฉินพูดออกมาด้วยความจริงใจ ท่าทางเขินอาย จากนั้นพูดขึ้นว่า “ถ้าพวกท่านไม่ตกลงล่ะก็ ข้าขอแค่ตามหลังไปก็พอ จะไม่สร้างความรบกวนให้พวกท่านแน่นอน”

ทันใดนั้น ก็มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหาจื่อเฉิน ในมือมีเศษผลไม้ป่าที่จื่อเฉินกินเหลือเอาไว้อยู่

“มีแค่ของพวกนี้ ไม่พบเครื่องหมายอะไรอย่างอื่น” ชายวันกลางคนหยิบผลไม้ป่าที่ถูกกินเหลือไว้ขึ้นมาดูอย่างละเอียด จากนั้นหันไปมองทางจื่อเฉิน

“งั้นก็ได้ ข้าตกลงให้เจ้ามาด้วย” จื่อเฉินท่าทางยิ่งดูขัดเขินขึ้นไปอีก “ข้าไม่เหลือของกินแล้ว ที่ผ่านมาได้แต่กินผลไม้ป่า ที่อยากไปกับพวกท่าน ก็เพราะต้องการหาอะไรกินด้วย”

“เฮอะ” ชายวัยกลางคนเยาะเย้ย จากนั้นโยนผลไม้ป่าลูกนั้นทิ้งไป และพูดว่า “อยากจะไปกับพวกเราด้วยก็ได้ แต่เจ้ามีคุณสมบัติพอหรือเปล่า”

พูดจบเขาก็มองไปยังคนคนหนึ่งจากทั้งสี่คน

สามคนที่เหลือลดกระบี่ลง ทว่าชายอีกคนหนึ่งกลับแทงกระบี่ออกไป แสงกระบี่วาบ ปาดไปยังคอของจื่อเฉิน

“อ๊ากก....พวกเจ้าจะฆ่าข้างั้นหรือ ข้าแค่จะตามพวกท่านไป กับหาอะไรกิน แค่ขอความช่วยเหลือก็เท่านั้น พวกท่านต้องถึงกับฆ่ากันเลยงั้นหรือ ?” จื่อเฉินร้องเสียงหลง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สะกิดเท้า หลบออกไปอยู่ข้าง ๆ

“ฟ้าว !”

แม้จะหลบการโจมตีนี้ไปแล้ว แต่เสื้อผ้าตรงคอก็ถูกตัดจนขาดวิ่น

“พวกท่านต้องการอะไรกันแน่ ข้าไม่ได้ต้องการจะเอาเปรียบพวกท่าน ข้ามีหินหยวน มีเศษหินหยวน ข้าให้พวกท่านได้” จื่อเฉินรีบถอยหลังออกไป คว้าเข้าไปในแขนเสื้ออย่างเร่งรีบ จากนั้นหยิบเศษหินหยวนออกมาหนึ่งก้อน

“โอ้ย อย่าฆ่าข้าเลย”