บทที่ 184

ราวกับว่าชายคนนั้นพูดจนติดลม จื่อเฉินไม่ได้ถามอีก ขณะที่กำลังน้อยเนื้อต่ำใจอยู่นั้น ชายคนนั้นก็ถามขึ้นอีกว่า “พี่นายหญิงคนนั้นพรสวรรค์ล้ำเลิศ มีพลังที่แข็งแกร่ง แต่มีเพียงข้อเสียเดียวเท่านั้น คือเขาชอบไปยุ่งเรื่องของคนอื่น เป็นเดือดเป็นร้อนยแทน คงเพราะว่างไม่มีอะไรจะทำ”

“นี่เป็นจุดแข็งต่างหาก” จื่อเฉินแอบพึมพำเบา ๆ

“คนแบบนี้ หากถูกคนอื่นใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนได้ล่ะก็......!” ชายคนนั้นพูดติดลมเป็นน้ำไหลไฟดับ

“เจ้าแปด ไปดูรอบ ๆ ทีว่ามีอันตรายอะไรรึเปล่า” จู่ ๆ เสียงอันราบเรียบก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการพูดของชายคนนั้นเอาไว้

เจ้าแปดตอบรับ รีบเงียบลงทันที มองด้วยสายตาอันดุร้ายไปทางจื่อเฉิน จากนั้นก็เดินออกไป

หลังจากเจ้าแปดเดินออกไป ที่นี่ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด หลงเหลือเพียงเสียงไฟปะทุจากกองไฟ

ทั้งคืนเงียบสงัด จนกระทั่งเช้าตรู่ ทุกคนต่างก็กินอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อย และออกเดินทางต่อ

“เจ้าเก้าทำไมยังไม่กลับมาอีก ?” ยังคงเป็นคำถามเดิม

“หรือว่าจะฆ่าคนจนเพลินซะแล้ว บอกไปแล้วว่าให้รีบหน่อยไม่ใช่หรือ ?” อีกคนพูดขึ้น

จื่อเฉินที่ก่อนนี้เป็นทองไม่รู้ร้อน เมื่อได้ยินการสนทนาเมื่อครู่ จิตใต้สำนึกของเขาก็ปรากฏภาพของบุคคลหนึ่งขึ้น ร่างของชายชุดดำที่สวมหน้ากากบิงบังใบหน้าเอาไว้

“หรือว่าเขาจะเป็นเจ้าเก้า ?” จื่อเฉินใจเต้นรัว

เสียดายที่วันนั้นเขาไม่ได้มองใบหน้าที่แท้จริงของชายคลุมหน้า ทันใดนั้นจื่อเฉินก็มองไปยังอาวุธของพวกเขา ซึ่งล้วนเป็นกระบี่ และยังเหมือนกับอาวุธของชายคลุมหน้าด้วย

“หรือว่าจะเป็นพวกเขา พวกเขาสั่งให้ชายคลุมหน้าไปฆ่าชาวบ้าน แต่เพื่ออะไรกันล่ะ ?” สีหน้าของจื่อเฉินดูไม่ปกติ

ตลอดทางไม่มีใครสนใจเขา เขาก็แค่คนที่สัญจรไปมาเท่านั้น และเพราะว่าไม่มีใครสนใจเขาเลยนั่นเอง ทำให้เวลาพูดอะไรจึงไม่มีการหลีกเลี่ยงเขา

“เจ้าเก้าคงไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรอกมั้ง ?”

“ไม่หรอก พวกมดน้อยจะทำอะไรเจ้าเก้าได้ เขาคงคิดว่าปัญหาไม่ใหญ่ เลยอยากสร้างความวุ่นวายขึ้นอีกหน่อยน่ะ”

จื่อเฉินฟังด้วยความตกใจ ในใจเกิดไฟปะทุขึ้นจุดหนึ่ง ไม่คิดว่าชายคลุมหน้าคนนั้นจะมีพันธมิตรอยู่ด้วย แถมล้วนเป็นพันธมิตรกับคนที่โหดร้ายเยี่ยมสัตว์เดรัจฉาน

จื่อเฉินจิตใจสับสน ชายคลุมหน้ากับพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน คนเหล่านี้ฆ่าคนเป็นผักปลา การให้เขาไปส่งข่าว นั่นหมายถึงการส่งเขาไปตาย

เขาคิดจะหนีไป ทว่ากลับรู้สึกได้ว่าท่าไม่ดีอย่างยิ่ง ราวกับว่ามีงูพิษแอบซ่อนตัวอยู่ในความมืด พร้อมที่จะฆ่าเขาได้ตลอดเวลา

จื่อเฉินยังแสดงสีหน้า ยังคงเงียบขรึมเหมือนเดิม พร้อมที่จะหนีไปตลอดเวลา