บทที่ 186

ภายใต้ลำแสงกระบี่ พวกเขาไม่มีหนทางให้หลบเลี่ยง ทำได้เพียงแค่รอความตายเท่านั้น

“เจ้าเจ็ด เจ้าแปด....” เสียงร้องคร่ำครวญดังระงม ยอดฝีมือแต่ละคนต่างก็ค่อย ๆ ล้มลง

ทั่วทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่ ภายในค่ายกลตอนนี้ไม่เหลือช่องว่างอีกแล้ว พวกเขาถูกลำแสงกระบี่ล้อมรอบเอาไว้ และในทุก ๆ เล่มแฝงด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ปกคลุมทั่วท้องฟ้า ราวกับตาข่ายฟ้าดินที่คลุมพวกเขาเอาไว้

“ปัง !”

จื่อเฉินกำปั้นส่องแสงสีเงิน แสงสีเงินสว่างวาบ สายฟ้าเคลื่อนไหว ในขณะที่ไร้หนทางหลบหลีกลำแสงกระบี่นั้น เข้าทำลายกระบี่ไปหลายเล่ม เขาที่ควรล้มลงกลับมาปลอดภัย มีเพียงร่องรอยสีดำตามเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเท่านั้น ส่วนที่เกือบถูกตัดจนกลายเป็นเศษผ้า ยังคงเกาะอยู่บนร่างกายของเขา

“ปัง !”

ชายไว้หนวดเคราถูกบังคับให้ถอยกลับ ลำแสงกระบี่มากมายร่วงหล่นเข้าใส่รถม้า ภายใต้เสียงดังตูมตาม รถม้าพังทลาย ชายชราที่อยู่ด้านในไม่ปรากฏเสียงใดๆ ขึ้น คล้ายกับว่าได้เสียชีวิตไปแล้ว

“หนอนบ่อนไส้มันสมควรตาย เจ้า ต้องเป็นเจ้าแน่นอน” ยอดฝีมือฟ้ากำหนดคนนึงหันมา มองแต่เพียงจื่อเฉิน แววตาลุกเป็นไฟ ไม่สนใจลำแสงกระบี่มากมายเหล่านั้น พุ่งเข้าไปฆ่าจื่อเฉิน

“ไอ้โง่ จะเป็นข้าได้ยังไง ?” จื่อเฉินด่าออกไปด้วยความโมโห ปลายเท้าสะกิด ส่องแสงสีเงินเคลื่อนตัวออกไปด้านข้าง

“อั่ก !” “อั่ก !” “อั่ก !”

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นเป็นชุด จุดที่เขายืนก่อนหน้านี้ อย่างน้อยที่สุดก็ปรากฏลำแสงกระบี่นับสิบเล่ม ทั้งหมดพุ่งเข้าแทงร่างของยอดฝีมืออีกสองคน ด้านหลังถูกลำแสงกระบี่อันรุนแรงเข้ากระแทกจนลอยกระเด็นออกไป พลังชีวิตดับลง

“เจ้าซุกซ่อนตัวเองเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร ?” ขณะนั้นเอง ยอดฝีมือฟ้ากำหนดอีกหนึ่งคนได้ตายลง บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่ มากมายนับไม่ถ้วน คล้ายกับแหขนาดใหญ่ จะหลบอย่างไรก็ไม่พ้น ได้แต่รอความตายเท่านั้น

ค่ายกลพันกระบี่ลวงตา ถูกขนานนามว่าไม่สามารถทำลายได้ ในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกเขาตายกันแล้วเจ็ดแปดคน จิตใจของพวกเขาเริ่มสิ้นหวัง แต่ก็อาฆาตแค้นสุดขีด เจ้าจู่โจมจื่อเฉินหวังให้เขาชดใช้สิ่งที่เกิดขึ้น

“ไสหัวไป !”

จื่อเฉินตะโกนออกไป ในตอนนั้นเขาไม่ยั้งมืออีกแล้ว เขาสะกิดเท้า หลังจากหลบลำแสงกระบี่เล่มหนึ่งแล้ว ก็ปล่อยหมัดไปยังฟ้ากำหนดที่อยู่ด้านหน้าทันที หมัดนี้ส่องแสงสีเงิน ต่อยออกด้วยพลังอันน่าทึ่ง

“บูม !”

หมัดอันทรงพลัง กระแทกจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยออกไป ในวินาทีนั้น ร่างของเขาก็ถูกลำแสงกระบี่แทงจนกลายเป็นเม่น ส่วนจื่อเฉินเองก็ถูกลำแสงกระบี่เฉียดไปสองเล่ม เล่มแรกเฉือนผิวหนังของเขาไป แต่เป็นผิวหนังชั้นนอก ส่วนอีกเล่มเกือบแทงทะลุหน้าอกของเขา

พลังของลำแสงกระบี่นั้นรุนแรงมาก ถ้าหากจื่อเฉินไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งล่ะก็ คงไม่มีทางต้านทานไว้ได้แน่

“ฆ่ามัน มันต้องเป็นหนอนบ่อนไส้แน่นอน มันคือคนทรยศ ต่อให้ตายก็ต้องฆ่ามันให้ได้” ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดคนอื่น ๆ ที่รอดชีวิตมาได้ และคิดว่าคงอยู่ได้อีกไม่นานล้วนพุ่งเข้าจู่โจมจื่อเฉิน

“หนอนบ่อนไส้ ? ขยะอย่างพวกเจ้าเนี่ยนะ แล้วจะให้ข้าทรยศอะไรอีก ? ตัวเองก็เป็นคนชั่วช้า ก่อกรรมทำเข็ญไว้มาก ทำแต่เรื่องโหดร้าย เรื่องดี ๆ ไม่คิดจะทำ ตายน่ะสมควรแล้ว” จื่อเฉินไม่ทนอีกต่อไป ในขณะที่หลบลำแสงกระบี่ไปด้วย ตอนนี้เขาถูกห้าคนโอบล้อมเอาไว้ เขาไม่จำเป็นต้องฆ่าอีกฝ่าย แค่ไม่ให้ตัวเองตายก็พอแล้ว ขอเพียงยังรอดอยู่ ลำแสงกระบี่ที่อยู่เต็มท้องฟ้า สามารถฆ่าพวกเขาได้