บทที่ 187

ช่องเขากว้างใหญ่ สายลมพัดผ่าน ดูสงบเสงี่ยม แต่กลับมีค่ายกลสังหารอันแข็งแกร่งอยู่ สงครามสังหารยังคงดำเนินต่อไป

ขณะนั้น ร่างของจื่อเฉินมีรอยแผลอยู่สี่แผล เลือดสด ๆ ไหลออกมา หัวใจเติมพลังอย่างต่อเนื่อง เขาในตอนนี้ยังไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต

ค่ายกลพันกระบี่ลวงตา เป็นค่ายกลจู่โจมระดับหนึ่ง พลังรุนแรง มีชื่อเสียงมากในเมืองหยุนเมิ่ง พูดได้ว่าหากใช้ค่ายกลนี้ล่ะก็ ใครที่เข้าไปล้วนต้องตาย

ซึ่งแน่นอนว่าค่ายกลนี้ย่อมเกิดจากหวางฉง อีกฝ่ายมีพลังของแดนจิตแท้ แข็งแกร่งผิดมนุษย์มนา ดังนั้นด้วยค่ายกลนี้ ชายไว้หนวดเคราและคนอื่น ๆ จึงไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้ ทำได้เพียงตั้งรับเท่านั้น

จากแรงกระตุ้นของค่ายกล ทำให้พลังยิ่งแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ลำแสงกระบี่ยิ่งทวีความคม เข้าสังหารทุกชีวิตให้ดับสิ้น แต่ว่าพลังที่ใช้ก็ยิ่งมาก ทุก ๆ วินาทีที่ผ่านไป เผาผลาญพลังงานไม่หยุด

นี่ควรเป็นเวลาตายของจื่อเฉิน ในใจของเขาสิ้นหวัง แต่ก็ยังคงไม่ยอมแพ้ ฮึดสู้จนถึงวินาทีสุดท้าย

“ทำไมแกยังไม่ตายอีก ?”

จื่อเฉินแทบจะทนไม่ไหวแล้ว นอกนั้นอีกสามคนเองก็เช่นกัน หนึ่งในนั้นเมื่อเห็นจื่อเฉินบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ยังไม่ตายสักที ก็อดไม่ได้ด่าเขาด้วยความโมโห แต่การไขว้เขวเพียงเล็กน้อย ทำให้ลำแสงกระบี่แทงผ่านร่างของเขา

ตายไปอีกหนึ่งคน

“หุบปากไป !” ยอดฝีมืออีกคนหนึ่งกะโกนออกมาด้วยความโกรธ ร่างของเกิดการระเบิดขึ้น พลังอันไร้ขีดจำกัดไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง หวังจะทำลายลำแสงกระบี่รอบตัว แต่ว่ายังไม่ทันที่เขาจะโจมตีออกไป ลำแสงกระบี่นับสิบเล่มได้บินเข้ามา เข้าทำลายการป้องกันของเขาเสียก่อน

“อั่ก !” “อั่ก !” “อั่ก !”

ลำแสงกระบี่บินทะลุผ่านร่างของเขา ในวินาทีนั้น เขาไม่หลงเหลือรูปร่างของคนอยู่อีกแล้ว

เนื่องจากจำนวนคนลดน้อยลง ทำให้แต่ละคนต้องเผชิญหน้าลำแสงกระบี่ที่มากขึ้น

ในตอนนั้นยังเหลืออีกสองคน จื่อเฉินบ่นอุบ แผลบนร่างกายค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ดูเหมือนว่านี่คือช่วงสุดท้ายของชีวิตแล้ว ถ้าหากไม่มีหัวใจพิเศษล่ะก็ ป่านนี้เขาคงตายไปนานแล้ว

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ชายไว้หนวดเคราก็หันมาทางจื่อเฉิน แววตาอันเยือกเย็นจ้องมาที่เขา

“คิดไม่ถึงว่าอาวุโสหอทลายฟ้าอย่างข้า ต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่ แผลการทุกอย่างต้องพังลงอย่างไร้ค่า ก่อนหน้านี้ข้ามองเจ้าผิดไป คนอื่น ๆ ล้วนตายไปจนหมด ถือว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่ว่า เมื่อจะตายข้าก็ขอตายไปกับเจ้าด้วย !” ชายไว้หนวดเคราพูดอย่างหนักแน่น ร่างกายแผ่จิตสังหาร ลมปราณจิตแท้ไหลเวียนอย่างหนาแน่น กระโจนเข้าหาจื่อเฉินทันที

“บูม !”

ลำแสงกระบี่สว่างจ้า ครอบคลุมทั่วท้องฟ้า แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่าอันรุนแรง ปกคลุมทั้งค่ายกล ไร้ช่องว่างให้แม้แต่ลมพัดผ่านคล้ายกับตาข่ายขนาดยักษ์ ลำแสงกระบี่ทั้งหมดพุ่งเข้าจู่โจมคนทั้งสอง

ภายใต้แรงสั่นสะเทือน ทุกสิ่งอย่างจบสิ้น จื่อเฉินและชายไว้หนวดเคราค่อย ๆ ล้มลง

ภายในค่ายกลตกอยู่ในความเงียบสงบ ลดเลือดนองเป็นสายน้ำเล็ก ๆ ไม่หลงเหลือผู้รอดชีวิตอีก

“ปัง !” “ปัง !” “ปัง !”

ด้านนอกค่ายกล หินหยวนระเบิดออกทีละชิ้น ๆ เขาสูญเสียพลังจิตทั้งหมด