บทที่ 188

ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าศพโดยที่ไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นิ่งเงียบรอทุกคนกลับมา

ม้าลากรถนอนตายอยู่บนพื้น สิ่งของกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เอ่อนองไปด้วยเลือด รถม้าคันสุดท้ายพังทลาย แผ่นไม้แตกละเอียดอยู่เต็มพื้น กลายสภาพเป็นกองเศษไม้

“ปัง !”

จู่ ๆ เศษไม้เหล่านั้นหมุนวนในอากาศ เหมือนคมดาบที่ล่องลอยกลางอากาศ เปล่งแสงสว่างออกมา

“ฟิ้ว !” “ฟิ้ว !” “ฟิ้ว !”

เสียงดังในอากาศ เศษไม้นับไม่ถ้วนกลายสภาพเป็นกระบี่คล้ายกับค่ายกลพันกระบี่ลวงตา พุ่งเข้าจู่โจมหวางฉง

“กล้าดีนัก ยังเหลืออีกหนึ่งคน” หวางฉงสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน ราบเรียบดั่งเดิม เขาฉีกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แสงสีฟ้ากระจายออกรอบกาย ลมปราณอันหนาแน่นไหลเวียน บรรยากาศโดยรอบปั่นป่วน เขายังคงไม่ขยับ เศษไม้ที่บินอย่างรวดเร็วหยุดลงตรงหน้าเขาห่างออกไปสามเมตร

แสงที่เศษไม้หรี่ลง ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น

“ฉัวะ !”

ทันใดนั้น เสียงกระบี่แหวกอากาศดังขึ้น กระบี่ที่เกิดจากเศษไม้บินพุ่งเข้ามาในอากาศ แฝงด้วยเจตนาฆ่าอันรุนแรง พลังอันมหาศาลพุ่งเข้าใส่หว่างคิ้วของหวางฉง

เกราะป้องกันบนร่างหวางฉงเปล่งแสงสีฟ้า เข้าเผชิญหน้าคมกระบี่ด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง นิ้วมือส่องแสง ชี้ออกไปยังกระบี่ด้านหน้า

“แต๊ง !”

นิ้วมือคล้ายกระบี่ ส่องประกายเจิดจ้า ชี้ไปที่กระบี่ยาวเบื้องหน้า จนเกิดเสียงโลหะกระทบ ร่างของหวางฉงถอยหลังออกไป แสงสีฟ้ารอบกายกะพริบ แวววับสลับไปมา ยังไงดูองอาจเหมือนเดิม

ทว่าด้านหน้า ชายชราชุดเทาได้ปรากฏตัวขึ้น อีกฝ่ายยืนอยู่ในอากาศ แผ่ลมปราณมหาศาล ร่างกายไม่ร่วงหล่นลงมา เขาคือยอดฝีมือครองฟ้าได้

“หวางฉง สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยุนเมิ่ง แผนของพวกเราหอทลายฟ้าในครั้งนี้ ถือว่าไม่ได้เสียเปล่า” แววตาของชายชราชุดเทาราวกับสายฟ้า กระบี่ยาวเยือกเย็นอำมหิต แต่กลับคล้ายกับน้ำในฤดูใบไม้ผลิ กระเพื่อมอย่างต่อเนื่อง

“แกรก ๆ”

หวางฉงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นิ่งและสงบ ชุดเกราะส่องแสงสีฟ้า ส่งเสียงแกรก ๆ รอยแตกแพ่กระจายออกค้ลายกับใยแมงมุม

“ตาเฒ่าหอทลายฟ้า ตายซะเถอะ !”

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้น ตามมาด้วยลมปราณอันบ้าคลั่งคล้ายกับเปลวเพลิง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง แสงสีแดงร่วงลงสู่พื้น โดยทุก ๆ เส้นนั้นราวกับคมกระบี่

ท้องฟ้าผิดแปลกไป ชายชราชุดเทาสีหน้าเคร่งขรึม ดูประหลาดใจ กระบี่ในมือสลายกลายเป็นแสงเจิดจ้า คล้ายกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง แผ่รัศมีลำแสงออก พุ่งตรงเข้าหาแสงสีแดง