บทที่ 190

“บูม !”

แสงสีแดงเปล่งประกายราวกับงูทิพย์ ส่องแสงสว่างจ้าอันทรงพลัง สายฟ้าสลายไปในพริบตาเดียว ร่างของจื่อเฉินกระเด็นลอยออกไป

จื่อเฉินตกตะลึง เลือดลมในร่างกายไหลพลุกพล่าน สะกิดปลายเท้า หลบหนีไปยังอีกฟากทันที แต่ทว่าความเร็วของหวางเซียนเอ๋อนั้นเร็วยิ่งกว่า ดวงตากลมสวยเกิดประกาย ราวกับประหลาดใจเล็กน้อย เคลื่อนไหวอีกหนึ่งครั้งเข้ามาขวางจื่อเฉินเอาไว้ จากนั้นชี้นิ้วออกมาอย่างแผ่วเบา อย่างไม่ใส่ใจ ทันหมดนั้นแสงสีแดงก็ปรากฏขึ้น

“อ๊าก !” จื่อเฉินตะโกนออกมาด้วยความโกรธ แววตาเกิดประกายคล้ายดวงดาว สองมือกำหมัดแน่น ส่องแสงสีเงิน ประกายแวววาว ปล่อยหมัดออกไปราวกับสัตว์ประหลาดดุร้าย

“บูม !”

หมัดอันแข็งแกร่ง หลอมรวมด้วยพลังเทพจิงชี้ เป็นหมัดขั้นสูงสุดของจื่อเฉิน หมัดนี้สามารถต่อยทำลายได้แม้แต่ร่างของยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนด แต่กับอัจฉริยะแดนจิตแท้ ยังถือว่าอ่อนแอนัก แสงสีเงินบนหมัดสลายไป ร่างลอยละลิ่ว ปากกระอักเลือดออกไป

“ปัง !”

ขณะนั้น ร่างของจื่อเฉินร่วงลงสู่พื้น คมกระบี่อันเยือกเย็นนับไม่ถ้วน เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าจ่ออยู่ที่คอหอยของเขา

“อย่าเพิ่งฆ่ามัน คนชั่วอย่างนี้ ให้มาตายอย่างนี้คงจะง่ายเกินไป พามันกลับไปเมืองหยุนเมิ่ง จัดขบวนประจานมัน” แสงบนร่างของหวางเซียนเอ๋อดับลง ร่างพลิ้วไหว จัดการจื่อเฉินได้ด้วยการโจมตีเพียงสองครั้ง

“รับทราบ !”

จากนั้นยอดฝีมือหลายคนก็รีบเข้ามาโค้งคำนับอย่างเคารพ จากนั้นยกจื่อเฉินขึ้นมา

จื่อเฉินมีเลือดออกปาก ถูกหญิงอายุน้อยโจมตีสองครั้งจนพ่ายแพ้ ในที่สุดเขาก็รู้จักความห่างชั้นของอัจฉริยะ ขณะที่ลุกขึ้นมา เขาได้จ้องไปยังหวางเซียนเอ๋ออย่างโหดเหี้ยม

“ไอ่หนุ่ม หลับตาของเจ้าซะ ใบหน้าคุณหนูของเราคนโหดเหี้ยมอย่างเจ้าไม่ควรค่าแลตามอง ระวังข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา” ยอดฝีมือแดนจิตแท้ข้าง ๆ พูดอย่างเยือกเย็น “ยกขึ้นมา กลับไปทำลายกระดูกมันซะ จากนั้นเอาไปประจาน หลีกเลี่ยงอย่างให้มันคลั่งจนฆ่าคนธรรมดาได้”

“เฮอะ ถูกผิดไม่สนใจ แม้แต่จับคนยังจับผิด เจ้าหญิงอัจฉริยะบ้าอะไรกัน ข้าเห็นก็แค่นังผู้หญิงบ้า” จื่อเฉินไร้เรี่ยวแรง เขานั้นถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเลว ต่อให้แก้แก้ต่างอย่างไรก็ไร้ผล ทำได้แค่ด่าทอออกมา

“แก กล้าดียังไง” ยอดฝีมือแดนจิตแท้โกรธจัด ยกหมัดขึ้น คิดจะต่อยปากของจื่อเฉิน

“ช้าก่อน” หวางเซียนเอ๋อสีหน้าบูดเบี้ยว ขบฟันแน่น ปากแดงระเรื่อ พูดขึ้นว่า “เจ้าบอกว่าข้าปรักปรำเจ้า งั้นเจ้ากล้าพูดรึเปล่าว่าไม่ได้มากับพวกมัน”

“ข้ามากับพวกเขานั้นไม่ผิด แต่ข้าถูกบังคับระหว่างทาง พวกเจ้าไม่แยกแยะถูกผิด ฆ่าคนไปทั่ว คนอย่างเจ้าโตมาก็สวย ไม่คิดว่าจะไร้สมอง” จื่อเฉินสบถออกมา เข้าทุ่มทุกอย่างสุดตัว

“ไอ่เด็กนี่ รนหาที่ตายซะแล้ว” ยอดฝีมือแดนจิตแท้โกรธจัด ลมปราณอันหนาแน่น พลังจิตไหลเวียน กำลังจะทุบลงไปกลางกะโหลกศีรษะของจื่อเฉิน

แสงสีแดงปรากฏขึ้นราวกับงูทิพย์ พันรอบแขนของยอดฝีมือแดนจิตแท้เอาไว้ เขาหยุดชะงัก ลดมือลง พลางพูดออกมาว่า “คุณหนูรองมีเมตตา แต่อย่าโดนมันหลอกเอาได้”