บทที่ 191

ฝ่ามือปกคลุมพื้นดิน แฝงด้วยแรงกดดันน่าหวาดกลัว รัศมีครอบคลุมออกไปหลายสิบเมตร พุ่งลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ด้วยลมปราณอันเข้มข้น

คนของเมืองหยุนเมิ่ง ที่บินเข้าหาหวางเซียนเอ๋อ ล้วนเข้าปกป้องนางด้วยชีวิต ส่วนจื่อเฉินที่อยู่เพียงลำพังนั้น แววตาเหลือแต่ความสิ้นหวัง

การโจมตีจากแดนครองฟ้า เขาเป็นแค่แดนชี่แท้ จะสามารถรับมือได้อย่างไร

ป่าไม้เกิดการระเบิด เศษไม้ลอยคว้างในอากาศ มีรอยฝ่ามืออยู่ตรงกลาง เกิดสภาวะสุญญากาศขึ้น ชายชราชุดเทายืนอยู่บนอากาศ สีหน้าเย็นชา ลมปราณราวกับภูเขาขนาดใหญ่

ร่างกายของหวางเซียนเอ๋อปรากฏแสงสีแดงสว่างจ้า ดวงตาส่องสว่างแพรวพราว แจ่มใสไร้ที่ติ ลมปราณจิตแท้ไหลเวียนรอบกาย ป้องกันการโจมตีครั้งนี้เอาไว้

“บูม !”

ฝ่ามือร่วงลง ในขณะนั้น เสียงกระดูกแหลกละเอียดดังออกมาอย่างน่าเวทนา เสียงดังฟังชัด ด้วยฝ่ามืออันน่ากลัว ไม่รู้ว่าได้ฆ่าคนไปแล้วเท่าไหร่

แดนฟ้ากำหนด แค่สัมผัสก็ตาย ร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

จื่อเฉินรับรู้ได้ถึงอันตรายถึงชีวิต ฝ่ามือนี้ราวกับแรงกดดันของทวยเทพ ชี่แท้อย่างเขาไม่มีทางที่จะต้านทานไว้ได้ ในขณะนั้นทุกคนต่างก็เข้าปกป้องหวางเซียนเอ๋อ ไม่มีใครสนใจเขา สิ่งที่รอคอยเขาอยู่ก็คือความตายเท่านั้น

“หึ่ง !”

ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต หน้าอกของจื่อเฉินเกิดการสั่นสะเทือนขึ้น บนแผ่นเกราะสีดำจู่ ๆ ก็เปล่งแสงสีดำออกมา ไหลเวียนรอบตัวจื่อเฉินราวกับสายน้ำ ในทันใดนั้นมันได้ห่อหุ้มป้องกันจื่อเฉินเอาไว้

“ปัง !”

ฝ่ามือที่ลงมา รัศมีแห่งการทำลายล้างระเบิดขึ้น พื้นที่นับสิบลี้โดยรอบกลายเป็นสุญญากาศ เงียบสงัด ต้นไม้อายุร้อยปีตายเรียบ เศษไม้ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ บนพื้นดินไม่เหลือเขาของผู้รอดชีวิตอีก

“ฮาฮา อัจฉริยะเมืองหยุนเมิ่ง ตายซะ” ชายชราชุดสีเทาลอยอยู่บนอากาศ แววตาดั่งสายฟ้า หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม ในทันใดนั้น เขารับรู้ได้ถึงความนิ่งของอีกฝ่าย จากนั้นเกิดแสงสีแดงสว่างกะพริบ

“ยังไม่ตายงั้นรึ ?” ชายชราแสยะยิ้ม ลมปราณหนาแน่นขึ้นอีกครั้ง กระแทกฝ่ามือลงมาอีก ในขณะนั้น ได้มีรอยฝ่ามืออันน่ากลัวร่วงลงมาจากฟ้าถึงสามครั้ง

“ปัง !” “ปัง !” “ปัง !”

ฝ่ามือกระแทกลงบนพื้น ลมปราณน่าหวาดกลัว พื้นดินจมลึกลงไปหลายสิบเมตร ปรากฏเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าขึ้นเด่นชัด

“ดูสิว่าเจ้าจะตายรึเปล่า” ชายชราแสยะยิ้ม โจมตีติดต่อกันถึงสี่ครั้ง เขามั่นใจว่าจะต้องไม่มีใครรอด แต่ยังคงไม่วางใจ เตรียมที่จะโจมตีออกไปอีกสองครั้ง

“ตาเฒ่าหอทลายฟ้า ตายซะเถอะ” ทันใดนั้นเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นอีกฟาก หวางเจิ้นเวยกลายเป็นลำแสง ไล่ตามเขามา

“หวางเจิ้นเวย อัจฉริยะอันดับสองของพวกเจ้าตายไปแล้ว ข้าไปก่อนล่ะ เจ้าเองก็ระวังตัวไว้ ถ้าวันหลังมีคนจ้างเพื่อเอาชีวิตเจ้าด้วยราคาสูงเมื่อไร พวกข้าจะกลับมาอีกครั้ง” ชายชราชุดเทาแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม หายลับไปในท้องฟ้า