บทที่ 192

“ไม่ต้องแล้ว” หวางลั่วส่ายหัวด้วยความยากลำบาก “อวัยวะภายในข้าแหลกหมดแล้ว ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ ก็แค่เฮือกสุดท้ายเท่านั้น”

ราวกับฟื้นคืนสติอย่างกะทันหันก่อนตาย น้ำเสียงของหวางลั่วดูดีขึ้น “คุณหนูรองได้รับบาดเจ็บ ไล่ตามชายหนุ่มคนหนึ่งไป ชายหนุ่มคนนั้นแปลกประหลาดมาก กลับไม่ถูกจู่โจมจนตาย คุณหนูรองตอนนี้อาจตกอยู่ในอันตราย”

“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้าพาเจ้าไปหาหมอ นางไม่ได้สนใจความเป็นตายของเจ้า เจ้ากลับห่วงใยนางได้”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ตอนที่นางไปนางได้ให้ยากับเจ้าแล้ว และส่งพลังจิตแท้กับข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงตายไปนานแล้ว นางแอบออกมาน่ะ เพราะกลัวว่าเจ้าจะลงโทษนาง ก็เลย....นางแค่ไม่รู้ว่าข้าบาดเจ็บ....แค่ยังมีชีวิตอยู่ได้จากการโจมตีของยอดฝีมือครองฟ้าได้สักพัก ข้าก็พอใจแล้ว” น้ำเสียงของหวางลั่วค่อย ๆ เบาลง จนในที่สุด....ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดมาอีก

“ไอ้พวกหอทลายฟ้า ไอ้แก่หอทลายฟ้า มันสมควรตาย ข้าหวางฉง จะไปหาพวกเจ้าเอง” น้ำเสียงของหวางฉงเยือกเย็น แฝงด้วยเจตนาฆ่ามหาศาล

จากนั้นไม่นาน หวางเจิ้นเวยก็ตามมาถึง เขาส่ายหัวแล้วพูดออกไปว่า “หนีไปแล้ว ในช่วงวิกฤติ มันใช้วิธีการซ่อมแซมอาการบาดเจ็บแล้วเปลี่ยนเป็นความเร็วหนีไป”

“ท่านอาสอง ท่านฝังศพพวกเขาก่อนเถอะ ข้าจะตามเซียนเอ๋อไป” หวางฉงลุกขึ้น

“อะไรกัน เซียนเอ๋อก็มาที่นี่ด้วยงั้นหรือ ?” สีหน้าหวางเจิ้นเวยเปลี่ยนไป

“ใช่ นางกำลังไล่ตามชายหนุ่มนั่นไป เจ้านั่นมันหนังเหนียวมาก เกรงว่าเซียนเอ๋อจะตกอยู่ในอันตราย” พูดจบหวางฉงก็ยืนขึ้น แสงสีฟ้ารอบตัววูบวาบ หลังจากหาร่องรอยพบแล้ว เขาก็พุ่งไล่ตามทางนั้นไป

.......

จื่อฉินวิ่งหนีในป่าอย่างไม่ลดละ ร่างเปลี่ยนเป็นสายฟ้า เร่งความเร็วขึ้น หัวใจส่งกระแสพลังไปในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บด้วยความรวดเร็ว

ด้านหลังของเขา มีหวางเซียนเอ๋อที่เหมือนกับหงส์ฟ้า กลายเป็นแสงสีแดง บินอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้โดยที่เท้าไม่สัมผัสพื้น ไล่ตามจื่อเฉินมา

“เจ้าจะตามข้ามาทำไม พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกัน ชายชราคนนั้นก็จะฆ่าข้าด้วย เจ้าไม่เห็นหรือไง ?”

จื่อเฉินหนีไปอธิบายไป โชคดีที่หวางเซียนเอ๋อได้รับบาดเจ็บหนัก ความเร็วจึงลดลงไปมาก ไม่อย่างนั้นจื่อเฉินคงถูกจับได้ไปนานแล้ว

“ในเมื่อข้าปรักปรำเจ้าแล้ว เจ้าจะหนีทำไม ไปเมืองหยุนเมิ่งกับข้า ข้าจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดเอง” หวางเซียนเอ๋อท่าทางพลิ้วไหว น้ำเสียงคมชัดน่าฟัง แต่กลับไล่ตามจื่อเฉินอย่างอาฆาต

แดนจิตแท้สามารถรอดจากค่ายกลพันกระบี่ลวงตา และรอดตายจากการโจมตีของยอดฝีมือครองฟ้า จื่อเฉินสร้างความสนใจให้กับหวางเซียนเอ๋อเป็นอย่างมาก แถมครั้งนี้นางยังแอบออกมา หากกลับไปคงได้รับโทษแน่ นอกจากจะนำคนแปลก ๆ อย่างเขานี่กลับไปด้วย ถึงจะพอให้เจรจาได้บ้าง

“ถ้ากลับไปกับเจ้า ชีวิตข้าคงไม่เหลือแล้ว” จื่อเฉินกลอกตาไปมา ยิ่งเร่งความเร็วขึ้นอีก

คนหนึ่งหนี คนหนึ่งไล่ ความเร็วรวดเร็วยิ่งนัก