บทที่ 193

นกครุฑสยายปีกออกกว้างหลายสิบเมตร ขนปีกสีดำสองข้างคล้ายกับเหล็กเย็น ความเงาแผ่ไอเย็นออกมา เสียงนกร้องร้องดังอย่างต่อเนื่อง เรียกหาพรรคพวกของมัน เกิดเป็นเงาทะมึนปกคลุมจนมืดฟ้ามัวดิน

หน่วยสนับสนุนของสำนักบู๊ในที่สุดก็มาถึง

ครั้งล่าสุดที่สำนักหลิงอู่ถูกกวาดล้าง ได้เกิดการสูญเสียไปจำนวนมาก ยอดฝีมือแดนครองฟ้าตายไปหนึ่งคน ผู้แข็งแกร่งแดนจิตแท้ตายไปหลายคน ส่วนผู้บำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดนั้นก็ตายไปไม่น้อย

นกครุฑห้าตัว ตายไปแล้วสามตัว ถือเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ในขณะที่ชายชุดดำกลับไปขอความช่วยเหลือ แม้จะต้องพบการถูกประณาม แต่มองจากอีกมุมหนึ่ง ทุกคนต่างก็คาดเดาว่า สิ่งที่พวกเขากำลังตามหา เป็นไปได้ว่าอาจจะอยู่ในมือของชายหนุ่มคนนั้น

หลังจากใช้ความสัมพันธ์ที่มี ก็มีคนรับรู้มาว่าชายหนุ่มคนนั้นก็คือจื่อเฉิน ซึ่งมีวิชานิ้วสายฟ้า และความสามารถที่สูงมาก

ดังนั้นในครั้งนี้ เพื่อรับประกันว่าจะหาตัวเขาพบ พวกเขาจึงได้นำยอดฝีมือแดนจิตแท้ออกมาจำนวนมาก รวมทั้งยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดในจำนวนที่มากกว่าออกมาด้วย

นกครุฑส่งเสียงร้องเรียก บนท้องฟ้ามืดครึ้ม ปรากฏนกครุฑขึ้นอีกมาอีกหลายตัว โบยบินอยู่ในอากาศ​ จากนั้นร่างคนของก็พุ่งลงมาจากตัวนกลงมาไล่ฆ่าจื่อเฉิน

“มาเวลาอื่นไม่ได้หรือไงเนี่ย” จื่อเฉินร้องโหยหวน หันกลับมาใช้อีกทางหนึ่งหนี

ในขณะนั้น ชายสวมชุดดำจำนวนมาก ได้เข้าจู่โจมจื่อเฉิน

เสียงตะโกนดังสนั่นท้องฟ้า นกครุฑสยายปีก ปล่อยยอดฝีมือลง และคิดจะโอบล้อมจื่อเฉินเอาไว้

“สมควรตายจริง ๆ” จื่อเฉินด่าด้วยความโกรธ ทำได้เพียงหนีอย่างสิ้นหวังเท่านั้น แต่ว่าด้วยจำนวนคนของสำนักบู๊ที่มีมากกว่า จึงได้ทำการล้อมเขาเอาไว้แล้ว

“เจ้าเป็นใครกัน ?” จู่ ๆ ได้มีเสียงดังขึ้นด้วยความโมโหมาจากที่ไกล ๆ “เรื่องภายในสำนักบู๊ คนนอกรีบไสหัวไปไกล ๆ”

“สำนักบู๊ ยิ่งใหญ่มาจากไหน ที่คือเขตพื้นที่ของเมืองหยุนเมิ่ง ไม่ใช่พื้นที่สำนักบู๊ของพวกเจ้า” จากนั้นเสียงของหวางเซียนเอ๋อก็ดังขึ้น

คนของสำนักบู๊ดูออกว่าหวางเซียนเอ๋อนั้นไม่ธรรมดา ชุดสีแดงปลิวไสว สง่างามราวเทพธิดา มีรัศมีที่แข็งแกร่ง คนแบบนี้คงไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงเรียงนาม และไม่ใช่คนที่ไม่มีใครหนุนหลัง พวกเขาจึงยังไม่คิดที่จะเริ่มลงมือ ได้แต่พูดออกมาว่า “นี่คือเรื่องของสำนักบู๊ของพวกเรา แม่นางออกไปก่อนเถอะ เพื่อหลีกเลี่ยงการลงมือซึ่งจะเป็นภัยต่อกัน”

หวางเซียนเอ๋อยังคงเงียบไม่พูดอะไร ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ผู้หญิงคนนั้นหรือ” จื่อเฉินได้ยินเสียงของพวกเขาคุยกัน แววตาเกิดประกายออกมา คิดอะไรบางอย่างออก

คนคนนี้พลังแข็งแกร่งมาก เป็นถึงแดนอัจฉริยะแดนจิตแท้ พลังต่อสู้คงไม่สามารถเทียบจากคนทั่วไปได้

“คนหนึ่งสำนักบู๊ คนหนึ่งเมืองหยุนเมิ่ง พลังของทั้งสองฝ่ายพอฟัดพอเหวี่ยงกัน พอจะเสมอกันได้” จื่อเฉินหันตัวกลับพุ่งไปหาหวางเซียนเอ๋อ

“เสี่ยวเซียน เจ้าคิดจะพูดไร้สาระอะไรกับพวกมัน คนพวกนี้คือคนที่ข้าเคยบอกเจ้า ไอ้พวกคนชั่ว คิดไม่ถึงว่าจะตามมาถึงที่นี่ได้” ร่างของจื่อเฉินกลายเป็นสายฟ้า พุ่งอย่างรวดเร็วไปข้างหน้า ยังไม่รอให้เข้าไกล เขาก็พูดขึ้น

หวางเซียนเอ๋อชะงัก โดยไม่รู้ว่าจื่อเฉินกำลังตะโกนหานาง