บทที่ 194

“ข้ารู้ ข้าน่ะออกจะสง่า หน้าตาดี แต่ว่านะเสี่ยวเซียน ข้าบอกได้เลย ว่าเจ้าเองก็สวย ต้องมีคนไม่น้อยชอบเจ้าแน่ ๆ จะมาผูกใจอยู่กับข้าคนเดียวทำไม แผ่นดินนี้ไม่ได้มีแค่พี่คนเดียว ไยต้องรักข้าข้างเดียวเล่า ?” แววตาของจื่อเฉินกลายเป็นโศกเศร้า “ในใจข้ามีคนอื่นอยู่แล้ว”

“ถุย คนอย่างข้าจะไปสนใจคนอย่างเจ้าฝันไปเถอะ พวกเจ้ารีบลงมือฆ่าไอ้บ้ากามนี่ซะ อ่อ อย่าเพิ่ง จับตัวมันให้ข้าฆ่าจะดีกว่า” หวางเซียนเอ๋อทนไม่ไหว ที่ผ่านมาไม่เคยรู้สึกทุกข์ใจมากขนาดนี้ แต่กลับต้องมาถูกคนแปลกหน้าพูดจาแทะโลม

“เสี่ยวเซียน ทำไมกันล่ะ หรือว่าเจ้ารักข้าจนเกลียดข้าไปแล้ว ?” จื่อเฉินแววตาโศกเศร้า แต่ลงมือกลับดุดัน ยอดฝีมือฟ้ากำหนดถูกเขาต่อยกระเด็นลอยไปคนละทิศละทาง ส่วนชุดของเขานั้น กลับยิ่งขาดรุ่งริ่งมากขึ้น

“อ้ากก....จะบ้าตายอยู่แล้ว ไอ้บ้ากาม ข้าจะต้องจับเจ้าด้วยมือของข้าเองให้ได้” หวางเซียนเอ๋อโกรธจนตัวสั่น พุ่งเข้าหาชายสวมชุดดำเหล่านั้นและพูดว่า “พวกเจ้ารีบไปจับมันมาสิ จัดการมันเลย”

“ได้เลย งั้นพวกเจ้าทั้งหมดมาฆ่าข้าได้เลย เสี่ยวเซียน คิดไม่นึกว่าเจ้าจะคิดแค้นกับข้า ที่ผ่านมาข้าเป็นคนผิดเอง ถ้าหากการตายของข้าทำให้เจ้าดีใจขึ้นได้ งั้นก็ฆ่าข้าซะเถอะ” จื่อเฉินพูดอย่างเศร้าสร้อย

“โอ้ย จะบ้าตาย” หวางเซียนเอ๋อร้องโหยหวน สีหน้าท้อใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่ขณะที่นางยังไม่ทันได้ท้อใจ ชายชุดดำข้าง ๆ ได้ท้อใจไปก่อนแล้ว

“พวกข้าไม่สนใจเรื่องของหญิงชั่วชายเลว แต่ถ้าจะเกี้ยวพาราสีกันก็ไปให้ไกล ๆ”

“ฆ่ามัน ฆ่าอย่าให้เหลือ”

“ให้สุนัขสองตัวนี้ไปจีบกันในนรกนู่น”

ชายชุดดำได้ยินเสียงการต่อสู้ ต่างก็รีบกรูกันเข้ามา จำนวนคนมากมาย ในนั้นมียอดฝีมือแดนจิตแท้อยู่แปดคน และยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดอีกหลายสิบคน ถือได้ว่ามีพลังที่มหาศาลมาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ชายชุดดำพูด จื่อเฉินก็ยิ้มออกมา เขาบรรลุเป้าหมายของตนเองแล้ว

“พวกเจ้าบอกว่าใครเป็นสุนัข ข้าไม่ได้รู้จักกับไอ้บ้ากามนี่” หวางเซียนเอ๋อรีบพูดอย่างลนลาน ชื่อเสียงที่มีของนาง วันนี้ถูกทำลายจนย่อยยับหมดแล้ว

“ปากก็พูดอยู่ว่าไอ้บ้ากาม ๆ ยังจะบอกว่าไม่รู้จักกันอีก เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนปัญญาอ่อนหรือไง ฆ่าพวกมันซะ” หน่วยสนับสนุนเพิ่งมาถึง ชายชุดดำเต็มไปด้วยความมั่นใจ เจตนาฆ่าแผ่ออกมา พร้อมที่จะลงมือ

“โอ้ย พวกเจ้ามันสมควรตาย” ในที่สุดหวางเซียนเอ๋อก็โมโห แทบจะคลุ้มคลั่ง แสงสีแดงรอบกายกะพริบ สาดส่องไปทั่วทั้งผืนป่า แสงสีแดงแต่ละเส้นคล้ายกับงูทิพย์ พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายในทุกทิศทุกทาง

“ปัง !” “ปัง !” “ปัง !” “ปัง !”

แสงสีแดงสว่างวาบ พลังทำลายมหาศาล งูทิพย์ระเบิดออกตรงหน้าคนเหล่านั้น กลายเป็นการโจมตีอันรุนแรง มีชายชุดดำบางคนถึงกับกระเด็นลอยออกไป

“เสี่ยวเซียน ใช้ได้เลยนี่นา ข้าจัดการปิดบัญชีเอง” จื่อเฉินพูดชมเชยได้อย่างเหมาะเจาะ จากนั้นหยิบดาบที่ตกอยู่ขึ้นมา วาดใส่ชายชุดดำคนหนึ่งจนหัวขาด เลือดสด ๆ พุงออกมา

“ฉัวะ !”

ขณะนั้นเอง ร่างของจื่อเฉินทอประกาย พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอีกคนหนึ่ง

หวางเซียนเอ๋อคลุ้มคลั่ง ดึงดูดยอดฝีมือมากมาย ส่วนจื่อเฉินเองที่อยู่ข้าง ๆ ได้ถือโอกาสนั้นในการเข้าจู่โจมเช่นกัน จากนั้นไม่นาน เมื่อรู้สึกว่าพอเห็นโอกาสแล้ว เขาได้โจมตียอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดคนหนึ่งถอยไป จากนั้นรีบวิ่งหนีออกไปอีกทางด้านหนึ่ง

“มันหนีไปแล้ว !” มีคนอุทานขึ้นมา